ZammySanz

Hoş geldiniz.

♥♥♥ ZAMMY SANZ ♥♥♥

Müzik kulaklarımda yankılanırken, insanların sıcaklığı, neon ışıkları ve kahkahalar odayı dolduruyordu. Ben her şeyin merkezindeydim, gecenin coşkulu enerjisinin tadını çıkarıyor, özgür hissediyor, sanki zaman durmuş gibiydim. Dans pisti benim sahnemdi ve ben onun başrol oyuncusuyum, her hareket, hayatı dolu dolu yaşama arzularımın bir yansımasıydı..

Benim adım Zammy, ve 21 yaşıma geldiğimde, gece hayatı benim sığınağım, kaçış yolumdu. Her hafta sonu, rutin aynıydı: arkadaşlarla akşam yemeği, kahkahalar, biraz ısınmak için birkaç kadeh, ve sonra, partinin sesi bizi elektronik müzik ve yanıp sönen ışıkların bir girdabında sarmalıyordu. Bundan daha fazlasını ne isteyebilirdim? Bazen, gece hayatının benim gerçekte kim olduğumu anlayan tek dünya olduğunu düşünüyordum.

Ancak o gece, havada bir şeyler farklıydı.. Belki de gece kulübünün her zamankinden daha kalabalık olmasıydı, ya da belki de dans pistinde hareket ederken üzerime yöneltilen o yoğun bakışlardı, ama garip bir his tüm vücudumu kapladı.. Çok mükemmeldi, gerçek olamayacak kadar. Ama kendimi daha önce hiç olmadığı kadar buna kaptırdım.. Arkadaşlarım, her zamanki gibi yanımda, ama bu sefer, gözlerim barda diğer tarafta sürekli bana bakan bir çocuğa takıldı.

Onun içinde büyüleyici bir şeyler vardı, beni kendisine çeken bir şeyler.. Genellikle iletişim kurduğum türden bir insan değildi, ama onun varlığında beni rahatsız eden bir şeyler vardı.. Birkaç kez dans pistinde karşılaştık, ta ki sonunda yanıma gelene kadar.. — "Seni bir yerden tanıyor gibiyim," dedi, dudaklarında hafif bir gülümsemeyle.. Bu, bir partideki tipik bir erkeğin soracağı soru değildi, ama sakin tonu beni güldürdü.. — "Ben inanmıyorum. . Sen ne düşünüyorsun? " diye cevap verdim, merakla.. O o sırada, müzik alçaldı ve konuşmamız, etrafımızdaki ışıklar ve kalabalığın arasında devam etti.

Kendisini Álex olarak tanıttı, yeni şehre gelmiş bir çocuktu.. Hayattan, herkesin bu kısa anlarda, sonsuz gecelerin bize sunduğu bu keyifli anlarda ne bulmayı umduğundan bahsettik.. Birbirimize hikayelerimizi, en karanlık sırlarımızı ve en çılgın hayallerimizi anlattık, sanki bu bağ, önemli olan tek şeymiş gibi.. Gece ilerledi, ancak artık coşku, daha derin bir şeye dönüşmüştü.. Müzik hala çalmaya devam ediyordu, ama ben artık sadece eğlenmek için orada değildim.. Bilemediğim bir şeyi arıyordum, hatta adını bile koyamıyordum.. Álex ve ben, patikadan ayrıldık ve şehrin karanlık sokaklarında yürüdük.. Gülüşler ve sohbetler arasında, izole bir köşeye vardık, orada ay ışığı yüzlerimizi aydınlatıyordu.. Orada, kalabalığın uzağında, gece oyununun daha gerçek bir şeye dönüştüğü yer burasıydı.

Sarılıştık ve bu öpücükte, daha önce hiç düşünmediğim bir şeyi anladım: gece sadece geçici zevklerle dolu değildi, aynı zamanda hayatınızı değiştirebilecek anlarla da doluydu.. Ertesi gün, kendimi yalnız uyandım ve tam olarak nasıl yatağıma girdiğimi hatırlayamıyordum.. O o gecenin hissi, bende silinmez bir iz gibi kaldı, ancak aynı zamanda daha önce hiç hissetmediğim bir boşluğu da beraberinde getirdi.. Gecenin keyfi, sınırlamalar olmadan yaşamanın heyecanı, gün ışığında kaybolur.. Ancak aklımdaki bir soru hala devam ediyordu: Gece aradığımız şeylerin ne kadarını sadece bir kaçış, bir eğlence oluşturuyor? Ve ne kadarının gerçek bir arayış, daha büyük bir şey, yanıp sönen ışıklar ve dans eden bedenler arasında bulunamayacak bir şey için yapılan bir çaba?

O o gece, her şey değişti. Yeni zevkler arayışı artık bana eskisi gibi gelmiyordu. Peki, bizi çeken özgürlük mü, yoksa gerçekte ihtiyaç duyduğumuz şeyle yüzleşme korkusu mu?