KarinaPerkins

Bir zamanlar, eksik hissettiğim şeylerin peşinden koşmayı bırakıp, içimde zaten var olan şeyleri dinlemeye başladım.. Uzun bir süre, aşkın başka bir yerde olduğuna inanıyordum; beni bekleyen bir bakışta, sessizliklerime anlam katabilecek bir varlıkta.. Sonra anladım ki, birini tanımadan önce, öncelikle kendimizle baş başa kalmayı öğrenmemiz gerekiyor.. Bu yavaş ve kademeli yakınlaşma, içinde olduğum şeyle olan bağım sayesinde, yeni bir şefkat duygusunun ortaya çıkmasına neden oldu. Bu şefkat, sessiz ve derindi, göz kamaştırmaya çalışan bir ışık gibi değil, aksine her şeyi aydınlatan bir ışık gibiydi..

Kendime karşı daha şefkatli olmayı öğrendim.. Şüphelerimi zayıflıklarla, tereddütlerimi ise kesin sınırlar olarak karıştırmamalıyım.. Bazı günler hala cevapsız sorular, geç gelen düşünceler ve zaman isteyen anılar taşıyordu.. Ancak, yine de orada kaldım.. Kendini sevmenin, her şeyi hemen anlamak anlamına gelmediğini anladım, aksine, içinizdeki yoğunluk arttığında orada olmaya, kendinizi ele vermeden ilerlemeye devam etmeye çalışmaktır..

Kendimi daha iyi tanıdıkça, dünyaya farklı bir gözle bakmaya başladım. Basit şeylerin güzelliğini yeniden keşfettim: sabahın havası, bir pencereden süzülen ışık, önünüzde açılan bir yolun hissi. Dünyada sessiz bir sevgi vardır. Her şeyin değiştiğini, her şeyin nefes aldığını, hiçbir şeyin durağan olmadığını hatırlatan bir yol. Bu gerçek, bana hayatın zamanı sahip olmak değil, onu yaşamak olduğunu öğretti..

O zaman anladım ki doğa, yavaşlamayı bilenlerle konuşur. O hiçbir şey vaat etmez, hiçbir şeyi geri tutmaz, sessiz bir sadakatle var olur. Gökyüzü izin istemeden değişir, rüzgar özür dilemeden eser, ışık en uzun saatlerin ardından bile geri döner. Bunu gözlemledikten sonra, sevmenin de bu basit varlığa benzer olabileceğini hissettim: orada olmak, tamamen, gereksiz gürültü olmadan..

Tam da bu yerden, başkalarına karşı sevgi duymayı öğrendim. Bir boşluğu doldurmak için değil, zaten var olan bir gerçeği paylaşmak için. Artık beni tamamlayacak birini aramayı bıraktım. Bunun yerine, bir alan açabilen, herkesin bütünlüğünü koruyabileceği bir yakınlık yaratabilen insanlarla tanışmayı tercih ettim. Sevmek, daha özgür, daha açık ve daha derin bir hareket haline geldi..

Yavaş ilerleyen, sessizliğe yer bırakan ama mesafeli olmayan sohbetleri seviyorum. Kelimelerden daha fazlasını anlatan bakışları, bir şeyin çaba harcamadan aktığı anları seviyorum. Bazı buluşmaların var olmak için gürültüye ihtiyacı yoktur. Basit bir şekilde başlarlar ve yine de içimizde bir şeyler değiştirirler..

Yo yoğun bir şekilde sevdim. Bazı insanların hayatıma girmesine izin verdim, hatta genellikle koruduğumuz yerlere kadar. Hem sakinleştiren yakınlığı, hem de hayatımı alt üst eden yakınlığı yaşadım. Ve aynı zamanda bazı hikayelerin sonsuza kadar sürmediğini de öğrendim. Onlar bir kapıyı açmak, bir duyguyu uyandırmak, henüz tanışmadığımız bir parçamızı ortaya çıkarmak için gelirler. Hatta gittiklerinde bile, bir gerçeği geride bırakırlar..

Bırakmanın hiçbir şeyi silmediğini keşfettim. O, dönüşümdür. Yaşananlar, farklı bir şekilde devam eder. Hafızaya, nüansa, içsel bir nefese dönüşür. Gerçekten bizi etkileyen şeyleri kaybetmeyiz. Sadece ona farklı bir yer, daha sakin, daha adil bir yer veririz; burada anı artık yük olmaz, aksine eşlik eder..

Explorer, benim için artık bir sevgi biçimi haline geldi. Hissettiklerimi, istediklerimi, beni hala rahatsız eden şeyleri keşfetmek. Bilinmeyen topraklara yolculuk yapmak, her zaman her şeyi bilemeyeceğimi kabul etmek, kesin bir harita olmadan ilerlemek. Bilinmeyene attığım her adım, beni çok önemli bir şeye yaklaştırdı. Kendimi keşfetmenin, kendimin kesin bir versiyonuna ulaşmak değil, sürekli olarak ortaya çıkan şeylere açık kalmak olduğunu anladım..

Bugün, daha fazla farkındalıkla seviyorum. Kendimi seviyorum çünkü kalmaya öğrendim. Başkalarını seviyorum çünkü kaybetmeden paylaşabiliyorum. Dünyayı seviyorum çünkü hala beni şaşırtmaya devam ediyor. Ve bu yolu seviyorum çünkü bana her gün sevgilinin bir yere varmak olmadığını, uyanık bir kalple ilerlemek, hala açılanlara dikkat etmek olduğunu hatırlatıyor..

Anladım ki doğa, yavaşlamayı bilenlerle konuşur. O hiçbir şey vaat etmez, hiçbir şeyi geri tutmaz, sessiz bir sadakatle var olur. Gökyüzü izin istemeden değişir, rüzgar... Daha önce, bir alan açabilen, herkesin bütünlüğünü koruyabileceği bir yakınlık yaratabilen varlıklarla tanışmayı tercih ettim. Sevmek, daha özgür, daha açık, daha derin bir hareket haline geldi..