ZaraBeicker

Ζάρα, μελαχρινή με φεγγάρι και αστέρι, το βλέμμα σου είναι η ηρεμία που αποκαλύπτει τη θάλασσα, σε μια Δευτέρα που, ξυπνώντας, μοιάζει με τον ήλιο της Ινδίας που ανάβει στα μάτια σου. Το χαμόγελό σου, γλυκό και τέλειο, είναι το λουλούδι που στον άνεμο προβάλλεται, σαν ένα απαλό τραγούδι, ένας λαμπερός ήλιος, στην ηρεμία μιας δονούμενης ημέρας. Οι άνθρωποι μιλούν, ψιθυρίζουν για σένα, κι εσύ, με τη φωνή σου, κάνεις την καταιγίδα να φύγει, μεγάλη συνομιλήτρια, πάντα ειρηνική, σαν το αεράκι που δίνει στο δάσος το πρόσωπό της. Μαύρη που, καθώς περπατάς, η γη ταράζεται, και αν και ο κόσμος είναι απέραντος, το φως σου δεν περιορίζεται ποτέ, είσαι η αντανάκλαση μιας αγνής ψυχής, σαν ένα ποτάμι που πάντα βρίσκει το ύψος του. Ζάρα, στην παρουσία σου, ο χρόνος ξεθωριάζει, και η μαγεία στο γέλιο σου, σαν μια ηχώ, εμφανίζεται, τα λόγια σου ρέουν σαν ένα ατελείωτο στίχο, και στο βλέμμα σου βλέπω ολόκληρο τον κήπο.

Ζάρα, μελαχρινή του φεγγαριού και του αστεριού, το βλέμμα σου είναι η ηρεμία που κρατά ξύπνια τη θάλασσα, μια Δευτέρα που, όταν ξυπνάς, μοιάζει με τον ήλιο της Ινδίας που ανάβει στα μάτια σου. Το χαμόγελό σας, γλυκό και τέλειο, είναι το λουλούδι που προβάλλεται στον άνεμο, σαν απαλό τραγούδι, σαν λαμπερός ήλιος, στην ακινησία μιας ζωντανής μέρας. Οι άνθρωποι μιλάνε, ψιθυρίζουν για σένα, κι εσύ, με τη φωνή σου, κάνεις την καταιγίδα να φύγει, μεγάλη συνομιλήτρια, πάντα ειρηνική, σαν το αεράκι που δίνει το πρόσωπό του στο δάσος. Μελαχρινή που, όταν περπατάς, η γη ταράζεται, και αν και ο κόσμος είναι απέραντος, το φως σου δεν περιορίζεται ποτέ, είσαι η αντανάκλαση μιας αγνής ψυχής, σαν ένα ποτάμι που πάντα βρίσκει το ύψος του. Ζάρα, στην παρουσία σου ο χρόνος ξεθωριάζει, και η μαγεία στο γέλιο σου, σαν ηχώ, εμφανίζεται, τα λόγια σου ρέουν σαν ατέλειωτος στίχος, και στο βλέμμα σου βλέπω ολόκληρο τον κήπο.

Ζάρα, μελαχρινή του φεγγαριού και του αστεριού, Το βλέμμα σου είναι η ηρεμία που αποκαλύπτει τη θάλασσα, μια Δευτέρα που, ξυπνώντας, μοιάζει με τον ήλιο της Ινδίας που φωτίζεται στα μάτια σου. Το χαμόγελό σου, γλυκό και τέλειο, Είναι το λουλούδι που πετιέται στον άνεμο, σαν ένα γλυκό τραγούδι, ένας λαμπερός ήλιος, στην ηρεμία μιας ζωντανής ημέρας. Οι άνθρωποι μιλούν, ψιθυρίζουν για σένα, κι εσύ με τη φωνή σου διώχνεις τη θύελλα, μεγάλος ομιλητής, πάντα ειρηνικός, σαν το αεράκι που δίνει το πρόσωπό του στο δάσος. Μορένα που όταν περπατάς, η γη τρέμει, και αν και ο κόσμος είναι απέραντος, το φως σου δεν περιορίζεται ποτέ, είσαι η αντανάκλαση μιας αγνής ψυχής, σαν ένα ποτάμι που πάντα βρίσκει το ύψος του. Ζάρα, στην παρουσία σου ο χρόνος σβήνει, και η μαγεία του γέλιου σου, σαν ηχώ, εμφανίζεται, Τα λόγια σου ρέουν σαν ένα ατελείωτο σκουλήκι, και στα μάτια σου βλέπω όλο τον κήπο.

Κάτω από τον ζεστό ουρανό της Δευτέρας, σε συναντώ, μελαχρινή από αναστεναγμό, με εκείνο το βλέμμα που αγγίζει την ψυχή, και στα μάτια σου τη γαλήνη κάθε ηρεμίας. Το χαμόγελό σου, σαν φάρος, καθοδηγεί το περπάτημά μου, και με κάθε λέξη με κάνεις να πετάω, μιλάς με τέτοια γλυκύτητα, με τέτοια αλήθεια, που στη φωνή σου χάνεται όλη η πόλη. Όπως μια λάμψη του ήλιου στην Ινδία, το γέλιο σου φωτίζει, το φως σου με δηλητηριάζει, και κάθε λέξη που γεννιέται από σένα, είναι σαν ένα άρωμα που στον αέρα συνδέει. Ζάρα, στην παρουσία σου ο κόσμος σταματάει, σαν να σταματάει ο ίδιος ο άνεμος, η ομορφιά σου, η φωνή σου, σε ένα μοναδικό ταξίδι, είναι ένα βαθύ ποτάμι, γεμάτο θάρρος. Και παρόλο που δεν μιλάς πια, όλα σου λένε, ο αέρας γύρω σου γλιστράει, τα μάτια σου, το γέλιο σου, η λαμπρή ψυχή σου, είναι η αντανάκλαση ενός δονούμενου όντος.

Κάτω από ένα ζεστό ουρανό της Δευτέρας, Σε βρίσκω, μελαχρινή από αναστεναγμό, με αυτό το βλέμμα που αγγίζει την ψυχή, και στα μάτια σου η ειρήνη όλης της ηρεμίας. Το χαμόγελό σου, σαν φάρος, καθοδηγεί το βήμα μου, και με κάθε λέξη με κάνεις να πετάω, μιλάς με τόση γλυκύτητα, με τόση αλήθεια, που στη φωνή σου χάνεται όλη η πόλη. Σαν μια λάμψη ηλιοφάνειας στην Ινδία, το γέλιο σου φωτίζει, το φως σου με δηλητηριάζει και κάθε λέξη που προέρχεται από σένα, είναι σαν ένα άρωμα που δένει στον αέρα. Ζάρα, στην παρουσία σου ο κόσμος σταματάει, σαν να σταματάει ο ίδιος ο άνεμος, η ομορφιά σου, η φωνή σου, σε ένα ταξίδι, Είναι ένα ποτάμι βαθύ, γεμάτο θάρρος. Και παρόλο που δεν μιλάς πια, όλα σου το λένε, ο κοντινός αέρας γλιστρά, τα μάτια σου, το γέλιο σου, η λαμπρή ψυχή σου, Είναι η αντανάκλαση ενός δονούμενου όντος.

Κάτω από ένα ζεστό ουρανό της Δευτέρας, σε βρίσκω, μελαχρινή του αναστεναγμού, με εκείνο το βλέμμα που αγγίζει την ψυχή, και στα μάτια σου τη γαλήνη όλων των ήρεμων. Το χαμόγελό σου, σαν φάρος, καθοδηγεί το περπάτημά μου, και με κάθε λέξη που με κάνεις να πετάω, μιλάς με τέτοια γλυκύτητα, με τέτοια αλήθεια, που στη φωνή σου χάνεται όλη η πόλη. Σαν λάμψη του ήλιου στην Ινδία, το γέλιο σου φωτίζει, το φως σου με δηλητηριάζει, και κάθε λέξη που βγαίνει από σένα, είναι σαν άρωμα που δένει στον αέρα. Ζάρα, στην παρουσία σου ο κόσμος σταματά, σαν να σταμάτησε ο ίδιος ο άνεμος, η ομορφιά σου, η φωνή σου, σε ένα μόνο ταξίδι, είναι ένα βαθύ ποτάμι, γεμάτο κουράγιο. Και ακόμα κι αν δεν μιλάς πια, όλα σου λένε, ο αέρας γύρω σου γλιστρά, τα μάτια σου, το γέλιο σου, η λαμπρή ψυχή σου, είναι η αντανάκλαση ενός ζωντανού όντος.

Είναι Δευτέρα, και εσύ κάνεις τα πάντα να λάμπουν, με το μαύρο σου πρόσωπο να κουλουριάζεται στο στήθος μου, η Ινδία μοιάζει να ξυπνάει στο βλέμμα σου, και η μέρα γίνεται δική σου, ό,τι αγγίζει την ψυχή σου. Το τέλειο χαμόγελό σου, σαν τον ανατέλλοντα ήλιο, κάνει τις μέρες μου πάντα θερμές, και στη φωνή σου, μια γλυκιά μελωδία, είναι το τραγούδι που το μυαλό μου έχει καταγράψει. Με κάθε λέξη, ο αέρας γίνεται ελαφρύτερος, το να σου μιλάω είναι ένα ειλικρινές ταξίδι, γιατί μέσα στο γέλιο σου και στο γαλήνιο βλέμμα σου, βρίσκω ένα καταφύγιο, μια γαλήνη που δεν ακούγεται. Ζάρα, μελαχρινή με ζεστό και αιώνιο φως, η παρουσία σου μεταμορφώνει κάθε τρυφερή ζωή, και αυτή τη Δευτέρα που ο κόσμος αγγίζει, είσαι το αστέρι που ποτέ δεν πνίγεται. Η ομορφιά σου, τόσο βαθιά όσο η θάλασσα, είναι η ηρεμία μιας ημέρας που μπορώ να ονειρευτώ, και παρόλο που μιλάς για χίλια πράγματα σε μια στιγμή, η γοητεία σου παραμένει, γλυκιά και ζωντανή.

Είναι Δευτέρα, και κάνεις τα πάντα να λάμπουν, με το σκοτεινό σου πρόσωπο που κουλουριάζεται στο στήθος μου, η Ινδία μοιάζει να ξυπνάει στο βλέμμα σου, και η μέρα γίνεται δική σου, ό,τι αγγίζει την ψυχή σου. Το τέλειο χαμόγελό σου, σαν τον ανατέλλοντα ήλιο, κάνει τις μέρες μου πάντα ένθερμες, και στη φωνή σου, μια απαλή μελωδία, είναι το τραγούδι που καταγράφει το μυαλό μου. Με κάθε λέξη, ο αέρας γίνεται πιο ελαφρύς, μιλώντας σε σας είναι ένα ειλικρινές ταξίδι, γιατί στο γέλιο σας και το γαλήνιο βλέμμα σας, βρίσκω ένα καταφύγιο, μια ειρήνη που δεν ακούγεται. Ζάρα, μελαχρινή του ζεστού και αιώνιου φωτός, η παρουσία σου μεταμορφώνει κάθε τρυφερή ζωή, κι αυτή τη Δευτέρα που ο κόσμος αγγίζει, εσύ είσαι το αστέρι που ποτέ δε σβήνει.. Η ομορφιά σου, τόσο βαθιά όσο η θάλασσα, είναι η ηρεμία μιας ημέρας κατά την οποία μπορώ να ονειρευτώ, και ακόμα κι αν μιλάς για χίλια πράγματα σε μια στιγμή, η γοητεία σου παραμένει, γλυκιά και ζωντανή.

Είναι Δευτέρα, και κάνεις τα πάντα να λάμπουν, με το σκοτεινό σου πρόσωπο να κουλουριάζεται στο στήθος μου, Η Ινδία φαίνεται να ξυπνάει στα μάτια σου, και η μέρα γίνεται δική σου, ό,τι αγγίζει την ψυχή σου. Το τέλειο χαμόγελό σου, σαν τον ανατέλλοντα ήλιο, κάνει τις μέρες μου πάντα καυτές, και στη φωνή σου, μια γλυκιά μελωδία, είναι το τραγούδι που το μυαλό μου έχει καταγράψει. Με κάθε λέξη ο αέρας γίνεται πιο ελαφρύς, το να σου μιλάω είναι ένα ειλικρινές ταξίδι, γιατί στο γέλιο σου και στο γαλήνιο βλέμμα σου, Βρίσκω ένα καταφύγιο, μια ειρήνη που δεν ηχεί. Ζάρα, μελαχρινή με ζεστό και αιώνιο φως, η παρουσία σου μεταμορφώνει κάθε τρυφερή ζωή, και αυτή τη Δευτέρα που ο κόσμος αγγίζει, Είσαι το αστέρι που ποτέ δεν πνίγεται. Η ομορφιά σου, τόσο βαθιά όσο η θάλασσα, Είναι η ηρεμία μιας ημέρας που μπορώ να ονειρευτώ, Και ακόμα κι αν μιλάς για χίλια πράγματα σε μια στιγμή, Η γοητεία σου παραμένει, γλυκιά και ζωντανή.