EvelinLuna

Στον ρυθμό κάθε καρδιακού παλμού κατοικεί η αύρα που κινεί τον κόσμο, μια γυναίκα που, καθώς περπατά, έχει ντυθεί με ζωή, με φλόγα, με φως στα χείλη της. Το σώμα της είναι ένα ποίημα που αποτίνει φόρο τιμής στην ύψιστη τέχνη της γνώσης του εαυτού της ως όμορφης, απολαμβάνοντας τη στιγμή, απολαμβάνοντας τον καρπό, αφήνοντας το δικό της σημάδι στη γη..

Της αρέσει ο τρόπος που ο άνεμος την αγκαλιάζει, ο χορός των μυών της, ο ρυθμός του τροττίσματός της· η ζωή της είναι ένας ύμνος, ένα ποτήρι κρασί, ένα άπειρο ποίημα που αναπηδά ελεύθερα. Αισθησιακή στα βήματά της, τολμηρή στον καρδιακό της παλμό, ο ναός της είναι η ψυχή που ξέρει πώς να νιώσει..

Η ταχύτητα είναι η προοίμιο, ο κινητήρας χτυπά στον ρυθμό των γοφών σου. Εγώ κατέχω την καμπύλη και την επιθυμία, η πιο άγρια γυναίκα στο δρόμο..

Έβαλε μια μαύρη δερμάτινη μπότα στο έδαφος, γέρνοντας τη μηχανή με μια σχεδόν οικεία ευκολία. Με μια σκόπιμη κίνηση, έλυσε το κράνος του και το έβγαλε από το κεφάλι του. Ο αλμυρός θαλασσινός αέρας άγγιξε αμέσως τα σκούρα μαλλιά του, σκορπίζοντάς τα στους ώμους του σαν μεταξένες κλωστές..

Έτρεψε τα δάχτυλά της κατά μήκος της πλάτης του λαιμού της, καμπυλώνοντας ελαφρώς την πλάτη της για να τεντώσει τους μύες που ήταν σφιγμένοι από το ταξίδι. Το δερμάτινο μπουφάν της, μισάνοιχτο, αποκάλυπτε το κόκκαλο του κολάρου της και το λείο δέρμα του λαιμού της, το οποίο εκείνη τη στιγμή αντανακλούσε τις ζωντανές αποχρώσεις του απογεύματος. Ο ήλιος άγγιζε ήδη την άκρη του νερού, χρωματίζοντας τον ουρανό σε ένα μωβ-κόκκινο χρώμα και ένα υγρό χρυσό που φαινόταν να συγχωνεύεται με τη θάλασσα..

Ένα μικρό, σχεδόν ανεπαίσθητο χαμόγελο άγγιξε τη γωνία των υγρών της χειλιών. Απόλαυσε την ηρεμία, τη διακριτική ζεστασιά ανάμεσα στα πόδια της και τον τρόμο που εξακολουθούσε να αντηχεί στο σώμα της. Εκεί, σε εκείνη την πλαγιά, φωτισμένη από το χρυσό φως του σούρουπου, δεν ήταν απλώς θεατής του κόσμου· ήταν η απόλυτη κυρίαρχος του δικού της μονοπατιού..

Η ουσία σου λάμπει πάνω στο κίτρινο ύφασμα, σαν μια αυγή γεμάτη χάρη και γαλήνη. Το φως σταματά μπροστά στην ευγλωττία σου, ακολουθώντας το μονοπάτι που αφήνεις πίσω. Η στάση σου είναι ήρεμη, το περπάτημά σου χαρά, ένας ορίζοντας χρυσού και ζεστασιάς, η αύρα σου, γεμάτη ευγενική αρμονία, με περιβάλλει, λαμπερή διαρκώς με μεγάλη μεγαλοπρέπεια..

Το κίτρινο του φορέματός μου είναι η προοίμια ενός απογεύματος που μυρίζει πορτοκάλι και γιασεμί. Το μετάξι ακολουθεί τον ρυθμό του βηματισμού σου, έναν χορό φωτός που δεν έχει τέλος. Η παρουσία μου είναι η λάμψη που ξεκαθαρίζει τα πάντα, η ακτίνα του ήλιου που φωτίζει τη φωνή, εσύ είσαι η δύναμη που προστατεύει την ψυχή, το φως που ανθίζει ανάμεσά μας..

Κάτω από το γείσο του κόκκινου καπέλου σου, η νύχτα μετατρέπεται σε ένα παιχνίδι δέρματος. Το βλέμμα σου κρύβει αμαρτία και επιθυμία, ενώ το στόμα μου χάνεται στη γλυκύτητά σου. Κόκκινο στέμμα στυλ και κομψότητας, που πλαισιώνει τη λάμψη της γαλήνιας σου παρουσίας, είσαι το επίκεντρο όλου του δωματίου, κάτω από αυτόν τον βελούδινο ουρανό τόσο γεμάτο..

Πέρα από τα χρόνια και τον άνεμο, πέρα από ό,τι μπορεί να αλλάξει, σε έχω μέσα στις σκέψεις μου, όπως το νερό ανήκει στη θάλασσα.. Δεν σε αγαπώ μόνο για μια στιγμή, ούτε για όσο διαρκεί ο ήλιος. Αυτό το συναίσθημα είναι τεράστιο, ένας αιώνιος παλμός στην καρδιά μου.. Ακόμα κι αν το σύμπαν σβήσει το φως του και ο χρόνος σταματήσει να κυλά, το μονοπάτι μου θα με οδηγούσε ακόμα στον σταυρό σου, για να μπορέσουμε να αγαπηθούμε ξανά.. Επειδή αυτός ο δεσμός δεν ξεχνιέται ποτέ, δεν γνωρίζει ούτε τον θάνατο ούτε το τέλος. Είναι το πιο όμορφο ταξίδι που έχω ζήσει ποτέ, μια αιώνια, αγνή και αθάνατη αγάπη..