RachelJackson

Η Ρέιτσελ Τζάκσον

Η τακτική μου είναι να σε βλέπω να μαθαίνω να αγαπώ τον εαυτό μου όπως είσαι Η τακτική μου είναι να σου μιλάω και να σε ακούω να χτίζεις με τα λόγια μια αδιάσπαστη γέφυρα Η τακτική μου είναι να μείνω στη μνήμη σου Δεν ξέρω πώς ή με ποια προσχήματα Αλλά να μείνω σε σένα Η τακτική μου είναι να είμαι ειλικρινής και να ξέρω ότι είσαι ειλικρινής και ότι δεν πουλήσαμε Η στρατηγική μου είναι πιο βαθιά και πιο απλή. Η στρατηγική μου είναι ότι κάποια μέρα, δεν ξέρω πώς, δεν ξέρω με ποια προσχήματα, θα με χρειαστείς..

Τα μάτια σου μου θυμίζουν τις μαύρες καλοκαιρινές νύχτες, τις νύχτες χωρίς φεγγάρι, την ακτή της σαλάτα, και το σπινθήρι από αστέρια του μαύρου ουρανού κάτω. Τα μάτια σου μου θυμίζουν καλοκαιρινές νύχτες. Και το κρέας σου, τα σιτάρια που ζητάς, και το αναπνέει από φωτιά τα ώριμα χωράφια..

Από τη σκοτεινή σου χάρη, από το τσιγγάνικο όνειρό σου, από το σκιερό σου βλέμμα θέλω να γεμίσω το ποτήρι μου. Θα μεθύσω ένα βράδυ με χαμηλό μαύρο ουρανό, να τραγουδήσω μαζί σου, στην ακτή της αλμυρής θάλασσας, ένα τραγούδι που αφήνει στάχτη στα χείλη μου. Από το βλέμμα της σκιάς σου θέλω να γεμίσω το ποτήρι μου.

Και αν σου έλεγαν ότι ο ήλιος δεν θα ανατείλει σήμερα το πρωί, θα τους πίστευες; Αν σου έλεγα ότι ο κόσμος μου τελειώνει, θα με καταλάβαινες; Αν σου πω ότι σε χρειάζομαι, είναι επειδή χωρίς εσένα υποφέρω Αν σου πω ότι δεν σε αγαπώ, θα σου πω ψέματα.

Τα κροάδια στο νερό διαρκούν δύο μέρες και μέρες, αλλά η αγάπη μου για σένα θα διαρκέσει μια ζωή. Τα κροτίδια ζητούν νερό και οι φυλακισμένοι ελευθερία και εγώ ζητώ να με αγαπάς μέχρι την αθανασία. Δύο κροτίδια στο νερό δεν μπορούν να μαραθούν, δύο άνθρωποι που αγαπιούνται δεν μπορούν να ξεχαστούν..

Όταν με κοιτάς τα μάτια μου είναι κλειδιά, ο τοίχος έχει μυστικά, ο φόβος μου λέξεις, ποιήματα. Μόνο εσύ κάνεις τη μνήμη μου ένα γοητευμένο ταξιδιώτη, μια αδιάκοπη φωτιά..

Όταν όλα φαίνονται να πάνε εναντίον σου, θυμήσου ότι το αεροπλάνο απογειώνεται με αντίθετο άνεμο, όχι με υπέρ

Ξυρίζοντάς το ήταν μια όμορφη γυναίκα, μέχρι τον αφαλό της όλα τυλιγμένα, τα πόδια της ορθάνοιχτα και καθισμένη σε μια φαρδιά, ευρύχωρη καρέκλα. Τον κοίταξε και ήταν πολύ χαρούμενη, αφού είχε ξυριστεί πολύ καλά, και κορόιδευε, απρόσεκτη, και έβαλε το δάχτυλό της μέσα στο πράγμα. Και καθώς κούνησε τους γοφούς του, το χρησιμοποιημένο δέλεαρ ανταποκρίθηκε, μια συγκεκριμένη γεύση του έδωσε μετά. Αλλά όταν κατάλαβε ότι δεν ήταν πραγματικά εκεί, είπε, ́ ́Ω, εγώ! Τι κάνω; Ότι αυτό δεν είναι το ξύλο αυτής της φωτιάς».

Δεν είναι μαγεία, αλλά αν ένα κόλπο, και το κόλπο είναι να εμπιστεύεστε και οι δύο ο ένας τον άλλον. - Δεν συμφωνώ. Η εμπιστοσύνη δεν κερδίζεται. - Ναι, ναι! Είναι επιλέξιμος. Η αληθινή εμπιστοσύνη δίνεται από την καρδιά, όχι από τη σκέψη, γιατί η σκέψη μερικές φορές προδίδει..

Σε προσφέρω ανάμεσα σε σμήνη, πράσινα χρώματα και τριαντάφυλλα, η καρδιά μου είναι αθώα που η καλοσύνη σου ταπεινώνεται, δεν θέλει να το καταστρέψει το χέρι σου, τα μάτια σου χαίρονται για την απλή δωρεά μου.. Στο σκούρο κήπο το κουρασμένο σώμα μου οι αυρες της αυγής καλύπτονται από τη δροσιά, όπως η ειρήνη ενός ονείρου γλιστρά στο πλευρό σου ο φυγάς που αναπαύεται από αγωνία.. Όταν η θεία καταιγίδα ηρεμήσει, θα ξαπλώσω, παίζοντας με τα παχύστροφα σου λουριά, πάνω στο ουράνιο σου στήθος, με το υπνηλίκιο μέτωπο, να ακούω τον ρυθμό των τελευταίων σου φιλιών.

Να είσαι πλαστική και να σε ποτίζει η εμβρυϊκή επιθυμία Η πρώτη σου μπουκιά, παγιδευμένη στα πνεύμονά σου: λίμνες μοριακού οξυγόνου Σκότος που στάζει ιδρώτα, ιδρώτα που τρέχει παραμορφωμένοι παλμοί που εκρήγνυνται στα άπειρα χείλη σου Να είσαι μέσα σου όταν δεν ήσουν

Ξεγυμνώσε τα βλέφαρα και τα μάγουλα μου, με φιλάκια σε περιμένει η γωνία: άνοιξε το λαιμό σου ψηλά για να πλησιάσεις, με τα χείλη σου σιγά σιγά περπατά στους ώμους μου, ανοιχτοί και τώρα που ανοίγω τα μάτια μου, κοίτα με και μιλάμε.

Ξύπνα με έτσι, με το σώμα μου να κλαίει, με τις επιθυμίες μου να αναστατώνται με την υπόσχεση της επιστροφής σου, με την ουσία των επιθυμιών μας, με το κενό του χαμόγελού σου, με την αμέλεια της θλίψης σου, με την αφθονία των αγωνιών μας. Μετά, θα μπορώ να απολαύσω τη μοναξιά των ωρών μου, εκείνων που δεν καταλαβαίνουν από ρολόγια, γνωρίζοντας ότι κρατάω μέσα μου όλες τις υγρές αναμνήσεις σου.

Σκίστε τη μέση μου στο πίσω μέρος της βάσης σας Σπάστε την πλάτη μου, με ένα καθαρό φιλί Απαγάγετέ με και μην με αφήσετε ποτέ, έτσι φιμώνετε όλες τις σιωπές μου Γέμισέ με μαζί σου, γέμισε κάθε πόρο με την επιμονή της γλώσσας σου Γύρισε τη μοναξιά σε μένα, σπάσε την στα δάχτυλά σου, αυτά που τώρα καταλαμβάνουν όλους τους χώρους μου Δώσε μου καταφύγιο από την πείνα στο κοίλωμα των χεριών σου που θέλω να αποσπαστώ από μένα, Σήμερα, σε αυτά