RachelJackson

Rachel Jackson (schrijver)

Mijn tactiek is om naar je te kijken, om te leren zoals je bent, om van jezelf te houden zoals je bent. Mijn tactiek is om met je te praten en je te luisteren. Om met woorden een onverwoestbare brug te bouwen. Ik heb een plan dat ik wil uitvoeren. Ik wil dat jullie me ooit nodig hebben..

Je ogen doen me denken aan zwarte zomeravonden, nachten zonder maan, een strand aan de zee, en de sterren van de zwarte hemel. Je ogen doen me denken aan zomeravonden. En je morena vlees, de wijn die nodig is, en het zuchten van vuur van de rijpe velden..

Van je mooie genade, van je zigeunerdromen, van je schaduwkijk, ik wil mijn glas vullen. Ik zal me dronken maken in een nacht van zwarte hemel en onder, om met jou te zingen, aan de oever van de salade zee, een lied dat as in de lippen laat. Van je schaduw wil ik mijn glas vullen..

En als ze je vertelden dat de zon vanmorgen niet zal opkomen, zou je ze dan geloven? Als ik je vertelde dat mijn wereld voorbij is, zou je me dan begrijpen? Als ik je zeg dat ik je nodig heb, is het omdat ik zonder jou lijd Als ik je zou zeggen dat ik niet van je hou, zou ik tegen je liegen.

Twee anjers in het water gaan dagen en dagen mee, maar mijn liefde voor jou zal een leven lang meegaan. De anjers vragen om water en de gevangenen om vrijheid, en ik vraag jullie om van mij te houden tot de onsterfelijkheid. Twee anjers in het water kunnen niet verwelken, twee mensen die van elkaar houden kunnen het niet vergeten.

Als je me kijkt zijn mijn ogen sleutels, de muur heeft geheimen, mijn angst woorden, gedichten. Alleen jij maakt van mijn geheugen een betoverde reiziger, een onophoudelijk vuur..

Als alles tegen je lijkt te gaan, onthoud dan dat het vliegtuig opstijgt met tegenwind, niet met voorwind

Ze scheerde haar haar haar, een mooie vrouw, helemaal tot aan haar navel gerold, met haar benen wijd open, en zat in een ruime stoel. Ze keek er heel blij naar, nadat ze al heel goed was geschoren, en ze was aan het spotten, onvoorzichtig, stak haar vinger in het ding. En toen hij zijn heupen schudde, toen hij de leugen gebruikte om te reageren, gaf hij een bepaalde smaak. Maar toen hij wist dat het niet waar was, zei hij: "Wee mij! Wat doe ik? Dat dit niet het hout is voor dit vuur».

Het is geen magie, maar een truc, en de truc is om beide van elkaar te vertrouwen. Ik ben het niet eens. Vertrouwen verdien je niet. - Ja, dat is het. U komt in aanmerking. Echt vertrouwen wordt gegeven vanuit het hart, niet door gedachten, want gedachten verraden soms.

Ik offer je tussen groepen groene bloemen en rozen, mijn hart is niet bang dat je goedheid zich vernedert, ik wil niet dat je handen het vernietigen, je ogen zijn blij dat ik je een eenvoudige gave heb gegeven.. In de schaduwrijke tuin mijn vermoeide lichaam de ochtend auras bedekt met dauw; zoals in de rust van een droom glijden aan je zijde de vluchteling instante die rust verlangen. Als de goddelijke storm in mijn gedachten is stil, zal ik me gaan liggen, met je dikke lussen spelen, over je bruin borstje mijn slapende voorhoofd, Sonora met het ritme van je laatste kussen

Placenta zijn en je begeren met foetaal verlangen je eerste slok, vast in je longen: plassen moleculaire zuurstof pees die zweet druppelt, zweet dat verdraait vervormde hartslag uitbarstend in je onervaren lippen in jou zijn toen je niet was

Ontbloot mijn oogleden en wangen, kussen de hoek wacht op je: open je nek om te worden benaderd; door je lippen loopt hij langzaam mijn schouders, bloot en nu ik mijn ogen open, kijk naar me en we praten

Maak me zo wakker, met mijn lichaam knarsend van het verlangen dat wordt aangewakkerd met de belofte van je terugkeer Met de essentie van onze verlangens, met de holte van je glimlach Met je ongehoorzame verdriet, met de overvloed van onze kwellingen Daarna zal ik weten hoe ik moet genieten van de eenzaamheid van mijn uren, degenen die klokken niet begrijpen, wetende dat ik al je vochtige herinneringen in me bewaar

Vernietig mijn taille op de achterkant van je mount Scan mijn rug, een schone kus Raptame en laat nooit meer los, dus kokhals al mijn stiltes Vul me met jou, vul elke porie met het aandringen van je Tong Draai mijn eenzaamheid om, breek het in je vingers, degenen die nu al mijn ruimtes bezetten Geef me beschutting van honger in de holte van je armen dat ik van me af wil, Vandaag, in hen