MarianaJacky

Σου λέω όλη την ιστορία, γιατί αυτά τα πράγματα απολαμβάνονται περισσότερο όταν δεν παραλείπεις καμία λεπτομέρεια.πρόλογος. Όλα ξεκίνησαν μια Παρασκευή το βράδυ.. Δεν είχα μεγάλα σχέδια, αλλά φόρεσα εκείνα τα ρούχα που σε κάνουν να νιώθεις ότι κυριαρχείς στον κόσμο μόλις κοιτάζεσαι στον καθρέφτη: ένα πουκάμισο λίγο πιο ανοιχτό από το συνηθισμένο, το άρωμα στις σωστές περιοχές (λαιμός, καρποί) και αυτή την ατμόσφαιρα "ας δούμε τι θα μου επιφυλάξει η νύχτα".". Το σημείο συνάντησης ήταν ένα μπαρ που βρισκόταν στο υπόγειο, κρυμμένο πίσω από μια συνηθισμένη πρόσοψη στο κέντρο της πόλης.. Καθώς κατεβαίνατε τις σκάλες, η ατμόσφαιρα σας περιέβαλλε: τοίχοι από εμφανές τούβλο, ένας πολύ απαλός, κοκκινωπός φωτισμός και μια απαλή τζαζ στο βάθος που σας έβαζε στο σωστό κλίμα.. Καθίσαμε σε ένα μικρό τραπέζι, τόσο μικρό που τα γόνατά μας ακούμπησαν αμέσως.. Αντί να απομακρυνθώ, διατήρησα την επαφή.. Εκεί ξεκίνησε το παιχνίδι.

Το ταξίδι και η απώλεια του ελέγχου: Το να ζητήσουμε τον λογαριασμό ήταν μια σχεδόν απελπισμένη πράξη. Βγήκαμε στο δρόμο και το κρύο αεράκι της νύχτας μας χτύπησε, αλλά εγώ ένιωθα το σώμα μου να καίγεται. Ζητήσαμε ένα αυτοκίνητο για να πάμε στο διαμέρισμά μου. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού, η σιωπή στο πίσω κάθισμα ήταν εκκωφαντική. Κανείς δεν έλεγε τίποτα, αλλά τα χέρια μας ήταν ενωμένα, σφίγγοντας το ένα το άλλο με μια έντονη επιθυμία που αυξανόταν σε κάθε κόκκινο φανάρι. Κοιτούσα διακριτικά τοΗ αντανάκλαση των φώτων της πόλης στο παράθυρο, συγκρατώντας την αναπνοή.. Μόλις περάσαμε το κατώφλι της πόρτας μου, η πόρτα δεν είχε καν κλείσει εντελώς, και ήδη ήμασταν μέσα.. Με έσπρωξαν και με έβαλαν στην γωνία του διαδρόμου, κολλημένη στον τοίχο.. Ένιωσα την σταθερή επαφή του σώματός του με το δικό μου, αφήνοντάς με σχεδόν χωρίς αέρα, και αυτό το πρώτο, διψασμένο στόμα να ψάχνει τον λαιμό μου.. Τα χέρια μου, που μέχρι πριν λίγο διατηρούσαν την ψυχραιμία, βυθίστηκαν απεγνωσμένα στα μαλλιά της, τραβώντας ελαφρά, ανταποκρινόμενα στην ίδια βιασύνη..

Το παιχνίδι στα παρασκήνια. Αυτό έχει μια πιο τολμηρή πινελιά. Έλαβε χώρα κατά τη διάρκεια ενός ιδιωτικού πάρτι σε μια γκαλερί τέχνης, ένα μέρος γεμάτο κόσμο, δυνατή μουσική και ποτήρια σαμπάνια που δεν σταμάτησαν να γεμίζουν. Το φλερτ είχε ξεκινήσει από νωρίς με αινιγματικά χαμόγελα από την άλλη άκρη της αίθουσας, αλλά η πραγματική κορύφωση ήρθε όταν μου έκαναν ένα διακριτικό νεύμα για να απομακρυνθούμε από το πλήθος. Καταλήξαμε σε έναν διάδρομο.στο πίσω μέρος, φωτισμένο ελάχιστα από ένα φως έκτακτης ανάγκης, όπου φυλάσσονταν τα έργα τέχνης που δεν εκτίθεντο.. Αυτό που έκανε αυτή την εμπειρία τόσο έντονη ήταν ο κίνδυνος να μας ανακαλύψουν.. Με έσπρωξαν με δύναμη στην πλάτη, ακριβώς πάνω σε ένα από τα ξύλινα κουτιά που περιείχαν τα γλυπτά. Κατάφερα να πω ότι κάποιος θα μπορούσε να έρθει, αν και ο τόνος της φωνής μου έδειχνε το αντίθετο.. Σαν απάντηση, ένα χέρι ανέβηκε αργά κατά μήκος του μηρού μου, απομακρύνοντας το ύφασμα με μια σιγουριά που με έκανε να δαγκώσω το κάτω χείλος μου για να μην εκστομίσω έναν μουρμουρητό.. Ο καρδιακός σου ρυθμός επιταχύνεται δύο φορές περισσότερο όταν ξέρεις ότι είσαι σε απόσταση μόλις ενός τοίχου από εκατό ανθρώπους.. Τα φιλιά ήταν αθόρυβα αλλά άγρια, ένας διακριτικός αγώνας για τον έλεγχο, ενώ παρακολουθούσαμε προσεκτικά κάθε βήμα στον διάδρομο.. Ήταν μια σύντομη, κλεμμένη συνάντηση, γεμάτη με μια άγρια αισθησιακότητα.. Όταν επιστρέψαμε στο πάρτι, με τα μαλλιά ελαφρώς ατημέλητα και το χείλος λίγο πρησμένο, κανείς δεν παρατήρησε τίποτα... εκτός από εμάς, που κοιταζόμασταν από μακριά, γνωρίζοντας το μυστικό που μοιραζόμασταν..

Η ζέστη της βροχής. Εκείνη τη νύχτα, μια καταιγίδα έπεφτε, από αυτές που ακινητοποιούν την πόλη.. Βρισκόμουν στο λόμπι ενός μπουτίκ ξενοδοχείου, προσπαθώντας να προστατευτώ από το κρύο με ένα μακρύ παλτό και κρατώντας ένα negroni στο χέρι.. Δεν είχα καμία πρόθεση να μείνω, αλλά τότε συναντηθήκαμε.. Ήταν μια από αυτές τις μαγνητικές ματιές στο μπαρ, όπου ο θόρυβος του μέρους εξαφανίζεται και μένεις μόνο εσύ, μετρώντας την απόσταση.. Χωρίς να πει κανείς μια λέξη, η πρόσκληση ήταν ξεκάθαρη και τελικά ανεβήκαμε με το ασανσέρ προς έναν από τους υψηλότερους ορόφους.. Το ταξίδι, που κάλυπτε μόλις δέκα ορόφους, φάνηκεΑιώνιο και ασφυκτικό, με τον καλύτερο τρόπο.. Ο χώρος ήταν τόσο μικρός που μπορούσε να νιώσει τη ζέστη που έβγαινε από το σώμα της και τη μυρωδιά της φρέσκιας βροχής που έφερνε από το δρόμο.. Κανείς δεν μιλούσε, αλλά οι αναπνοές μας έγιναν πιο βαριές και, ακριβώς πριν ανοίξουν οι πόρτες, ένιωσα μερικά σταθερά δάχτυλα να ακουμπάνε τον καρπό μου, κάτι που με έκανε να χαλαρώσω εντελώς.. Όταν μπήκαμε στο δωμάτιο, το παράθυρο έδειχνε την πόλη, μουσκεμένη και θολή από τα φώτα.. Δεν υπήρχε χρόνος να ανάψω τα φώτα. Το παλτό μου έπεσε στο πάτωμα μέσα σε ένα δευτερόλεπτο και τα χέρια μου άγγιξαν το ζεστό δέρμα κάτω από τα ρούχα της, σε μια τέλεια αντίθεση με το κρύο έξω.. Προχωρήσαμε προς το κρεβάτι με μια αμήχανη βιασύνη, καθοδηγούμενοι μόνο από τον ήχο των κεραυνών και τις λαχανιάσες που αναμιγνύονταν με το χτύπημα του νερού στο τζάμι.. Ήταν μια μακρά νύχτα, από αυτές όπου δεν υπάρχει ανάπαυση, επειδή κάθε χάδι φαίνεται να ανάβει μια νέα φλόγα.. Με την αυγή, η καταιγίδα είχε περάσει, αλλά το δωμάτιο εξακολουθούσε να είναι γεμάτο από αυτή την υγρή και ηλεκτρική ζέστη..