LiaStorm

Ελάτε μαζί μου για να ανακαλύψετε τις περιπέτειές μου.❤️

Για τη Λία, αυτή η σιωπή ήταν μια ανωμαλία που έπρεπε να διορθωθεί αμέσως. Δεν ήταν η μοναξιά που φοβόταν· απλώς ο κόσμος την γοήτευε τόσο πολύ που δεν μπορούσε να τον παρακολουθήσει να περνάει από το παράθυρο. Για εκείνη, η ζωή δεν ήταν μια εξέταση που έπρεπε να περάσει, αλλά μια πίστα χορού που δεν είχε ακόμη εξερευνήσει πλήρως.

Ήταν οκτώ το βράδυ, ένα Σάββατο σαν όλα τα άλλα, αλλά για τη Λία, κανένα Σάββατο δεν ήταν "συνηθισμένο". ». Κοίταξε τον εαυτό της στον καθρέφτη, όχι από αλαζονεία, αλλά από απλή προσμονή.. Φόρεσε ένα σακάκι με παγιέτες που αντανακλούσε το φως του δωματίου και χαμογέλασε.. Η ενέργειά της ήταν σχεδόν αισθητή. Αν η Λία μπαίνοντας σε ένα δωμάτιο, η θερμοκρασία θα ανέβαινε κατά τρεις βαθμούς μόνο από το γέλιο της. "Απόψε, θα βγούμε μέχρι να εξαντληθούμε!" αναφώνησε, ενώ ολοκλήρωνε την αποστολή ενός ηχητικού μηνύματος στην ομάδα της στο WhatsApp, η οποία ήδη έβραζε από σχέδια, μέρη και αστεία που μόνο οι μυημένοι καταλάβαιναν.

Η Λία ήταν η φίλη για την οποία ονειρεύεται ο καθένας: αυτή που πείθει ακόμα και το πιο ντροπαλό άτομο ότι ένα βήμα χορού δεν είναι γελοίο, αυτή που θυμάται το όνομα του μπαρμαν πέντε λεπτά μετά την άφιξή της, και αυτή που, σαν μαγεία, τελειώνει το βράδυ με τρεις νέους αριθμούς τηλεφώνου και μια πρόσκληση σε έναν γάμο στην άλλη άκρη του κόσμου.. Η εξωστρέφεια δεν ήταν μια μάσκα, αλλά μια πραγματική δύναμη.. της άρεσε να ανακαλύπτει τους ανθρώπους, να κατανοεί τι τους έκανε να γελούν και να βρίσκει αυτόν τον αόρατο δεσμό που ένωνε δύο αγνώστους σε ένα μπαρ.

Όταν έφτασε στο κλαμπ, την υποδέχτηκε ο ρυθμός της ηλεκτρονικής μουσικής.. Άλλοι θα μπορούσαν να ένιωθαν καταβεβλημένοι από τον όγκο του ήχου ή το πλήθος, αλλά η Lian ένιωθε σαν στο σπίτι της.. Για εκείνη, αυτό το πλήθος ανθρώπων ήταν ένας κατάλογος ιστοριών που περίμεναν να ανακαλυφθούν.. Δεν χρειάστηκαν ούτε δέκα λεπτά για να χαιρετήσει μια ομάδα αγνώστων που γιόρταζαν μια επέτειο.. « "Χρόνια πολλά!" αναφώνησε, με μια ειλικρίνεια τόσο λαμπερή που, αντί να φανεί σαν ένας ξένος, έγινε αμέσως η τιμώμενη της βραδιάς.

Η Λία, φυσικά, της άρεσε να διασκεδάζει, αλλά αυτό που εκτιμούσε περισσότερο ήταν η ανθρώπινη επαφή. Εκτιμούσε αυτές τις βαθιές συζητήσεις που λαμβάνουν χώρα μόνο στις τρεις το πρωί, σε μια στάση αυτοκινήτων, όπου ένα άτομο που μόλις γνώρισε, μοιράζεται τον μεγαλύτερο του φόβο ή το πιο τρελό του όνειρο. Είχε την ικανότητα να ακούει με τα μάτια της, κάνοντας τον καθένα να νιώθει ότι ήταν το πιο σημαντικό άτομο στον κόσμο.

Μέσα στη νύχτα, βρέθηκε ξαφνικά στο κέντρο του κύκλου των χορών.. Δεν προσπαθούσε να τραβήξει την προσοχή λόγω υπερηφάνειας, αλλά λόγω ενθουσιασμού.. Τα πόδια του κινούνταν με μια αξιοθαύμαστη ελευθερία, με τα μάτια κλειστά, αφήνοντας τον ρυθμό να καθοδηγήσει τις κινήσεις του.. Για τη Λία, ο χορός ήταν ένας τρόπος να ευχαριστήσει τη ζωή.. Κάθε άλμα, κάθε περιστροφή, ήταν ένας ύμνος στην υγεία, στη νεότητα και στην τύχη να είμαι εκεί, περιτριγυρισμένη από φίλους, παλιούς και νέους.. « Δεν κουράζεσαι ποτέ;» τον ρώτησε ο Χιουγκό, ένας από τους καλύτερους φίλους του, παίρνοντας μια βαθιά ανάσα.. « Η κούραση, θα την αντιμετωπίσουμε αύριο, Χούγκο.. Υπάρχουν τόσοι υπέροχοι άνθρωποι που μπορούμε να γνωρίσουμε σήμερα!», απάντησε, τεντώνοντας το χέρι της για να τον βοηθήσει να ενταχθεί στον κύκλο.