SophieDragun

​Merhaba canlarım! Ben Juliette Doll, yeni 19 yaşındaki tutkunuz. Eğer enerjisiyle göz kamaştıran, dokunulduğunda sıcaklığı hissedilebilen bir cilde ve tamamen tabuların dışında bir zihne sahip bir trans kadın arıyorsanız, tam olarak doğru yere geldiniz.. 💋

Öğleden sonraki loş ışık pencereden süzülerek odaya yumuşak gölgeler düşürüyordu.. Gözleri buluştuğunda, dünyanın gürültüsü sanki çok uzakta kalmış gibiydi.. Aralarında sessiz bir anlayış vardı, bu anlayış ortak kelimelere, rahat sessizliklere ve görmezden gelemediğiniz bir çekime dayanıyordu.. Yavaşça yaklaştılar, sanki her anı uzatmak istiyorlarmış gibi.. Yüzlerine bir gülümseme yayıldı ve aralarındaki mesafe giderek küçülmeye başladı.. Hava, beklentilerle, bastırılmış duygularla ve özel bir şeyin vaadiyle dolu gibiydi.. Saatlerce konuştular, zamanın nasıl geçtiğini unuttular.. Her hareket, her bakış ve her samimi dokunuş, sıcak ve içten bir his uyandırdı.. Sadece yakın olmak istemek değil, aynı zamanda çok fazla söze ihtiyaç duymadan onları anlayabilecek birini bulduklari hissiydi.. Dışarıda, şehir her zamanki ritmini sürdürüyordu.. Ancak, içeride sadece o ortak an vardı; o an, narin ve anlam doluydu.. Ve gece yavaş yavaş ilerledikçe, ikisi de bazı bağların sessizlikte doğduğunu, sabırla büyüdüğünü ve unutulması zor bir iz bıraktığını anladı..

Yağmur, gün batımından kısa bir süre sonra yağmaya başlamıştı.. Kantinadan, damlalar pencerelerden aşağıya kaydı, parlak yollar oluşturdu ve bu yollar şehir ışıklarını yansıttı.. O, düşüncesizce dışarıyı izlerken, o kapıda belirdi.. Bir an için, zaman yavaşlamış gibiydi.. Daha önce de karşılaşmışlardı, ancak o gece farklı bir şeyler vardı.. Belki de, onu masaların arasında bulduğunda yüzünde beliren o gülümseme, ya da belki de onu tanıdığında gözlerinin parlamasıydı.. Gerçek şu ki, ikisi de gizlemeye çalışmadıkları sessiz bir duygu hissediyordu.. Sohbet doğal bir şekilde başladı.. Onlar seyahatlerden, raflardaki unutulmuş kitaplardan, yıllardır erteledikleri hayallerden ve normalde kimseye anlatmadıkları küçük hikayelerden bahsettiler.. Saatler ilerledikçe, yakınlık hissi arttı.. Her kelime, sanki iki kişi arasında görünmez bir köprü kuruyordu.. Kantin kapanacağını duyurduğunda, kimse veda etmek gibi bir hisse kapılmadı.. Onlar birlikte sokağa çıktılar.. Yağmur artık sadece hafif bir çiseleme şeklindeydi ve havayı hoş bir kokuyla dolduruyordu.. Amaçsızca yürüdüler, her anı kelimelerle doldurma gereği duymayanların sessizliğini paylaşıyorlardı.. Sokaklar neredeyse bomboştu.. Fenerlerin ışığı, ıslak kaldırıma yansıyarak sakin ve huzurlu bir atmosfer oluşturuyordu.. O, köşedeki eski, ışıklı bir kitapçıya işaret etti ve o gülümsedi.. İkisi de, hikayeleri koruyan yerlere karşı bir zayıflığı olduğunu keşfettiler.. Yürümeye devam ettiler.. Bazen elleri yanlışlıkla birbirine yaklaşıyor ve temas kısa olsa bile, görmezden gelmekte zorlandıkları bir his bırakıyordu.. Acele etmeye gerek yoktu.. Kimse o anın büyüsünü aceleci hareketlerle bozmak istemedi.. Aynı yolu paylaşmak yeterliydi.. Bir noktada, küçük bir parka geldiler.. Ağaçların yaprakları gece rüzgarında sallanıyor ve şehrin uzak sesleri sanki başka bir dünyaya ait gibiydi.. Bir banka oturdular ve konuşmaya devam ettiler.. Artık büyük planlar veya uzak hedeflerden değil, gerçekten önemli olan şeylerden bahsediyoruz: korkular, umutlar, kalbi biraz daha hızlı çarptıran şeyler.. Gece yavaşça ilerledi.. O şirkette özel bir sıcaklık vardı, iki kişi arasında nadiren görülen bir güven duygusu.. İkisi de, yaşadıkları anlardan birinin, bittikten çok sonra bile bellekte kalacak türden olduğunu biliyorlardı.. Nihayet vedalaşma zamanı geldiğinde, birkaç saniye sessizce birbirlerini gözlemlediler.. Çok fazla söylenecek bir şey yoktu.. Bazı duygular, kendilerini ifade etmenin daha derin yollarını bulur..

Müzik, oturma odasında kısık sesle çalıyordu, sadece şöminenin çıtırtısıyla karışan hafif bir fısıltı.. Dışarıda, kış şehri soğuk ve sessizlikle kaplamıştı; İçeride ise atmosfer sıcak ve davetkardı.. O, pencerenin yanında duruyordu ve uzaklardaki ışıkları izliyordu.. Odaya girdiğinde, o yukarı baktı ve yüzünde yavaş yavaş bir gülümseme belirdi.. Bu, kendiliğinden ortaya çıkan, taklit edilemeyen türden bir gülümsemeydi.. ""Sana zaten gitmiş olduğunu sanmıştım," dedi.. "Ve bu anı kaçırmayın," diye cevap verdi.. imkânsız. Birkaç saniye sessiz kaldılar.. Bu, rahatsız edici bir sessizlik değildi, aksine anlamlarla dolu bir sessizlikti.. İki insanın sadece birbirlerinin varlığının tadını çıkardığı, başka hiçbir şeye ihtiyaç duymadığı türden bir sessizlik.. Sohbet, gayri resmi bir şekilde başladı.. Onlar, anılarından, ziyaret etmek istedikleri yerlerden ve hayatlarını değiştiren kararlardan bahsettiler.. Farkında olmadan, yavaş yavaş birbirlerine yaklaşıyorlardı.. Aradaki mesafe, paylaşılan her hikaye ve her anlayışlı gülümsemeyle her geçen zaman biraz daha azaldı.. Şömineden yayılan turuncu ışık, duvarlara yumuşak gölgeler düşürdü.. Zaman sanki daha yavaş ilerliyordu, gece onlara dünyanın normal ritminden biraz farklı birkaç saat hediye etmeye karar vermiş gibiydi.. Ona, genellikle bahsetmediği çocukluğuna ait bir anıyı anlattı.. O kadar içten güldü ki, sonunda o da gülmeye başladı.. O paylaşılan kahkaha, içinde özel bir şeye sahipti: Tam olarak olmak istedikleri yerde oldukları hissi.. Saatler akmaya devam etti.. Dış dünya yavaş yavaş onun dikkatinden uzaklaştı.. Saatler ve ertesi günün sorumlulukları artık önemli değildi.. Onlar sadece kendilerini oldukları gibi gösterebilecekleri o sessiz alanı vardı.. Müzik yavaş bir parçaya dönüştüğünde, ikisi de hiçbir şey söylemedi.. Birkaç saniye gözlerini kapattı, böylece onu daha iyi duyabilirdi.. Yüzünün yumuşak bir ışıkla aydınlandığını izledi ve bazı insanların her şeyi daha basit görünmesini sağlama gibi olağanüstü bir yeteneği olduğunu düşündü.. Gece daha sakinleşti.. Aralarında belirgin bir bağ vardı, güven, hayranlık ve sevgiyle örülmüş sessiz bir duygu akımı.. Onlara büyük beyanlar veya gösterişli davranışlar gerekmiyordu.. O anı paylaşmak yeterliydi..