LiaStorm

Beni takip edin ve maceralarımı keşfedin.❤️

Lia için bu sessizlik, hemen düzeltilmesi gereken bir anormallikti. Onun korktuğu şey yalnızlık değildi; sadece dünya onu çok büyülemişti ve o, dışarıyı pencereden izlemek yerine, dünyanın içinde olmayı istiyordu. Ona göre hayat, geçilmesi gereken bir sınav değil, henüz tam olarak keşfetmediği bir dans pistiydi.

Akşam sekizdi, diğer cumartesileri gibi bir cumartesi günüydü, ancak Lia için hiçbir cumartesi "sıradan" değildi. ». Aynaya baktı, ama bu kibirinden kaynaklanmıyordu, sadece merakından dolayıydı.. Oda ışığını yansıtan, payetli bir ceket giydi ve gülümsedi.. Enerjisi neredeyse elle tutuluyordu; Lia bir odaya girdiğinde ve oda soğuksa, sadece gülüşüyle bile sıcaklık üç derece artardı. "Bu gece, kendimizi bitirene kadar dışarı çıkıyoruz!" diye bağırdı, aynı zamanda WhatsApp grubuna bir ses mesajı gönderiyordu; bu grup zaten projeler, mekanlar ve sadece iç çevredekilerin anlayabileceği şakalarla doluydu.

Lia, herkesin hayal ettiği gibi bir arkadaşıydı: En çekingen kişiyi bile dans etmek için ikna eden, geldiği andan beş dakika sonra barmeninin adını hatırlayan ve sihir gibi, geceyi üç yeni telefon numarası ve dünyanın öbür ucundaki bir düğüne davetiyle bitiren kişi.. Son dönemdeki dışa dönüklüğü bir maske değildi, gerçek bir güç kaynağıydı.. İnsanların iç yüzünü anlamayı, onları neyin güldürdüğünü keşfetmeyi ve bir barda iki yabancıyı bir araya getiren o görünmez bağı bulmayı çok seviyordu.

Kulübe vardığında, elektronik müziğin ritmiyle karşılandı.. Diğerleri yüksek ses veya kalabalık yüzünden bunalmış hissedebilirlerdi, ancak Lian kendini evinde gibi hissediyordu.. Onun için, bu insan kalabalığı keşfedilmeyi bekleyen hikayelerin bir koleksiyonuydu.. Onun için, bir doğum günü kutlaması yapan bir grup yabancıyı selamlaması on dakikadan fazla sürmedi.. « Doğum günün kutlu olsun!" diye bağırdı, sesi o kadar içten ve neşeliydi ki, bir yabancı gibi değil, tam tersine, anında onur konuğu oldu.

Lia, eğlenmeyi severdi, ancak en çok değer verdiği şey insanlarla kurduğu bağlardı. Sabah üç gibi, bir dinlenme tesisinde, tanıştığı birinin en büyük korkusunu veya en çılgın hayalini paylaştığı, derin sohbetleri takdir ederdi. Onun yeteneği, gözleriyle dinlemekti; herkesin dünyanın en önemli insanı olduğunu hissettirirdi.

Gece yarısı, kendini dansın ortasındaki çemberin tam içinde buldu.. O, gururla değil, sadece saf bir heyecanla dikkat çekmeye çalışıyordu.. Ayakları, gözleri kapalıyken, ritmin hareketlerini yönlendirmesine izin vererek, hayranlık uyandıran bir özgürlükle hareket ediyordu.. Lia için dans etmek, hayata teşekkür etmenin bir yoluydu.. Her zıplama, her dönüş, sağlığa, gençliğe ve orada olmanın, arkadaşlarla, hem eski hem de yeni olanlarla çevrili olmanın bir kutlamasıydı.. « "Asla yorulmuyorsun mu?" diye sordu Hugo, en iyi arkadaşlarından biri, nefesini toplayarak.. « Yorgunluk, o yarının meselesi, Hugo.. Bugün tanışabileceğiniz o kadar çok harika insan var! " dedi ve ona elini uzatarak, grubun yanına katılmasına yardım etti.