LeidaLala

Benim için seyahat etmek, "50 ülkeyi ziyaret et" gibi bir kontrol listesi değil. Bu, evde asla dürüstçe cevaplamayacağım soruları kendime sormanın bir yolu.. Neden Berlin'de biri on dakika geciktiğinde sinirleniyorum, ama Nepal'de bir otobüs iki saat gecikmeli geldiğinde gülümsüyorum? Neden bir kültürde sarılmak normalken, başka bir kültürde neredeyse samimi bir davranış olarak kabul ediliyor? Neden üç gün kimseyle konuşmadan harika hissedebilirken, dördüncü gün kalabalık bir kafede yalnızlıktan ağlamaya başlayabiliyorum? Bu sorular terapi seanslarında (olsa da olsa) ortaya çıkmıyor; aksine, hareket halindeyken, yorgun, aç, kaybolmuş, aşık, korkmuş veya sadece sabah 4'te bir çatıya oturmuş, şehri uyanırken izlerken aklıma geliyor..
Yoğun duygular istiyorum. . Yıllarca sessizce kaynayanlar değil, patlayan ve yaralar bırakanlar.. Yanaklarınızın ağrımasına neden olan bir neşe.. Nefesini kesen bir hüzün.. İçinizde haykırmak isteyecek kadar büyük bir hayranlık uyandıran.. Korku, bittiğinde, hala hayatta olduğunu ve devam edebileceğini sana hatırlatır.. Onlardan kaçmıyorum.. Onlara doğru koşuyorum.. Bazen, beni korkutan rotaları özellikle seçiyorum: bir geçitten gece yürüyüşü yapmak, dili bilmediğim bir ülkede yolculuk yapmak, bir kanyonun üzerinden salıncakta sallanıp atlamak gibi.. Adrenalin için değil.. Şu an için, bir kayanın üzerine oturduğunuzda ve "Bunu atlattım" dediğiniz an.. Ben hallettim.. Ben iyiyim."
Ve o anlarda, dünya sanki tüm yapaylıklarından arınmış, ham ve gerçek bir hal alır. Maskeler yok, tanıdık roller yok - sadece siz ve içinizde var olan her şey. Ve aniden fark edersiniz: İşte tam olarak bu yüzden tekrar valizinizi hazırlayıp ileriye doğru yolculuğunuza devam ediyorsunuz..