LaraHarvey

                                                                                                                                                                      LARA 💋❤️


 

Lara her zaman şehrin kendi özgün bir ritmi olduğunu söylerdi, sanki her sokak bir damar ve her insan bir yaşam kıvılcımıydı. Küçük yaşlardan beri, sessizliğe veya monoton günlere uygun olmadığını biliyordu. Otobüslerin sesini, köşelerdeki konuşmaları ve asla tamamen sönmeyen ışıkları seviyordu. Onun için şehir kaos değildi: bir yuva gibiydi..

                                                                                                                             Her sabah, Lara enerji dolu bir şekilde uyanırdı, sanki gün ona yeni bir şeyler vadediyordu.. Hızlıca giyinirdi, canlı renkler seçer ve bulaşıcı gibi görünen bir gülümsemeyle sokağa çıkardı.. İster işe gidiyor olsun, ister bir kafeye, ister sadece dolaşmak olsun; her zaman birileriyle konuşmak için bir bahane bulurdu.. Sokak köşesinde çiçek satan beyefendi, fırında çalışan kız, gitar çalan sokak müzisyeni: hepsi Lara'yı tanıyordu, ve Lara da herkesi tanıyordu..




Dışa dönük olmak onun için bir çaba değildi, bu onun doğasıydı. Hikayeler dinlemeyi, yeni tatlar keşfetmeyi, tanımadığı insanlarla gülmeyi severdi; birkaç dakika içinde onlar artık tanımadığı insanlar olmaktan çıkardı. Her insanın kendini önemli hissetmesini sağlama gibi özel bir yeteneği vardı. "Hayat, paylaşıldığında daha güzeldir" derdi her zaman..






Hafta sonları onun en sevdiği zamanlardı. Diğerleri dinlenirken, Lara hareket arıyordu. Arkadaşlarıyla dışarı çıkmayı severdi, ancak aynı zamanda spontanlığa da açıktı. Bir gece, ışıklar ve müzikle dolu bir barda dans edebilirken, başka bir gece, tanıştığı biriyle sohbet ederken aydınlatılmış caddelerde yürüyebilirdi. Onun için her karşılaşma bir fırsattı, her sohbet küçük bir maceraydı..

Ancak her şey gürültü değildi. Bazen Lara şehrin ortasında duruyor ve etrafına bakıyordu. Yüksek binalara, geçen arabalara, bir yandan diğer yana koşan insanlara bakıyor ve derin bir mutluluk hissediyordu. Başka hiçbir şeye ihtiyacı yoktu. Orada olmak, hayatla çevrili olmak yeterliydi. O anlarda derin bir nefes alıyor ve gülümsüyordu, sanki o anı içinde saklıyordu..                                                                                                                                                                                                                          
 

Arkadaşları Lara'nın özel bir ışığı olduğunu söylerdi. Bunun nedeni, hayatının her şeyinin mükemmel olması değil, aksine, zor zamanlarda bile iyiyi görmeyi seçmesiydi. Bir şey ters giderse, gülmenin bir yolunu bulurdu. Üzgün hissettiğinde, arkadaş arardı veya şehre neşe getirene kadar yürüyüşe çıkardı..
Bir zamanlar, biri ona bu kadar açık, her şeyle ve herkesle bu kadar bağlantılı bir şekilde yaşamayı neden bu kadar sevdiğini sordu. Lara, hiç tereddüt etmeden cevap verdi: "Çünkü her insanın sana öğreteceği bir şeyler vardır ve her an, yaşamaya hazır olursan, harika bir anıya dönüşebilir. Ve o da tam olarak bunu yapıyordu. Korkusuzca, çekinmeden, her şeyi hissetmeye hazır bir kalple yaşıyordu.
 

 








Lara, gelecekte neler olacağını bilmiyordu, ama pek de endişelenmiyordu.. Onun için hayat, uzak bir hedef değildi, aksine o anda yaşananlardı: paylaşılan bir kahkaha, sokakta söylenen bir şarkı, beklenmedik bir sohbet.. Şehir etrafında hayat devam ederken, Lara insanlarla birlikte yürüdü, onlara selam verdi, güldü ve her yerde küçük mutluluk izleri bıraktı.. Eğer onun için bir şey açık oluyorduysa, o da mutluluğun bulunacak bir şey olmadığıydı: Mutluluk, adım adım, gülümseme üzerine gülümseme, günlük yaşamın telaşı ve büyüsü içinde inşa edilir..