IsabellaAustin

Kendimi, direnmeyi bıraktığım ve sevgiyi hak etmek için başka biri olmam gerektiğinin farkına vardığım anda keşfettim. Bu sessizlikte, herhangi bir bahane veya dikkat dağıtıcı unsur olmadan, kendimi daha önce kaçındığım bir dürüstlükle tanımaya başladım. İşte burada, daha bilinçli, daha istikrarlı ve daha gerçek bir sevgi biçimi doğdu..

Koşulsuz olarak kendime destek olmayı, ne hissettiğimi anlamadığım zamanlarda bile orada kalmayı öğrendim. Şüphenin her şeyi kapladığı günler oldu, ancak yine de pes etmemeyi seçtim. Kendimi sevmenin, sürekli bir kesinliğe sahip olmak anlamına gelmediğini anladım, ancak kaosun ortasında bile kendime bir varlık sunmak anlamına geliyor..

Kendimle olan bu ilişkim, başkalarına yaklaşma biçimimi değiştirdi. Artık birinden eksikliklerimi tamamlamaya çalışmak yerine, olduğum gibi paylaşmaya başladım. Sevmek, bir aciliyetten ziyade, bilinçli bir seçim, inşa edilmiş, baskı olmadan yaşanabilen bir deneyim haline geldi..

Acele etmeden doğan tanışmaları, kendilerini açıklama ihtiyacı duymadan derinleşen bağları severim. Yakınlığın doğal olarak oluştuğu, varlığın kelimelerden daha fazla anlam taşıdığı anları severim. İşte o zaman aşk, çaba olmadan, maskeler olmadan gerçek olur..

Yoğun bir şekilde sevdim, her duyguyu ölçmeden hissetmeme izin verdim. Ve aynı zamanda, her şeyin kalıcı olmak zorunda olmadığını anlayarak, kızgınlık duymadan vazgeçmeyi de öğrendim. Bazı insanlar, kendimizin bir parçasını bize göstermek için gelir ve bu, ne kadar sürerse sürsün, her zaman değerli kalır..

Ben kim olduğumu keşfetmek kaçınılmazdı. Kendi fikirlerimi sorgulamaya, sınırlarıma meydan okumaya ve yeni şeyler hissetmenin yollarını keşfetmeye başladım. Değişmeme, uyum sağlamama ve kaybolmaktan korkmadan gelişmeme izin verdim. Çünkü her dönüşümde, benden bir parçanın ortaya çıktığını anladım..

Ayrıca, kendi içimdeki çelişkileri kabul etmeyi, her şeyde mükemmel bir tutarlılık beklememeyi öğrendim. İçimde şüpheler, değişimler, sürekli hareketler var ve bu beni daha az gerçek yapmıyor. Bu beni insan yapıyor, beni gerçek kılıyor..

Bugün, daha net ve daha bilinçli bir şekilde seviyorum. Hissettiklerimi saklamadan, korkuyu mesafeye dönüştürmeden seviyorum. Varlığım, dikkatim ve eksiklikten değil, inşa ettiğim bütünlükten kaynaklanan bir cömertlikle seviyorum..

Kendimi sevdiğim için, kendimi güvenli bir alan olarak tanımayı öğrendim. Başkalarını sevdiğim için, bağımlı olmadan paylaşabiliyorum. Gerçeklikle yaşanan her anı, her bağlantıyı ve her deneyimi seviyorum, çünkü hepsi benim içimde bir iz bırakıyor..

Ve ben yaşamayı seviyorum, çünkü hala içimde ve etrafımda keşfedilecek çok şey var. Çünkü her duygu, her karşılaşma, her değişim bu yolun bir parçası. Benim için sevmek, kendimi her şeyime ve hala olabileceğim her şeye açmaya devam etmek anlamına geliyor..