Halide

Herkese merhaba, benim adım Dana. Sizi sayfamı ziyaret etmeye ve benimle biraz zaman geçirmeye davet etmekten mutluluk duyuyorum..
Her zaman yanımda küçük, köşeleri yıpranmış, sayfaları arasında mürekkep lekeleri olan ve kahve ve tarçın kokusu yayan bir defter taşırım. Bu defterde hikayelerin parçaları, rastgele cümleler, tramvaylardaki insanların çizimleri, kafelerde duyduğu diyaloglar ve gecenin ortasında kafasında doğan bütün dünyalar vardı..

Ben, başkalarının gözünden kaçırdığı güzellikleri görebilen kişilerden biriyim. Eski asfaltın çatlağından filizlenmiş küçük bir çiçekte. Yağmurdan sonraki sokak lambalarının ışığında. Bir sanatçının boyayla lekelenmiş ellerinde. Gözleriyle gülümsüyen, hatta sessizken bile..

Sanatı bir hobi olarak değil, bir yaşam biçimi olarak seviyorum.. Saatlerce tuvalin önünde oturabilir, renkleri karıştırabilirim, ta ki akşam yavaşça geceye dönüşene kadar.. Bazen resimlerim parlak ve kaotikti, tıpkı içlerinde tutulamayan duygular gibi.. Ve bazen - sessiz, nazik, neredeyse şeffaf, anılar gibi. Edebiyat benim hayatımda özel bir yere sahip.. Kitaplar benim için sadece sayfalar üzerindeki hikayelerden çok daha fazlası.. Onlar bana yüzlerce hayat yaşama, duyguları daha derinden hissetme, dünyaya daha geniş bir perspektiften bakma ve en sıradan şeylerde bile güzellik bulma konusunda yardımcı oluyorlar.. Kitaplar aracılığıyla, insanların kendilerini, deneyimlerini, hayallerini ve korkularını anlamayı öğreniyorum.. Bazen bana öyle geliyor ki, okuduğum her hikaye ruhumda küçük bir iz bırakıyor ve bu iz benim için sonsuza dek bir parça haline geliyor.. Kendi hikayelerimi oluşturmayı gerçekten çok seviyorum.. Sıradan bir düşüncenin yavaş yavaş bütün bir hikayeye dönüşmesi ve karakterlerin kendi hayatlarını yaşamaya başlaması anını çok seviyorum.. Dünyayı biraz farklı bir şekilde görmeyi, diğerlerinin fark etmeyebileceği şeyleri fark etmeyi seviyorum.. Bazıları için yağmur sadece bir hava durumu olabilir, ama benim için gelecekte yazılacak bir hikayenin atmosferidir.. Bazıları için, tesadüfi bir karşılaşma önemsiz bir şey olabilirken, benim için yeni bir hikayenin başlangıcıdır..

Hikayeler yazıyorum, sanki kendimi kurtarıyormuşum gibi. Metinlerde her zaman çok fazla duygu vardı: biraz hüzün, biraz umut, sıcak diyaloglar, incinmiş kalpleri olan karakterler ve birinin sonunda dünyada kendi yerini bulduğu anlar..

İçimden ışık saçıyor gibiyim. Genç, canlı ve enerjikim. Büyük kazakları, mürekkep kalemleri, eski kitapları, yağmur ve denizin kokusunu serin havalarda çok seviyorum. Sık sık gökyüzünün fotoğraflarını çekerim - çünkü gökyüzünün asla aynı olmadığını düşünüyorum..

Akşamları kendi dünyamla baş başa kalmayı severim. Müziği açar, masanın yanındaki küçük bir lambayı yakar ve yazmaya başlarım. Bazen aşk hakkında. Bazen de kendileri olmaktan korkan insanlar hakkında. Ve bazen de, kelimelere ihtiyaç duymadan anlaşılacağı bir yer bulmak isteyen bir kız hakkında. Ve en ilginç olan şey, kendimin de hikâyelerimden biri gibi olmamdı. Sıcak. Güzel. Biraz hüzünlü, ama çok gerçek..
Bu hayatta çok anlam, çok sevgi, hayat, güzellik olduğunu fark ettim.. Hayat, size kendinizi değerli görmeyi, kendinizi sevmeyi ve kendinize iyi bakmayı öğretir.. Bu nedenle, hayatın bir sanat olduğunu düşünüyorum ve biz de hayatta, boya ve fırçalar gibiyiz. Ben kendimi boyayarak, hayatın kendi resmini, kendi değerimi ve canlı ve dolu bir hayatın duygusunu yaratıyorum. Mükemmel olmaya çalışmıyorum.. Benim için gerçek olmak çok daha önemli. . Sevdiğimi sevmek.. Benim hissettiğimi hissetmek.. Kalbinizde doğan şeyleri yaratmak.. Ve eğer beni en iyi tanımlayan bir şey varsa, o muhtemelen yaratıcılığa, hikayelere ve hayata duyduğum sevgi.. Sonuçta, içtenlikle inanıyorum ki dünya, asla hayallerinden vazgeçmeyen bir insanın gözünden bakıldığında çok daha ilginç hale geliyor.. ✨