DakotaandJuliette

Sıradan bir Salı günü tanıştılar, öyle bir gün ki, sanki iz bırakmadan ortadan kaybolmaya yazılmış gibiydi.. Büyük bir ilk izlenim, mükemmel bir an veya önemli bir şeyin gerçekleştiğine dair hemen hissedilen bir şey olmadı.. Sadece yağmurdan korunmak için aynı küçük kafeye sığınmışlardı.. Onlardan biri bir kitap taşıyordu, diğeriyse yeni bir fincan kahve almıştı.. Sadece birkaç boş masa vardı, bu yüzden sonunda bir masayı paylaştılar.. Başlangıçta, ikisi de diğerine pek dikkat etmedi.. Biri sessizce kitap okurken, diğeri telefonuna bakıyordu ve ara sıra ekrandaki bir şeye gülümseyerek tepki veriyordu..

İlk toplantıları bir saatten daha kısa sürdü.. Yağmur durduğunda, herkes kendi yoluna gitti.. İkisi de tekrar karşılaşacaklarını bilmiyordu.. Ama onlar yaptı.. Aşağıdaki haftalarda, sürekli olarak aynı kafede karşılaştılar.. Başlangıçta, sadece küçük gülümsemeler ve selamlaşmalarla iletişim kuruyorlardı.. Sonunda, yer olduğunda birlikte oturmaya başladılar.. Bunu fark etmeden, birbirleri için yer ayırmaya başladılar.. Onların arkadaşlığı yavaş yavaş gelişti.. Öncelikle küçük şeyler öğrendiler.. Her zaman sütlü kahve sipariş edilirdi ama nadiren bitirilirdi.. Diğer kız, kitapların son sayfalarını çok hızlı okurdu çünkü bir hikayenin nasıl biteceğini bilmemekten nefret ediyordu.. Birbirlerinin en sevdiği şarkılar, filmler, yemekler, alışkanlıklar ve küçük güvensizlikler hakkında bilgi edindiler..

Onlar da kafenin dışında birlikte vakit geçirmeye başladılar.. Kitapçıları ziyaret ettiler, parklarda yürüdüler, sinemaya gittiler, yeni restoranları denediler ve bazen de belirli bir gidecekleri yer olmaksızın şehirde dolaştılar.. Hiçbir şey romantik gibi görünmüyordu.. Onlar sadece birbirleri için önemli hale geliyorlardı.. Sonunda, onlardan biri, diğerini ne kadar sık düşündüğünü fark etmeye başladı.. Ne zaman komik bir şey oluyordu, onu arkadaşlarına anlatmak istiyordu.. Her zaman bir şeyler ters gittiğinde, o kendi çözümünü arardı.. Sanki sıradan anlar bile, onun onlarla paylaşacağını hayal ettiğinde daha ilginç geliyordu.. Diğerinin de aynı şekilde hissetmeye başladığı görülüyordu.. İkisi de bunu kabul etmek istemiyordu..

Bir akşam, birlikte vakit geçirdikten sonra, ayrı yollarına gitmeden önce soğuk sokaklarda yürüdüler.. Onlardan biri titriyordu, bu yüzden diğeri ona bir eşarp verdi.. Bu, neredeyse anlamsız, küçük bir hareketti.. Ancak eve geldiğinde, eşarfu dikkatlice bir sandalyenin üzerine koydu, yerine kaldırmak yerine.. Hâlâ onun kokusu vardı.. Bir şekilde, bu onu gülümsetti.. İşte o zaman, hissettiğinin sadece arkadaşlıktan daha fazlası olup olmadığını merak etmeye başladı.. Kendini, bunun sadece bir sevgi olduğunu ikna etmeye çalıştı.. Birlikte bu kadar çok zaman geçirdikten sonra birine bağlanmak normaldi.. Ancak sonra, görmezden gelmeyi zorlaştıran bir şey oldu.. Bir öğleden sonra, tanışmış oldukları bir kişiden bahsediyorlardı.. Önemli bir şey değildi, ancak bir ilgi olduğu gibi görünüyordu.. Diğerleri dinledi ve normal şekilde hareket etti.. Ancak, içinde beklenmedik bir rahatsızlık hissetti..

O kızgın değildi.. Tam olarak üzgün değildi.. O sadece, başka birinin onun için önemli hale gelme fikrinin, olması gerektiğinden daha fazla acı verdiğini fark etti.. O gece, sonunda kendisiyle dürüstçe konuşmaya karar verdi.. O, aşık oluyordu.. Bu gerçeği anlaması, hem onu mutlu etti hem de korkuttu.. Onun bilmediği şey, diğer kızın da tam olarak aynı süreci yaşadığıydı.. O, günlerinin ne kadar çok küçük anlara bağlı olduğunu fark etmeye başlamıştı.. Bir mesaj onu gülümsetebilir.. İptal edilen bir plan, günün tuhaf bir şekilde boş hissetmesine neden olabilir.. Normalde unutacağı küçük detayları hatırlamaya başlamıştı.. İkisi de birbirlerine aşık oluyorlardı, ancak sadece iyi arkadaşlar gibi davranıyorlardı.. Yağmurlu bir öğleden sonra, şemsiye almadan yürüyüşe çıktılar.. Yağmur şiddetlendi ve sonunda, kapalı bir dükkanın çatısı altında sığınacak bir yer buldular.. Islanmışlardı ve durumdan dolayı gülüyorlardı.. Sonra, birkaç saniye boyunca her şey sessizleşti.. Birbirlerine baktılar..

Biri, nazikçe, diğerinin yüzünden ıslak bir tutam saçı uzaklaştırdı.. Bu basit bir hareketti, ancak ikisi de bunu unutmadı.. Bir an için birbirlerine çok yakın durdular, ikisi de bir şeylerin değiştiğinin farkındaydı.. Geçen bir araba aniden kaldırıma su sıçratarak o anı bozdu.. Tekrar güldüler, ancak ikisi de neredeyse olanlardan düşünmeyi bırakamadı.. O gece, konuşmaları daha dürüst bir hal aldı.. Her şeyi doğrudan söylemeden, aralarında bir farklılık olduğunu kabul etmeye başladılar.. Sonunda, ikisi de bunun böyle olduğunu hissettiğini itiraf ettiler.. İkisi de bundan sonra tam olarak ne olacağını bilmiyordu.. Onlar sadece ne istediklerini öğrenmek istediklerini biliyorlardı.. İlk öpüşmeleri, birkaç gün sonra başka bir yürüyüş sırasında gerçekleşti.. Birlikte saatlerce vakit geçirmişlerdi ve eve gitme zamanı geldiğinde, ikisi de ayrılmaya hazır gibi görünmüyordu.. Bir an sessizce durdular, sonra yavaşça birbirlerine yaklaştılar.. Öpücük kısa ve biraz garip geçti.. Onlar ayrıldıklarında, ikisi de gülümsedi.. Büyük bir açıklama yapılmadı.. Mükemmel bir sahne yok.. Sadece iki kişinin, korktukları ve adını koymaktan çekindikleri bir şeyin sonunda gerçek olduğunu fark etmesi..

Onlar, nasıl dinleneceklerini, nasıl özür dileyeceklerini, birbirlerine nasıl alan tanıyacaklarını ve kendilerinden ödün vermeden nasıl yakın kalacaklarını öğrendiler.. En sevdikleri anlar genellikle en basit olanlardı.. Kahvaltıyı paylaşmak. Birlikte eve yürüyüş. Kötü filmler izlemek. Birbirimize şarkılar göndermek. Birbirimizin yanında uyuyakalmak. Sessizliğe yerleşmek, onu doldurma ihtiyacı hissetmeden.. Yavaş yavaş, aşkın sadece heyecan veya kelebekler hissiyle ilgili olmadığını fark ettiler.. Bu aynı zamanda küçük şeyleri hatırlamak, sabırlı olmak, teselli etmek ve sıradan günlerde bile şimdiki zamanda kalmayı seçmekle ilgiliydi.. İlk tanışmalarımdan aylar sonra, kendilerini sakin bir Pazar sabahı birlikte oturmuş buldular.. Bir tanesi okuyordu, diğeriyse kahve hazırlıyordu.. Herhangi özel bir şey olmuyordu.. Ve yine de, ikisi de tamamen mutlu hissetti.. Geriye dönüp baktığımda, bu kadar önemli bir şeyin bu kadar sıradan bir şekilde başlamış olması neredeyse imkansız gibi görünüyordu..

Yağmurlu bir öğleden sonra. Ortak bir tablo. Ödünç alınmış bir eşarp. Birkaç tesadüfi karşılaşma. Yüzlerce sıradan an.. Onların aşkı hiçbir zaman yüksek sesle gelmedi.. Bu, arkadaşlık, kahkaha, küçük davranışlar ve günlük rutinlerin içinde sessizce büyümüştü.. Olayların ne olduğunu fark ettiklerinde, zaten birbirlerine derinden bağlanmışlardı.. Belki de hikayelerini bu kadar güzel yapan şey buydu.. Bu, kaderin kendini göstermesiyle başlamadı.. Her şey, iki yabancının sadece yağmur yağdığı için aynı masayı paylaşmasıyla başlamıştı.. Bazen aşk, bir anda gelmez.. Bazen yavaş yavaş, neredeyse fark edilmeden büyür, ta ki bir gün yanınızdaki kişiye baktığınızda ve o an, tüm o sıradan anların arasında, onun sizin için bir yuva haline geldiğini anladığınızda..