Casiia

Bana sık sık, bu kadar samimi bir şekilde gülümsemeyi nasıl başardığım soruluyor. Ve ben asla tek bir doğru cevap bulamıyorum. Belki de çünkü ben hayatı gerçekten seviyorum. Mükemmel değil, kaygısız değil, ama gerçek - bazı sabahlar yataktan kalkmak istemediğiniz, bazı akşamlar sessiz kalmak istediğiniz ve bazı anlarda ise kalbinizin sadece hayatta olduğunuz için şükranla dolduğu zamanlar..
Uzun siyah saçları ve kahverengi gözleri olan bir kızım. İnsanlar bakışlarımda çok sıcaklık olduğunu söylüyor. Bu doğru mu bilmiyorum, ama etrafımdaki insanların, bizim tanışmadan önce hissettiklerinden biraz daha sakin hissetmelerini gerçekten istiyorum..
Ben sporu seviyorum.. Çünkü ben mükemmelliği hedeflemiyorum, aksine vücudumun gücünü, dayanıklılığını ve dün göründüğünden daha fazlasını başarabilme yeteneğini hissetmeyi seviyorum.. Her antrenman, bana en önemli zaferin, kendi şüphelerimin üstesinden gelmek olduğunu hatırlatıyor. Ayrıca, araba kullanmayı da çok seviyorum.. Arabanın direksiyonuna geçtiğiniz, en sevdiğiniz müziği açtığınız, camı açtığınız ve yolun, düşüncelerinizin bir uzantısı haline geldiği o an, çok özel bir şeydir.. Bazıları için sadece bir gezi olabilir, ama benim için küçük bir yolculuk.. Hatta eğer sadece yirmi dakika sürse bile. Direksiyonun başında, bütün gün çözemediğim soruların cevaplarını buluyorum..
Müziği çok seviyorum. Bana tüyler ürpertici gelen, beni arabada şarkı söylemeye teşvik eden, hatta kimse duymasa bile. Her yerde benimle: antrenmanlarda, uzun yolculuklarda, akşam yürüyüşlerinde ve hatta sadece kendi başıma kalmak istediğimde..
Ve tabii ki, lezzetli yemekleri çok seviyorum.. Çünkü sadece karnınızı doyurmakla kalmıyor, aynı zamanda her yemek küçük bir zevk, sevdiklerinizle paylaşabileceğiniz bir an.. Bence en iyi sohbetler genellikle bir fincan kahve eşliğinde veya akşam yemeği sırasında başlar.. Konuşmayı seviyorum.. Ve hatta daha da önemlisi, dinlemek. . İnsanlarla ilgileniyorum.. Onların hikayeleri, hayalleri, korkuları, komik olayları, tuhaf hobileri.. Saatlerce hayat, seyahat, kitaplar, psikoloji, gelecek, çocukluk anıları hakkında konuşabilirim veya sadece yağmur kokusunun neden bu kadar güçlü duyguları tetiklediğini anlatabilirim.. Benim için, her insan keşfetmek istediğim ayrı bir evren ve acele etmek istemiyorum..
İnsanlar diyor ki, ben sıcaklık yayıyorum.. Ve eğer bu doğruysa, bunun muhtemelen nedeni, dünyada şu anda basit şeylerin gerçekten eksik olduğuna inandığım için.. Samimi bir gülümseme. Nazik bir söz. Yargılayıcı olmayan bir bakış.. Kendiniz olabileceğiniz insanlar.. Ben bütün dünyayı değiştirmeye çalışmıyorum.. Bu çok fazla özgüven olurdu.. Ama eğer benimle konuşan en az bir kişi daha hafif bir yürekle evine dönerse, eğer biri bana gülümserse veya kendine biraz daha inanırsa, o zaman bu günün bir anlamı olmuştur.. Hiçbir iz bırakmak istemiyorum, sadece bir duygu bırakmak istiyorum.. Sıcacık, rahat ve hafif bir his.. Böylece, sözlerimle değil, duygularımla hatırlanmak istiyorum.. İçimizdeki, her birimizin bazen o kadar çok ihtiyaç duyduğu o huzur aracılığıyla.. Ve belki de, benim küçük görevim tam olarak budur - ışığı taşıyan bir insan olmak.. Yüksek sesle değil.. Açıkça değil.. Ancak sessizce, samimiyetle ve dürüstçe.. Sonuçta, en küçük bir ışın bile karanlığı biraz aydınlatabilir..