AraFerrer

♥ ♥ ♥Benim sayfamıza hoş geldiniz, ben Ara. ♥ ♥ ♥

Her zaman içimde bir şeyin, sakin kalmayı reddettiğini hissettim. Bu bir başkaldırı değildi, aksine yakıcı bir merak, bana öğretilen korkulardan öteye gitme arzusu. Çocukluktan beri, neyin o baş dönmesinin ardında, neyin tehlikenin ardında, ve neyin o görünmez sınırın ardında olduğunu merak ettim; bu sınırdan o kadar çok insan korkuyor.

Deniz kenarında, rüzgar ve tuzla çevrili büyüdüm.. Belki de orada öğrendim ki hiçbir şey asla sabit kalmaz, her şey değişir ve hareketle birlikte uyum öğrenmek gerekir.. Ancak, uzun süre boyunca benden beklenen kişi olmaya çalıştım.. Ta ki başkalarının isteklerine göre yaşamanın hayatı çok kısa hale getirdiğini anlamadığım güne kadar.. O zaman ben ayrıldım.. Köyümü, asla uyumayan bir şehre gittim.. Başlangıçta, gürültü ve ışıklar beni boğuyordu, ancak yavaş yavaş bu canlı kaosu sevmeyi öğrendim.. Orada yeni bir enerji buldum, karmaşanın içinde bir özgürlük, beklemeyi bırakıp yaşamaya başlamak için bir davet.

Korktuğum şeyleri yapmaya başladım: Tanımadığım insanlarla konuşmak, bilinçli olarak kaybolmak, bilinmeyeni denemek. Korkunun asla tamamen ortadan kaybolmadığını keşfettim; aksine, yüzleştiğimizde dönüşür. Her küçük cesaret eylemi, dünyamı genişletti.

Sanat, kendimi farklı bir şekilde keşfetmeme yardımcı oldu.. Onun aracılığıyla, kendimin bin farklı versiyonunu deneyimleyebildim ve hiçbirini reddetmedim.. Güzelliğin mükemmellikten değil, samimiyetten, bütünlüğünüzü, kırılganlığınızı ve gerçekliğinizi gösterebilme yeteneğinizden geldiğini anladım.. İlk kez, hoş görünmek zorunda hissetmeden özgür olduğumu hissettim.. Boş geçen günler, belirsizlik dolu geceler oldu.. Dünya bana çok büyük ve ben çok küçükken, gökyüzünü izlemek için çatıya çıkardım.. Bu, her şeyin açıklanması gerekmediğini kendime hatırlatmanın bir yoluydu.. Bazı şeyler sadece yaşanmalı, solunmalı, aşılmalıdır.

Yaz gecesinde denize atladığım bir anıyı hatırlıyorum.. Buz gibi su nefesimi kesti ve bu sıvı sessizliğin içinde, tam bir varlığın farkındalığını hissettim.. Ne geçmiş, ne de gelecek, sadece hayatın saf ritmi.. O zamandan beri, her seferinde şüphe duyduğumda, o dalışa geri dönüyorum: Bu, benim burada, hayatta ve canlı olduğumu hatırlatıyor.. Merakım beni, başkalarının gözünde tehlikeli olabilecek yollara sürükledi.. Ama hayatı onurlandırmanın benim yolum bu: cesaret etmek, risk almak, yeniden başlamak.. Gençliğin yaşla bir ilgisi olmadığını, aksine bir tutum meselesi olduğunu anladım — korku yerine merakı, bekleme yerine hareketi, unutmak yerine hissetmeyi seçmek.

Bugün, ilerlemek için her şeyi anlamak zorunda değilim. Yazmaya, sevgiye, hissetmeye devam ediyorum. Çıplak ayaklarla yürüyorum, kalbim açık, cevapları olmayan birçok soruyla dolu. Belki hiçbir zaman her şeyi bilemeyeceğim, ama araştırmaya devam ettikçe, hissetmeye devam ettikçe, yaşadığımı biliyorum - tam olarak olması gereken yerdeyim. Bu özgürlüğün tesadüf sonucu olmadığını, kusursuz bir kişisel disiplinin sonucu olduğunu keşfettim.

Büyük şehirde, çevremizi sofistike ve uyumlu bir alana dönüştürmeyi öğrendim; burada her detay - pencereden süzülen ışık tan, cildimin dokusuna kadar - kendime özen göstermenin ve kendime saygı duymanın bir hikayesini anlatıyor.. Bu sadece estetikle ilgili değil, aynı zamanda ruhun bir mimarisiyle ilgili: Her gün kendimi farklı görmeyi seviyorum, moda ve görüntümün farklı yönleriyle oynuyorum, kendimi saklamak yerine, sürekli gelişen bir varlık olmanın keyfini çıkarmak istiyorum.. Bu zarafet ve özgünlük arayışında, gerçek lüksün, zamanımı ve hikayemi tam olarak kontrol etmek, kaderimi planlayan birinin titizliğini geliştirmek ve aynı zamanda kalbimin beklenmedik olaylardan hayrete düşmesini sağlamak olduğunu anladım..