AliceGrylls

İçimde, hala keşfettiğim bir yer var; sessiz bir alan, burada arzularım, anılarım, hayallerim ve hayatı dürüstlükle yaşama konusundaki neredeyse durdurulamaz isteğim bir araya geliyor.. Uzun bir süre, ilerlemek için her şeye sahip olmak gerektiğine, nereye gideceğinizi tam olarak bilmeniz gerektiğine ve her duyguyu anlamadan ona yer vermemeniz gerektiğine inandım.. Sonra hayatın her zaman kesinlikler istemediğini, bazen sadece yürümeyi, etrafımıza bakmayı, içimizde hafifçe titreyen şeyleri dinlemeyi ve bazı yolların sadece cesaret edip onları deneyimlediğimizde ortaya çıktığını fark ettim.. O yüzden kendime izin verdim, her şeyi kontrol etmeyi bırakmaya, günlerime biraz gizem girmesine, bir sezgiye, bir karşılaşmaya, bir manzaraya veya sadece o tuhaf hisse kulak vermeye, ki bu his bize hala keşfedilecek bir şeyler olduğunu fısıldıyor.. Ve bu yeni özgürlük içinde, hayatın karşımıza çıkardığı soruları karşılamak için yeterince hazır olmak, her cevabı bilmek anlamına gelmediğini anlamaya başladım; tam olarak yaşamak, bu demektir..

Kendimi sevmenin, her an kendime hayranlıkla bakmak veya mükemmel olduğuma inanmak anlamına gelmediğini de öğrendim.. Kendine duyulan sevgi çok daha sessiz, çok daha derin ve bazen neredeyse görünmezdir.. Bu, sert bir şekilde konuşmayı bıraktığımızda, hatalarımızın değerimizi azaltmadığını anladığımızda, çelişkilerimizi kabul ettiğimizde ve kendi kalbimizden farklı olmasını istemeyi bıraktığımızda ortaya çıkar.. Kendini sevmek, geçmişine bakabilmek ve onu yeniden yazmak istememek, bıraktığı izlerle yaraları kabul etmek, ancak onların geleceğimizi belirlemesine izin vermemektir.. Kendi sınırlarınızı, ihtiyaçlarınızı, sessizliklerinizi ve hatta değişimlerinizi anlamayı ve saygı duymayı öğrenmektir.. Bu şekilde kendinize dönmek, kibir olmadan kendinizi seçmek, iç dünyanıza, başkasının sizin yerinize yaşayamayacağı değerli bir yeri özenle koruyormuş gibi özen göstermek, içinde derin bir romantizm barındırıyor.. Kendime ne kadar yakınlaştıkça, dolu, güzel ve tutkulu bir hayatı hak etmek için başka biri olmama gerek olmadığını daha çok keşfediyorum..

Doğa bana bu gerçeği, kitaplarda asla öğrenemeyeceğim bir sadelikle öğretti.. Bazen sadece gökyüzünün yavaşça değişmesini, ışığın sokaklarda kaymasını, rüzgarın ağaçlardan geçmesini veya ufkun sonsuz tonlarda kaybolmasını izlemek, hiçbir şeyin hareketsiz kalmadığını anlamak için yeterlidir.. Her şey değişiyor, her şey nefes alıyor, her şey bir şeyler bırakıyor ki, sonraki şeylere yer açılsın.. Bazı günler aydın ve canlı geçer, bazıları ise daha sessiz olur. Bazen sabahları her şeyin mümkün gibi göründüğü olur, bazen de akşamlar sadece kendi düşüncelerinizle baş başa kalmak istediğiniz zamanlar olur.. Ancak, bu anlardan hiçbiri boş değildir.. Dünyanın güzelliği, kusursuzluğunda değil, hareketinde, özünü kaybetmeden değişme yeteneğinde yatar.. Şöyle düşünmeyi seviyorum: Biz de bu manzaralar gibi; bazen sakin, bazen fırtınalı, her zaman değişim içinde.. Ve ben belirli bir hedefe doğru yürürken, adımlarımın yolu belirlemesine izin verdiğimde, içimde bir şeyin gevşediğini hissediyorum, sanki toprak kendisi bana, bir yere ulaşmak için koşmanın gerekli olmadığını hatırlatıyormuş gibi..

Keşfetmeyi seviyorum çünkü her yeni yer, benim içimdeki farklı bir yönü uyandırıyor.. Bilinmeyen bir şehir, daha önce fark etmediğim bir sokak, ışığın farklı düştüğü bir teras, benim bildiğim her şeyden yavaşça uzaklaşan bir yol, beklenmedik duygulara açılan kapılar olabilir.. Voyager sadece ortam değiştirmek değil; birkaç an için, kendinizin daha meraklı bir versiyonu olmaya razı olmak demektir.. Bu, alışkanlıkların kaybolmasını ve yeniliklerin bizi şaşırtmasına izin vermektir.. Bu hissi seviyorum: Bir sonraki sokağın arkasında tam olarak neyin beklediğini bilmemek, farklı atmosferler, sesler, yaşam biçimleri ve benimkinden farklı hikayeler keşfetmek.. Dışarıya ne kadar çok seyahat edersem, iç dünyayı keşfetmenin en büyüleyici keşif olduğunu o kadar iyi anlıyorum.. İçimizde, hiç ziyaret etmediğimiz manzaralar, hiç dinlemeye cesaret edemediğimiz arzular, çok büyük göründükleri için geride bıraktığımız hayaller vardır.. Yani, dünyayı gezmeye devam etmek istiyorum, ama aynı zamanda kendi iç dünyama da aynı merakla ve kendimin neler olabileceğini keşfetme arzusuyla yolculuk yapmak istiyorum..

Ve sonra da insanlar var, bu varlıklar bazen hiç beklenmedik bir anda ortaya çıkıyor ve hayatı görme şeklimizi değiştirmeyi başarıyor.. Bazıları sadece birkaç an için gelir, diğerleri ise hikayemizin önemli bir parçası olmak için yeterince uzun süre kalır.. Bazı konuşmalar sıradan gibi görünür, ancak yıllarca hafızamızda kalır; bazı bakışlar, uzun açıklamalarından daha fazlasını ifade eder; bazı sessizlikler, her saniyeyi sözlerle doldurmanın her zaman gerekli olmadığını anlayan biriyle paylaşıldığı için rahat hale gelir.. Gerçek olabilen, etkilemek için çabalamayan, gerçekten dinlemek için yeterince derinliğe ve diğerini değiştirmek istemeden, onu olduğu gibi kabul etmek için yeterince özgürlüğe sahip insanları severim.. İki insanın en güzel bağları, birbirlerini maskelerinden arındırılmış bir şekilde, güçlü ve zayıf yönleriyle, arzularıyla ve kusurlarıyla tanıyabildikleri, ve sadece "Seni görüyorum, seni dinliyorum, ve hayatımda varlığından keyif almak için sana sahip olmama gerek yok" diyebildikleri zaman doğar..

Romantik aşk da, benim için, iki özgürlüğün buluşmasına benzeyen bir şey olduğunda daha güzel, güzel vaatlerle inşa edilmiş bir hapishaneye benzemediğinde daha güzel.. Kalmanın istenildiği, ancak asla zorlanmadığı bir aşk fikrini seviyorum.. Bir aşk, burada birbirimize yaklaşabiliriz ama kaybolmayız, sahip olmadan arzu edebiliriz, şefkat sunabiliriz ama diğerinden kimliğini feda etmesini beklemiyoruz.. Bu güvenin, birine bakış şeklinin ve varlığının sadece görünüşümüzle değil, aynı zamanda ortaya çıkardığı her şeyle bizi çektiğini hissetmenin kendine özgü bir çekiciliği vardır: konuşma tarzı, gülüşü, düşünce yapısı, dünyaya bakışı, bazen sessiz kalması.. Yakınlığın neredeyse gizli bir dile dönüştüğü, bir bakışın bir konuşmayı uzatmaya yettiği, bir varlığın büyük açıklamalara ihtiyaç duymadan bir akşamı daha güzel hale getirebildiği anları seviyorum.. Bana göre, gerçekten sevmek, birine kendi dünyamıza girmesine izin vermekken, aynı zamanda ona kendi dünyasına doğru açık bir kapı bırakmaktır..

Zamanla, bazı hikayelerin sona ermesi gerektiğini, ne kadar önemli olsalar bile, öğrendim.. Bize uzaklaşan her şey, mutlaka bir kayıp değildir ve bizimle kalan her şey, mutlaka sonsuza kadar sürecek diye bir şey yoktur.. Bazı insanlar hayatımızda belirli bir süre bizimle birlikte olurlar, kendimizden bir yönümüzü bize gösterirler, bize bir ders verirler, bir arzuyu uyandırırlar veya sadece artık kabul etmek istemediğimiz şeyleri bize gösterirler.. Başarıları başarısızlıklar olarak görmeyi bıraktım.. Bazen, birini bırakmak, var olmuş olanı saygıyla karşılamanın, iki yolun ayrılabileceğini ve anıların sahteleşmeyeceğini kabul etmenin bir yoludur.. Geçmişi pişmanlıkla dolu bir hale getirmek yerine, samimi anlar için minnettarlığı korlamayı tercih ederim.. Kendini eleştirmek anlamına geldiğini anladığında ayrılmanın, kendine ihanet etmek anlamına geleceğini fark ettiğinde, içinde özel bir zarafet vardır.. Belki de büyümek, bazı şeyleri o kadar derinden sevmeyi öğrenmekle ilgilidir ki, ne zaman geride bırakmaları gerektiğini bilmek..

Hayatın sunduğu her şeye "evet" demeye devam etmek istiyorum, hatta nereye gideceğimi bilmediğimde bile.. İmproviseli ayrılışlara, beklenmedik sohbetlere, yeni deneyimlere, bilinmeyen yerlere, kimsenin henüz dönmek istemediği için uzayan akşamlarıma, yeni bir fikirle uyandığım ve bir şeylerin başlayabileceği hissiyle dolduğum sabahlarıma evet diyorum.. Bu merakı korumak istiyorum, bu merak beni alışkanlıklarımın ötesine bakmaya itiyor.. Hayatın farklı yönlerini deneyimlemek istiyorum, bana benzemeyen insanlardan öğrenmek, düşünce tarzımı değiştiren yerleri keşfetmek ve şaşırmak için kendime fırsat tanımak istiyorum.. Sadece daha kolay kontrol edilebileceği için tamamen öngörülebilir bir hayat yaşamak istemiyorum.. Beklenmedik yerlerde çok fazla güzellik var, açılmaya cesaret edilen bir kapıda çok fazla olasılık var.. Hatta bazı deneyimler şüphe veya acı getirse de, aynı zamanda kendimiz hakkında yeni bir anlayış sunabilirler.

Bugün, kendime daha çok benzeyen bir hayat kurmak istiyorum, böylece öz sevgi, dünyaya olan sevgiden ayrı olmayacak.. Kendime bakabilmek ve aynı zamanda başkalarına yardım edebilmek istiyorum, yeni ufuklar keşfederken, kendimi güvende hissettiğim yerlerin tadını çıkarmak istiyorum, insanlarla tanışmak ama onlardan kendimi tamamlamamı beklememek, çünkü bu boşlukları kendim doldurmayı öğrenmeliyim.. Daha çok gülmek istiyorum, daha sık gökyüzüne bakmak, hiçbir sebep olmadan yürümek, başkalarının hikayelerini dinlemek, bazı anlara aşık olmak ve onların sonsuza kadar sürmesini istememek.. Beni huzura kavuşturan şeyleri yanımda tutmak istiyorum ve beni mutsuz eden şeylerden uzaklaşma cesaretine sahip olmak istiyorum.. Derin bir sevgi istiyorum, ama aynı zamanda bilinçli bir sevgi.. Yoğun bir şekilde arzulamak, ancak özgürlüğümü kaybetmemek.. Merakla keşfetmek, ancak yol boyunca olduğum kişi olmaktan asla vazgeçmemek..

.

Bugün, kendime daha çok benzeyen bir hayat kurmak istiyorum, böylece öz sevgi, dünyaya olan sevgiden ayrı olmayacak.. Kendime bakabilmek ve aynı zamanda başkalarına yardım edebilmek istiyorum, yeni ufuklar keşfederken, kendimi güvende hissettiğim yerlerin tadını çıkarmak istiyorum, insanlarla tanışmak ama onlardan kendimi tamamlamamı beklememek, çünkü bu boşlukları kendim doldurmayı öğrenmeliyim.. Daha çok gülmek istiyorum, daha sık gökyüzüne bakmak, hiçbir sebep olmadan yürümek, başkalarının hikayelerini dinlemek, bazı anlara aşık olmak ve onların sonsuza kadar sürmesini istememek.. Beni huzura kavuşturan şeyleri yanımda tutmak istiyorum ve beni mutsuz eden şeylerden uzaklaşma cesaretine sahip olmak istiyorum.. Derin bir sevgi istiyorum, ama aynı zamanda bilinçli bir sevgi.. Yoğun bir şekilde arzulamak, ancak özgürlüğümü kaybetmemek.. Merakla keşfetmek, ancak yol boyunca olduğum kişi olmaktan asla vazgeçmemek..