AlexaAdams

Kendimi bir anda kaçmak istemediğim bir noktada buldum. Bu, ne mükemmel bir anı ne de göz kamaştırıcı bir aydınlanma anıydı, daha çok sessiz bir karardı: Kendimi görmezden gelmeyi bırakmak. Dürüstçe kendime bakmaya, hissettiklerimi hemen düzeltmeye çalışmadan kabul etmeye başladım ve işte tam da bu yargısız ortamda, daha gerçek, daha istikrarlı ve daha benim olan bir sevgi türü yeşermeye başladı..

Kendimi sevmenin, her şeyi anlamak anlamına gelmediğini öğrendim, ancak belirsizlik içinde bile kendime destek olmayı bilmek anlamına geldiğini. Bazı günler, netlik gelmiyordu, ancak yine de ben orada kaldım, kendimi dinledim ve kendi ritmime saygı duydum. Kendine olan sevginin mükemmelliği gerektirmediğini, sadece var olmayı gerektirdiğini ve bazen, sevginin en büyük ifadesinin, kendine teslim olmamak olduğunu anladım..

Zamanla, beni bu şekilde görme şekli, başkalarına bakış açımı değiştirdi. İnsanlarda cevaplar aramayı bırakıp, onlara ulaşmak için deneyimlere yöneldim. Sevmek, artık acil bir ihtiyaç olmaktan çıkıp, paylaşılan bir deneyim haline geldi. Baskı olmadan inşa edilen, zorlama olmadan ilerleyen, açıklanması gerekmeyen şeylerin değerini öğrenmiş oldum..

Doğal bir şekilde ortaya çıkan yakınlığı, var olmak için kendini dayatmak zorunda kalmayan bağlantıyı seviyorum. Birinin, herhangi bir şeyi empoze etme amacı olmadan yaklaşmasını, varlığın kelimelerden daha güçlü hale gelmesini seviyorum. En derin aşkın her zaman en gürültülü olmadığını, ancak sessizlikte bile kalan aşkın olduğunu keşfettim..

Ayrıca, sevginin, sonlara razı olmayı içerdiğini de öğrendim. Hissettiğimiz her şeyin kalıcı olmak zorunda olmadığını ve bunun, yaşananların güzelliğini azaltmadığını. Bazı hikayeler, yoğun bir nefes gibi geçer, zarar vermeyen ama öğreten izler bırakır. Bırakmak, hem diğerine hem de kendime karşı bir saygı biçimi haline geldi..

Bu süreçte kendimi keşfetmek kaçınılmazdı. Değişmez olduğuna inandığım şeyleri sorgulamaya, kendimin görmeye cesaret edemediğim yönlerimi keşfetmeye başladım. Kendime, sınırsız bir şekilde hissetme özgürlüğü verdim ve değişmenin, kendimi aldatmak anlamına gelmediğini, aksine gelişmek anlamına geldiğini anladım. Bilinmeyene attığım her adım, gerçekte kim olduğuma biraz daha yaklaştırdı beni..