Versavi

Mijn naam is Tanya. Als je me vraagt hoe ik ben, kan ik het nauwelijks in één woord beantwoorden. Ik kan heel verschillend zijn. Ik kan hardop lachen, en een minuut later ben ik zo diep in gedachten dat ik de hele wereld om me heen niet meer hoor. Ik kan zo zachtaardig zijn dat ik mijn hele leven met mijn vingertoppen wil aanraken..

Of ik kan die persoon zijn die je recht in de ogen kijkt en je de waarheid vertelt die je niet wilde horen. En dat is waarschijnlijk de reden waarom mijn leven nooit gemakkelijk is geweest. Ik heb donkere ogen. Niet alleen donker, maar echt zwart. Het soort ogen waar mensen soms proberen iets in te lezen, maar dat niet altijd lukt. Ik heb vaak gehoord dat mijn ogen gevaarlijk kunnen zijn..
Ik lachte altijd.. Omdat er in feite veel zachtheid schuilgaat achter deze blik.. Ik laat het gewoon niet aan iedereen zien.. Mijn glimlach is een heel ander verhaal.. Het verschijnt onverwachts. . Ik kan heel lang stilstaan, serieus nadenken over mijn werk, naar iemand luisteren en bijna geen emotie op mijn gezicht laten zien.. En dan zegt iemand iets grappigs - en dat is alles.. Ik glimlach. En op dat moment, zoals me verteld is, verandert mijn hele gezicht.. Ik hou van mijn glimlach.. Niet omdat ik denk dat het perfect is.. Maar omdat het echt is.. Ik waardeer authenticiteit in het algemeen erg.. Ik hou niet van maskers. Ik hou niet van mensen die één ding zeggen, iets anders denken en een derde ding doen. Ik kan één keer bedrogen worden.. Misschien zelfs twee keer. Maar de derde keer zal ik gewoon vertrekken.. Geen schandaal.. Geen uitleg.. Geen drama. Omdat ik heb geleerd te begrijpen: soms is het veel krachtiger om stil weg te gaan dan om jezelf honderd keer gelijk te bewijzen..

Mijn lange haar is altijd een onderdeel van mij geweest. Ik hou van de manier waarop het beweegt als ik loop, de manier waarop het in de wind wappert, de manier waarop het op mijn schouders valt. Maar als het gaat om mijn lichaam, zijn het altijd mijn benen geweest die de meeste aandacht trekken. Lang, slank, omlijst door tatoeages..

In feite zijn de tatoeages op mijn lichaam niet zomaar tekeningen. Elk van hen betekent iets. Sommige herinneren me aan mensen. Sommige zijn momenten. Sommige zijn pijn. En sommige zijn dingen die ik heb meegemaakt. Er zitten veel verhalen op mijn lichaam. Als je me oppervlakkig bekijkt, zou je misschien denken dat ik gewoon een meisje met tatoeages ben. Maar als je goed kijkt, kan elke tekening je iets over mij vertellen..
Over wie ik was. Over wie ik ben geworden. En over wie ik nooit meer zal zijn.. Ik ben niet bang om mezelf te zijn.. Dit is waarschijnlijk een van de belangrijkste dingen die ik heb geleerd.. Ik wil niet dat iedereen me aardig vindt.. Ik wil niet comfortabel zijn.. Ik wil niet zeggen wat er van mij verwacht wordt.. Als ik iets niet leuk vind, zal ik het zeggen.. Als ik van iemand houd, zal ik het zeggen.. Als ik gekwetst ben, zal ik niet doen alsof alles goed is.. En als iemand zich oneerlijk gedraagt, zal ik niet zwijgen, alleen omdat de waarheid misschien ongemakkelijk is.. Ik moest voor deze eerlijkheid betalen.. Mensen waren soms beledigd.. Iemand noemde me bot.. Iemand zei dat ik te direct ben. . Iemand heeft simpelweg gestopt met communiceren met mij.. En weet je wat? Ik heb er geen spijt van.. Omdat ik liever alleen ben dan omringd door mensen die een rol moeten spelen.. Maar er is één ding dat mensen vaak niet zien.. Achter mijn directheid schuilt een heel lief meisje.. De persoon die urenlang naar iemand kan luisteren als diegene pijn heeft.. Degenen die kleine dingen onthouden.. De persoon die een vriendin haar favoriete koffie kan kopen, gewoon omdat ze langs een koffiezaak liep en aan hem dacht.. Diegene die zonder woorden een knuffel kan geven.. De persoon die van avonden houdt, wanneer je ergens bij het raam kunt zitten, naar muziek kunt luisteren en kunt nadenken over het leven.. Ik heb het niet koud. Ik ben gewoon voorzichtig. Mijn hart is niet open voor iedereen. . Maar als ik iemand binnen laat, dan leren ze de echte mij kennen.. Geen filters gevonden. Geen mooie legendes.. Geen spelletjes. Ik stond eens voor de spiegel en keek naar mezelf.. Bij de zwarte ogen. Bij de lange haren. Bij de tatoeage.. In mijn eigen spiegelbeeld, dat meer van me wist dan wie dan ook.. And suddenly I thought: "Je hebt zoveel jaren besteed aan het uitleggen aan mensen waarom je bent zoals je bent.. En waarom?" glimlachte ik.. Voor het eerst in lange tijd voelde ik er niet de behoefte om iets uit te leggen.. Ik was gewoon mezelf..