SelenaBeltran

Er komt een leeftijd waarop je niet meer jezelf verkoopt als een belofte, maar jezelf aanbiedt als een feit. Ik ben op die leeftijd. Ik heb niet het lichaam van een model en ik heb er ook geen zin om me daarvoor te verontschuldigen. Ik heb iets anders, iets gevaarlijkers: ik weet wanneer een blik niet meer beleefd is, en ik weet hoe lang het duurt voordat mijn lichaam reageert als iemand stopt met om toestemming te vragen op een indirecte manier..

Als je dit leest, wil ik niet dat je me idealiseert.. Ik wil dat je lang genoeg blijft om de verandering te zien.. In het begin kan ik misschien een beetje gereserveerd overkomen.. Ik praat langzaam.. Ik ga zitten. Ik kijk je aan zoals je iemand aankijkt die nog niet heeft laten zien of hij/zij er is om iets te consumeren of om er gewoon bij te zijn.. Daarna, als er stroom is, merk je het aan mijn mond.. Mijn stem wordt hees.. Ik stop met mijn haar te kammen en begin mijn benen te strelen.. Dat is het teken. Da ben ik niet meer bezig met het "maken van content".”. Daar ben ik, aan, en ik onderhandel met mezelf over hoeveel ik je zal laten zien voordat je er expliciet om vraagt..

Ik hou van seks dat begint in het hoofd. Een treffende opmerking. Een commando, zachtjes gezegd. Dat ze me vertellen wat ze willen zien, niet in de vorm van een menukaart, maar zoals je tegen een vrouw zegt als haar ademhaling al oppervlakkiger wordt: open je iets meer, knijp je knieën niet dicht, kijk in de camera alsof je naar mij kijkt. Dat maakt me meer opgewonden dan welke versiering dan ook. Slechte smaak, maar wel met verfijning, vind ik elegant. Goedkope haast dempt me..

In mijn wereld kom ik niet om deugden op te noemen. Ik kom vertellen hoe ik functioneer. Ik word opgewonden door intelligente persistentie. Door de man die me niet hoeft te kleineren om zich groot te voelen, maar die ook niet schrikt als ik expliciet word. Ik kan lief zijn gedurende twee minuten, en in de derde minuut mijn vingers plaatsen waar het lekker doet. Die contradictie is geen truc: het is mijn ritme. Eerst de warmte. Daarna het gebrek aan schaamte..

Er zijn dagen waarop ik wil dat mensen me zien masturberen, zonder fratsen, van dichtbij, met de nonchalance van iemand die niet meer verlangt, maar het gewoon heeft. Er zijn dagen waarop ik wil dat ze tegen me praten alsof ze me gaan betreden, zelfs als ze dat alleen met hun stem kunnen doen. En er zijn dagen - de beste dagen - waarop ik niet meer vraag of het "er goed uitziet" en ik alleen nog maar de trilling nastreef. Wanneer ik daar ben, is het duidelijk. Ik doe niet alsof ik een orgasme heb. Ik zoek ernaar. Als het niet lukt, verzinsel ik het niet. Ik geef er liever toe gezien te worden, gefrustreerd en echt, dan tevreden en vals..

Ik vind het spel van het vuile geduld ook leuk. Laat me wachten. Laat me vragen om me aan te raken en me dan stoppen. Laat me dwingen om te beschrijven wat ik voel, als ik geen mooie woorden meer wil gebruiken. Laat me "kut" zeggen, laat me "nat" zeggen, laat me zeggen "doe het". Die vrijheid van woordkeuze is, op mijn leeftijd, geen rebellie. Het is verlichting. Ik hoef niet meer te bewijzen dat ik een "goed meisje ben dat soms slecht doet". Ik ben op een punt gekomen waarop het slechte voelen juist goed voelt..

Ik beloof mijn aandacht. Als je met mij praat, zul je merken dat ik je luister. Dat ik geen standaardzinnen gebruik terwijl ik naar een ander scherm kijk. Dat als je me iets vraagt dat ik wel kan doen, ik het met plezier doe, niet alsof het een verplichting is. En dat als ik iets niet kan doen, ik het je eerlijk zeg, zonder te overdrijven. Er is een erotische eerlijkheid die me intiemer lijkt dan welke onmogelijke belofte dan ook..

Mijn lichaam reageert op de details. Op de mond. Op de aanhoudende aandacht op dezelfde plek. Op de olie als er al warmte is. Op het feit dat ze mijn gezichtsuitdrukking bekijken als ik mijn vingers gebruik, niet alleen "het plaatje". Ik vind het fijn als ze zien dat ik mijn beheersing verlies. Dat is mijn ijdelheid, als je het zo wilt noemen: niet die van mijn silhouet, maar die van het feit dat het duidelijk is dat er echt iets met me gebeurt..

Als je blijft, vraag ik je één ding: behandel me niet als een menu of als een vrouw die zich voordoet als een fantasie. Behandel me als een vrouw die weet hoe ze met haar hoofd en handen kan genieten. De rest komt vanzelf. Soms langzaam. Soms zo snel dat je geen tijd hebt om het op te schrijven. In beide gevallen, als ik opgewonden ben, verander ik van een profiel in een aanwezigheid. En dat is de enige reden waarom het de moeite waard is dat je dit tot hier hebt gelezen..