MelanieDiiaz

Tijdens haar verblijf nam Melanie deel aan Wayuu-ceremonies en leerde ze over hun mythologieën, evenals de uitdagingen waarmee ze werden geconfronteerd als gevolg van de exploitatie van natuurlijke hulpbronnen. Ze voelde een diepe verbinding met hun verhalen over verzet en begon te begrijpen hoe belangrijk het is om niet alleen de biodiversiteit, maar ook de culturele diversiteit te behouden. Ze keerde terug van La Guajira met een nieuwe missie: het bevorderen van respect voor de inheemse culturen..

Hier, in het land van de Wayuu - een inheemse gemeenschap bekend om hun veerkracht en hun diepe verbinding met de elementen - vond Giulia een innerlijke rust die ze nog nooit eerder had ervaren. Ze bracht dagen door met mediteren tussen de duinen, kijkend hoe de wind nieuwe vormen in het zand creëerde, en hele nachten door onder een sterrenhemel die leek de verhalen van het universum te vertellen..

Na haar tijd in de Amazone werd Giulia aangetrokken door een ander uiterste van Colombia: de Guajira-woestijn in het noordoosten van het land. Het dorre landschap, met schijnbaar eindeloze zandduinen en een uitgestrekte lucht die de horizon raakte, stond in schril contrast met de weelderige oerwouden en bergen die ze had verkend. Het was in Guajira dat Giulia een soort spirituele wedergeboorte beleefde.

Het was daar dat ze besefte dat behoud niet alleen ging over het beschermen van het land, maar ook over het beschermen van de culturen en de traditionele kennis die er al millennia mee samenleven. Deze ervaring veranderde haar perspectief op haar werk en gaf haar een nieuw doel: het verdedigen van de rechten van inheemse gemeenschappen en het leren van hen in het behoudsproces..

Er zijn momenten waarop je beseft dat je te veel tijd hebt besteed aan het zoeken naar iets anders, terwijl het eigenlijk gewoon binnenin je zelf aanwezig was en erkend moest worden.. Ik heb dat gevoel vaak gehad, alsof ik constant naar buiten keek, alsof een ontmoeting, een plek of een nieuwe ervaring me eindelijk zou laten zien wie ik wilde worden.. Daarna begon ik naar die innerlijke stem te luisteren, die ik vaak had genegeerd.. Ze vroeg me niet om te veranderen, alleen om naar haar te luisteren.. Sindsdien ga ik verder met het vreemde en prachtige gevoel om elke dag een nieuw deel van mezelf te ontdekken, een deel dat altijd al aanwezig was, maar dat gewoon wachtte tot ik er mijn aandacht aan zou besteden..

Ik heb geleerd mezelf te waarderen in de momenten dat ik me sterk voel, maar vooral in de momenten dat ik twijfel.. Het is gemakkelijk om tevreden te zijn als alles goed lijkt te gaan, als projecten vorderen en als je jezelf met vertrouwen bekijkt.. Maar de ware liefde voor jezelf komt tot uiting wanneer je ook de kwetsbare dagen accepteert, wanneer je jezelf het recht geeft om te vertragen, niet alle antwoorden te hebben en zo vaak als nodig opnieuw te beginnen.. Vandaag zoek ik niet meer naar perfectie om mijn eigen genegenheid te verdienen.. Ik geef er de voorkeur aan eerlijk, aanwezig en in staat te zijn om de schoonheid van mijn eigen pad te herkennen..

De natuur heeft me veel geleerd over deze manier van leven.. Soms is het genoeg om afstand te nemen van de drukte, om naar een landschap te kijken dat zich voor je uitstrekt, of om te voelen hoe de lucht verandert met het verstrijken van de uren, om te begrijpen dat alles zijn eigen ritme heeft.. Niets hoeft permanent te zijn om prachtig te zijn.. Het licht verandert, de landschappen krijgen nieuwe tinten, de dagen beginnen en eindigen, en toch heeft elk moment iets unieks.. Door deze eenvoud te observeren, begreep ik dat ik zelf ook kon veranderen zonder bang te zijn om te verliezen wie ik ben..

Ik vind dat gevoel van vrijheid geweldig dat je ervaart als je een plek voor het eerst ontdekt.. Wandelen zonder precies te weten wat er aan het einde van de weg ligt, de nieuwsgierigheid laten leiden, om zich heen kijken met het gevoel dat alles een ontdekking kan zijn.. De wereld verkennen stelt me in staat om beter te begrijpen wat er in mij gaande is.. Elke nieuwe horizon lijkt een andere deur te openen, elke ervaring biedt me een nieuwe vraag en elke vraag brengt me een stapje dichter bij de persoon die ik wil worden..

En dan zijn er nog de mensen, die onverwachte ontmoetingen die een gewone dag kunnen veranderen in een kostbare herinnering.. Ik vind het fijn om iemand langzaam te leren kennen, om te begrijpen hoe hij denkt, en om te luisteren naar wat hij niet altijd met woorden zegt.. Ik vind het fijn als vertrouwen zich op natuurlijke wijze opbouwt, wanneer twee mensen hun verhalen kunnen delen zonder ze mooier te moeten maken.. Er is een bijzondere schoonheid in deze wederzijdse ontdekking, in dat gevoel van iemand ontmoeten die er niet is om een leegte te vullen, maar om met ons samen een nieuwe ruimte te creëren..