LiaStorm

Kom mee en ontdek mijn avonturen.❤️

Voor Lia was die stilte een anomalie die onmiddellijk verholpen moest worden. Het was niet de eenzaamheid die ze vreesde; het was simpelweg dat de wereld haar te veel fascineerde om er naar buiten het raam naar te kijken. Voor haar was het leven geen examen dat gehaald moest worden, maar een dansvloer die ze nog niet volledig had verkend.

Het was acht uur 's avonds, een zaterdag zoals alle andere, maar voor Lia was geen enkele zaterdag "gewoon". ». Ze keek in de spiegel, niet uit ijdelheid, maar puur uit verwachting.. Ze trok een jas aan met pailletten die het licht in de kamer opving en glimlachte.. Haar energie was bijna tastbaar; als Lia een koude kamer binnenkwam, steeg de temperatuur met drie graden door haar lach. "Vanavond gaan we door tot we uitgeput zijn!", riep ze, terwijl ze een audiobericht naar haar WhatsApp-groep stuurde, die al vol zat met plannen, locaties en inside jokes.

Lia was het soort vriendin waar iedereen van droomt: degene die zelfs de meest verlegen persoon ervan overtuigt dat een dansje geen schande is, degene die de naam van de barman zich vijf minuten na aankomst herinnert, en degene die, als bij magie, de avond afsluit met drie nieuwe telefoonnummers en een uitnodiging voor een bruiloft aan de andere kant van de wereld.. Zijn extraversie was geen façade, maar een echte kracht.. Ze hield ervan mensen te doorgronden, te begrijpen wat hen aan het lachen maakte en die onzichtbare band te vinden die twee vreemden in een bar met elkaar verbindt.

Toen ze de club binnenkwam, werd ze verwelkomd door het ritme van de elektronische muziek.. Andere mensen zouden zich misschien overweldigd kunnen voelen door het geluidsniveau of de drukte, maar Lian voelde zich alsof ze thuis was.. Voor haar was die menigte mensen een verzameling verhalen die ontdekt moesten worden.. Het kostte haar niet eens tien minuten om een groep onbekenden te begroeten die een verjaardag vierden.. « "Gelukkige verjaardag!" riep ze, met een oprechtheid die zo stralend was dat ze, in plaats van als een indringer over te komen, onmiddellijk de gast van eer werd.

Lia hield ervan om te feesten, dat is zeker, maar wat ze het allerliefst deed, was menselijk contact. Ze waardeerde die diepe gesprekken die alleen maar om drie uur 's nachts plaatsvinden, op een rustplaats, waar iemand die je net hebt ontmoet, zich openstelt over zijn grootste angst of zijn meest waaghalse droom. Ze had de gave om met haar ogen te luisteren, waardoor iedereen zich voelde als de belangrijkste persoon ter wereld.

Midden in de nacht bevond ze zich plotseling in het midden van de danscirkel.. Ze zocht niet naar aandacht uit trots, maar puur uit enthousiasme.. Zijn voeten bewogen zich met een bewonderenswaardige vrijheid, met gesloten ogen, en lieten het ritme zijn bewegingen leiden.. Voor Lia was dansen een manier om het leven te bedanken.. Elke sprong, elke draai, was een ode aan de gezondheid, de jeugd en het geluk om daar te zijn, omringd door vrienden, zowel oude als nieuwe.. « Word je nooit moe? vroeg Hugo, een van zijn beste vrienden, terwijl hij zijn adem herwon.. « De vermoeidheid, die is voor morgen, Hugo.. Er zijn vandaag zoveel geweldige mensen om te ontmoeten!", antwoordde ze en reikte haar hand uit om hem te helpen bij de groep te komen.