LiahMillerr

Je aanwezigheid is een stilte die ademt. Een warm glas waar het licht vertraagt voordat het breekt. In jou woont een onzichtbare wijn, een belofte van eeuwigheid die zonder haast over de lucht wordt uitgegoten. Mijn zintuigen, veranderd in pelgrims, doorkruisen de geheime kaart van het onbenoemde en ontdekken aan elke grens een teken, een stem, een herinnering die niet tot de tijd behoort..

Achter je ligt de kalmte van een oude oceaan, een gebied waar de nacht zijn spiegels neerlegt en mijn gedachten water worden. Jouw adem is een baken dat mijn drift leidt, en ik, boot zonder naam, laat me leiden door zijn schittering naar een haven die alleen bestaat als ik het me voorstel.

Buiten houdt de wereld afstand. De regen, geduldig, slaat op de ruiten alsof hij de polsslag van de aarde wil vertalen. Binnen wordt alles een hartslag, een gedeelde ademhaling, een taal van blikken waar de ziel zich uitspreekt met de stem van het vuur. Soms denk ik dat het universum stopt in dat opgeschorte moment, wanneer twee aanwezigheden elkaar herkennen voorbij het lichaam, en de materie, moe van de grens, wordt licht. Dan is er geen boven of beneden, alleen een trilling die ons eraan herinnert dat we nog steeds deel uitmaken van dezelfde oorsprong, een enkele vonk die zichzelf herhaalt in oneindige vormen..