LaraJames

Ik weet niet wanneer ik ontdekte dat woorden meer kunnen strelen dan handen. Ik denk dat ik het altijd wist. Ik vond het altijd leuk om te fluisteren, om dubbelzinnige uitspraken te doen en om vanuit mijn schijnbaar onschuldige positie te kijken hoe iemand huiverde zonder echt te begrijpen waarom.. Ik heb een heel eigen manier om van gesprekken te genieten. Ik ben niet geïnteresseerd in het voor de hand liggende, wat wordt gezegd zonder mysterie. Ik ben gefascineerd door de kunst van het insinueren, van het glijden van een idee verpakt in fluweel, om je af te vragen of wat je hoorde echt was. Of gewoon je verbeelding die overloopt. —¿Vind je het leuk als ik het zo zeg, of wil je liever dat ik het laat zien? “Ik vraag meestal met een zachte stem, alsof de vraag helemaal onschuldig is. Hoewel ik niet eens doe alsof ik dat ben.

Ik hou van dat moment waarop iemand niet weet of hij moet lachen, blozen of me volgen. Die korte ongemakkelijke pauze die meer onthult dan elk antwoord. Daar vind ik plezier: in het onuitgesproken. In het voorgestelde. En ja. Ik speel met mijn blik. Soms zeggen ze dat ik 'goede meisjesogen' heb, en ik glimlach. Ik laat ze het geloven. Maar als ze maar wisten wat er achter deze serene glimlach gebeurt. Ik ben niet expliciet, ik hoef het niet. Ik geef de voorkeur aan die zachte spanning die in de lucht groeit als je begrijpt dat elk woord een dubbele bodem kan hebben. Ik zal het je niet gemakkelijk maken. Ik nodig je uit in mijn wereld, maar je moet de toegang verdienen.

Want ik verleid niet recht in het gezicht. Ik provoceer, langzaam, met de punt van de woorden. Ik vind het leuk dat je het gevoel hebt dat je op een smalle rand loopt, dat elke zin van mij je kan destabiliseren. En je kunt het niet helpen om meer te willen. Onschuldig? Alleen als ik dat wil. Gevaarlijk? Misschien, als je niet weet hoe te spelen. Eerlijk? Altijd. Maar vergis je niet: niet alles wat ik zeg betekent wat je denkt. Soms is het gewoon een spel. Andere tijden. Niet zozeer.

Soms vind ik mezelf in een fascinerend evenwicht: ik ben delicaat en elegant, als een zachte streling die in de lucht blijft hangen, maar tegelijkertijd draag ik een wilde en gedurfde kracht in me die me uitnodigt om schema's te doorbreken.. Ik ben niet bang voor die dualiteit; integendeel, ik omarm het met trots, omdat het me eraan herinnert dat ik vele versies van mezelf kan zijn zonder mijn essentie te verliezen.. Ik ga graag alleen uit, geef mezelf momenten die alleen van mij zijn. Een wandeling door de stad, verdwalen in een onbekend café, een tentoonstelling bezoeken of gewoon doelloos rondlopen, verbindt me met delen van mezelf die ik soms niet kan horen door het lawaai van de wereld.. In deze kleine avonturen vind ik de gelegenheid om mezelf van binnenuit te bekijken, om nieuwe nuances te ontdekken in mijn gedachten, in mijn emoties, in mijn verlangens.. Het is in die momenten van eenzaamheid, vergezeld door mijn eigen aanwezigheid, dat ik mezelf het beste ken: soms ben ik die vrouw die rustig geniet van een wijntje, met een aandachtige en serene blik; en soms ben ik degene die besluit het risico te nemen, intens te leven, hard te lachen en te dansen alsof de nacht van mij is..

Mijn verjaardag was een ongelooflijke ervaring, omringd door de mensen waar ik het meest van hou, een spectaculaire plek en de beste energie die ik kon wensen, ik wilde het ook met jullie allen delen, omdat jullie deel uitmaken van mijn dagelijks leven.