KathePalmer

Er is een vuur in de verte van je schaduw, een vlam die niet schreeuwt, maar die brandt, die langzaam over de huid van de stilte glijdt en elk moment verandert in een zachte afgrond..

Het is niet haast die ik voel, het is een stevige, constante, onvermijdelijke klopping, zoals de nacht wanneer ze besluit te blijven en alles in haar mysterie te hullen..

Je aanwezigheid kun je niet aanraken. Je kunt het voelen, zoals de lucht voor een onweer, zoals het onzichtbare gefluister dat de rust verstoort en de zintuigen prikkelt..

Er is geen onschuld in wat ontstaat, maar er is ook geen schuld, alleen een waarheid die zich opdringt als de wens om zonder enige beperking dichterbij te komen.

En dit spel zonder regels of namen, waarin de tijd oplost in de intensiteit, wordt elke seconde een universum dat draait om slechts twee aanwezigheden..

Er is geen haast, maar er is ook geen pauze. Alleen een ritme dat zich ontwikkelt aan de grens tussen wat is en wat zou kunnen zijn..

Als dit een fout is, laat dan niemand het corrigeren. Als dit een risico is, laat dan niemand het stoppen..

I. Het Voorspel van de Schemering

De nacht daalt eindelijk, gehuld in zwart fluweel.,

En de donkere schaduw waar de laatste avond sterft,

Ik herken je lichaam als een heilig geheim.,

Een land van extase, waar de tijd wordt ontheiligd..

Jouw ogen zijn als twee gloeiende kolen in de donkere stilte.,

Je adem is een rilling op het papier van de muur..

Mijn hand, aarzelend, maakt een langzame beweging.,

Zachte, verlegen lijnen in de contouren van je gezicht.,

Glij dan naar de curve waar je witte hals in slaap valt,

Waar de hartslag een sprankelend ritme versnelt..

II. Het Vuur van het Vlees

Ondergoed geeft toe, zijde geeft zich over.

De grenzeloze huid die jouw genade mij geeft..

Mijn lippen tekenen paden op jouw huid.,

Verborgen archipels onder het vuur van mijn handen..

Jouw zuchten zijn golven, een zacht gezongen lied.,

Elke aanraking weeft een val onder je vingers..

Mijn adem op je hals is als een gloeiende kool.,

Ik drink van je borst een puur en betoverend water..

Je zachte riemen geven langzaam mee onder mijn lichte gewicht.,

In deze kale oceaan waarin we gaan zwemmen.

III. De Top van Verlangen

In het bed, getransformeerd in een gloed van ochtendlicht.,

Elke millimeter van jou vraagt nog steeds om aandacht..

Druppels zweet, helder als een ketting van bloemen.,

Onze lichamen zijn twee rivieren die samenvloeien in de warmte..

Korte, intense momenten, rillingen tot duizeligheid.,

Het plezier ontvouwt zich als een bloem op zijn stengel..

Je vingers drukken warm in de holte van mijn blote rug.

, Gedreven door een duizelingwekkende snelheid, nog nooit eerder ervaren.

. De storm komt op, en de wereld vervaagt.,

Van ons blijft alleen deze vurige gratie over..

IV. De rust en de nacht

En toen keerde de rust terug in de schaduw van het bos.,

Grauw, buiten adem, trillend van duizend emoties.

De golf brak in een explosie van vonken.,

En we drijven eindelijk onder eeuwige nachten..

Je gezicht, vredig in de slaap, rust op mijn hart.,

In de slaperige omhelzing van een zachte warmte.