KarinaPerkins

Er was een moment waarop ik stopte met het najagen van wat ik miste, om te beginnen met luisteren naar wat er al in mij leefde.. Ik dacht lange tijd dat de liefde ergens anders te vinden was, in een blik die op me zou wachten, in een aanwezigheid die een naam zou geven aan mijn stilte.. Daar realiseerde ik me dat voordat je iemand ontmoet, je eerst moet leren om met jezelf om te gaan.. Het is in deze langzame, intieme verbinding met wie ik ben dat een nieuwe zachtheid is ontstaan, subtiel maar diep, als een licht dat niet probeert te verblinden, maar toch alles verlicht..

Ik heb geleerd om naar mezelf te kijken met meer mildheid.. Mijn twijfels niet langer verwarren met zwakheden, noch mijn aarzelingen met definitieve grenzen.. Sommige dagen droegen nog steeds onbeantwoorde vragen met zich mee, gedachten die te laat terugkwamen, herinneringen die tijd nodig hadden.. Toch, zelfs daar, ben ik gebleven.. Ik heb begrepen dat zelfliefde niet betekent dat je alles meteen begrijpt, maar dat je er voor jezelf bent als het van binnenuit moeilijker wordt, en dat je blijft doorgaan zonder jezelf te verraden..

Naarmate ik meer van mezelf leerde kennen, begon ik de wereld op een andere manier te bekijken. Ik ontdekte opnieuw de schoonheid van de simpele dingen: de ochtendlucht, het licht dat over een raam schuift, het gevoel van een pad dat zich voor je opent. Er is een stille manier van liefhebben in de wereld. Een manier om te herinneren dat alles verandert, dat alles ademt, dat niets stilstaat. Deze waarheid heeft me geleerd dat leven niet betekent om de tijd te bezitten, maar om te weten hoe je erin kunt wonen..

Toen begreep ik dat de natuur spreekt tot degenen die weten te vertragen. Ze belooft niets, ze houdt niets vast, ze bestaat met een stille trouw. De lucht verandert zonder toestemming te vragen, de wind waait voorbij zonder zich te verontschuldigen, het licht keert terug, zelfs na de langste uren. Toen ik dit zag, voelde ik dat liefhebben ook zo kon zijn: aanwezig zijn, volledig, zonder onnodig lawaai..

Vanaf deze plek heb ik geleerd om anderen lief te hebben. Niet om een leegte te vullen, maar om een reeds bestaande waarheid te delen. Ik ben gestopt met zoeken naar iemand die mij compleet maakt. Ik heb er liever mensen ontmoet die in staat zijn een ruimte te creëren, een nabijheid waarin iedereen heel blijft. Liefhebben is een vrijere, duidelijkere en diepere beweging geworden..

Ik hou van gesprekken die langzaam verlopen, gesprekken die ruimte laten voor stilte zonder dat die afstandelijk wordt. Ik hou van blikken die meer zeggen dan zinnen, van momenten waarop je voelt dat er iets gebeurt zonder moeite. Er zijn ontmoetingen die geen lawaai nodig hebben om te bestaan. Ze nestelen zich met eenvoud, en toch verplaatsen ze iets in ons..

Ik heb met intensiteit liefgehad. Ik heb bepaalde mensen de ruimte gegeven om tot de plekken te komen die we normaal beschermen. Ik heb zowel de nabijheid ervaren die kalmeert als die verstoort. En ik heb ook geleerd dat sommige verhalen niet bedoeld zijn om lang mee te gaan. Ze komen om een deur te openen, een emotie te wekken, een deel van onszelf te onthullen dat we nog niet hadden ontmoet. Zelfs als ze verdwijnen, laten ze een waarheid achter..

Ik heb ontdekt dat loslaten niets uitwist. Het transformeert. Wat is ervaren, blijft op een andere manier bestaan. Het wordt een herinnering, een nuance, een innerlijke ademhaling. We verliezen niet wat ons echt heeft geraakt. We leren simpelweg om het een andere plek te geven, een rustigere, eerlijkere plek, waar de herinnering niet langer zwaar weegt, maar meegaat..

Ontdekken is toen een manier van liefhebben geworden. Het ontdekken van wat ik voel, wat ik verlang, en wat me nog steeds dwarszit. Het verkennen van onbekende gebieden, het accepteren van het feit dat ik niet altijd alles weet, vooruitgang boeken zonder een gedetailleerde kaart. Elke stap in het onbekende heeft me dichter gebracht bij iets essentieels. Ik heb begrepen dat het ontdekken van jezelf niet betekent dat je een definitieve versie van jezelf bereikt, maar dat je open blijft staan voor wat er voortdurend ontstaat..

Vandaag leef ik met meer aandacht. Ik hou van mezelf omdat ik heb geleerd om te blijven. Ik hou van anderen omdat ik kan delen zonder mezelf te verliezen. Ik hou van de wereld omdat deze me voortdurend blijft verrassen. En ik hou van dit pad omdat het me elke dag herinnert dat liefhebben niet betekent dat je ergens aankomt, maar dat je vooruit gaat met een open hart, attent op wat er nog steeds openstaat..

Toen begreep ik dat de natuur spreekt tot degenen die weten te vertragen. Ze belooft niets, ze houdt niets vast, ze bestaat met een stille trouw. De lucht verandert zonder toestemming, de wind... Ik heb ervoor gekozen om mensen te ontmoeten die in staat zijn een ruimte te openen, een nabijheid te creëren waarin iedereen heel blijft. Liefhebben is een vrijere, duidelijkere en diepere beweging geworden..