IvyLancaster

IVYLANCASTER

Hallo, ik ben een vrolijke, liefdevolle en gepassioneerde vrouw. Ik hou van eenvoudige dingen zoals een goede hamburger, zeevruchten en natuurlijke sappen; dit zijn mijn favorieten. Ik ben erg nieuwsgierig naar het menselijk lichaam en de mysteries achter elk verhaal, daarom wil ik forensische wetenschappen studeren. Ik hou ook erg van bakken, waar ik mijn creativiteit en liefde in elk recept kan uiten. Ik beschouw mezelf als een gepassioneerd persoon, vol energie en enthousiast om mijn dromen waar te maken.

Elk deel van mijn leven heeft iets van jou in zich, en het is echt niets bijzonders; je weet het zo objectief als ik. Echter, er is één ding dat ik zou willen verduidelijken. Als ik zeg elk deel, heb ik het niet alleen over dit moment, dit wachten op jou en je ontdekking, en verdomme, je verlies en je hereniging, en ik hoop niets meer. Ik heb het niet over jou die plotseling zegt: "Ik ga huilen", en, met een knoop in je keel, "Oké, huil ». En dat een zachte, onzichtbare regen ons beschermt, en dat is misschien waarom de zon spoedig zal opkomen. Ik heb het ook niet alleen over het feit dat, dag na dag, het aantal van onze kleine beslissende medeplichtigheden toeneemt, noch over het feit dat ik mijn mislukkingen in overwinningen kan of geloof te kunnen veranderen, noch over het feit dat je mij het tedere geschenk van je laatste wanhoop aanbiedt..

Niet. De keuze is veel ernstiger.. Als ik alle intriges zeg, bedoel ik dat je naast deze zoete cataclysme ook mijn kindertijd herschrijft, die leeftijd waarin volwassen en plechtige dingen worden gezegd en plechtige volwassenen ze vieren, en je weet dat het een slecht teken is. Ik bedoel, je reconstrueert mijn adolescentie, die tijd toen ik een oude man was die overladen was met twijfels, en jij weet uit die woestijn mijn zaad van vreugde te halen en het water te geven door ernaar te kijken.. Ik bedoel, je schudt mijn jeugd, die kruik die niemand ooit in de hand heeft genomen, die schaduw die niemand ooit in de buurt van zijn schaduw heeft gebracht, en je weet haar te schudden tot de droge bladeren beginnen te vallen en het frame van mijn waarheid zonder prestaties blijft. Ik bedoel dat je mijn volwassenheid omarmt, deze mix van verbazing en ervaring, deze vreemde grenzen van angst en sneeuw, deze kaars die de dood verlicht, deze afgrond van het arme leven. Zoals je ziet, is het serieuzer, veel serieuzer, want met deze en andere woorden wil ik zeggen dat je niet alleen het lieve meisje bent dat je bent, maar ook de prachtige of voorzichtige vrouw die ik heb liefgehad of liefheb.

Ik hou van je door de wenkbrauwen, door het haar, ik debatteer met je in de gangen van een onbevlekt wit waar de fonteinen van licht spelen, ik debatteer met je over elke naam, ik ruk je los met de delicaatheid van een litteken, ik leg in je haar as van bliksem en linten die slapen onder de zon. regen. Ik wil niet dat je een vorm hebt, ik wil dat je precies bent wat er na je hand komt, want het water, kijk naar het water, en de leeuwen als ze oplossen in de suiker van de fabel, en de gebaren, die architectuur van het niets, die hun lampen aansteken in het midden van de ontmoeting.