FreyaHommer

Er is iets aan haar dat niet volledig kan worden uitgelegd, alsof ze een klein stukje van de Colombiaanse zonsondergang in zich draagt die nooit eindigt. Het is niet alleen haar schoonheid - hoewel, om eerlijk te zijn, het is onmogelijk om het niet op te merken - het is de manier waarop haar aanwezigheid de omgeving verandert, alsof alles om haar heen een beetje warmer en levendiger wordt, meer van haar..

Ze is een Colombiaanse meid, van het type dat je niet alleen ziet, maar ook voelt. Haar glimlach heeft die charme die je ontwapent, zonder dat ze erom vraagt. Ze is niet perfect, en dat hoeft ze ook niet te zijn, want de magie zit in haar natuurlijkheid: een mix van ondeugendheid en zachtheid die precies op het juiste moment verschijnt. Wanneer ze glimlacht, fonkelen haar ogen met een speciale vonk, alsof ze verhalen, geheimen en dromen bewaren die alleen aan degenen worden onthuld die weten hoe ze rustig, of met verlangen, moeten kijken..

Zijn blik... Ach, zijn blik.. Het heeft die zachte intensiteit die je moeiteloos in zijn greep houdt.. Het is niet invasief, maar ook niet verlegen.. Het is een blik die iets langer duurt dan normaal, die speelt, die flirt zonder woorden.. Het is een van die dingen waar je je afvraagt of hij je echt aankijkt, of dat je het gewoon graag wilt geloven.. En dat moment, in die heerlijke twijfel, begint het spel.. Omdat ze niet alles in één keer verovert, doet ze het langzaam, bijna zonder dat je het merkt.. Het dringt op subtiele wijze in je gedachten, het sluipt in je herinneringen, en wanneer je het doorhebt.. Je wilt het alweer zien, horen, en voelen die energie die niet te verklaren is, maar die je direct herkent.. Hij is een van die mensen die niet lang hoeven te leven om herinnerd te worden... maar als ze er blijven, dan geven ze alles een andere smaak..

Hij heeft een manier van spreken die alles omvat.. Zijn stem is warm, met dat Colombiaanse accent dat klinkt als nabijheid, vertrouwen en lange nachten praten zonder dat je door hebt hoe laat het is.. Ze hoeft geen buitengewone dingen te zeggen om je te laten willen blijven luisteren; er is iets in haar toon, in de manier waarop ze sommige woorden uitspreidt of zachtjes lacht tussen zinnen, waardoor alles speciaal klinkt.. Maar het mooiste aan dit alles is niet wat je ziet of hoort... Het is wat je voelt als je dichtbij bent.. En misschien wel het mooiste van alles is dat er, achter dat flirterige spel en die charmante vriendelijkheid, een echte vrouw schuilgaat, met dromen, met diepe emoties, met een manier van liefhebben die niet oppervlakkig is.. Wanneer hij echt een connectie maakt, doet hij dat met een open hart, zonder halve maatregelen.. En dat, dat is echt gevaarlijk.. Omdat je niet alleen..... het geeft je een gevoel, en als iemand dat bereikt, is er geen weg meer terug..

Het heeft een zachte energie, het soort dat niet overweldigt, maar juist omarmt.. Ze is liefdevol zonder opdringerig te zijn, en flirterig zonder overdreven te zijn.. Hij weet hoe hij met blikken, met stilte en met kleine gebaren kan spelen.. Het kan "per ongeluk" tegen je arm stoten en je urenlang aan het denken zetten.. Het kan je aankijken vanuit de hoek van zijn oog en je het gevoel geven dat je de hoofdpersoon bent in een verhaal waarvan je nog niet weet hoe het eindigt.. En het meest gevaarlijke van alles is dat hij het niet probeert.. Ze probeert niet charmant te zijn, ze is het gewoon.. Haar manier van zijn, haar essentie, haar manier van naar de wereld te kijken... Alles aan haar lijkt erop gericht om een zachte, maar diepe indruk achter te laten.. Als hij met je praat, blijf dan.. Als hij naar je glimlacht, twijfel je.. Als hij je aankijkt.. je hebt al een beetje verloren.