CassiBell

Er is een vuur in de verte van je schaduw, een vlam die niet schreeuwt, maar die brandt, die langzaam over de huid van de stilte glijdt en elk moment verandert in een zachte afgrond..

Het is niet haast die ik voel, het is een stevige, constante, onvermijdelijke klopping, zoals de nacht wanneer ze besluit te blijven en alles in haar mysterie te hullen.

Je aanwezigheid kun je niet aanraken. Je kunt het voelen, zoals de lucht voor een onweer, zoals het onzichtbare gefluister dat de rust verstoort en de zintuigen prikkelt..

Er is geen onschuld in wat ontstaat, maar er is ook geen schuld, alleen een waarheid die zich opdringt als de wens om zonder enige beperking dichterbij te komen..

En dit spel zonder regels of namen, waarin de tijd oplost in de intensiteit, wordt elke seconde een universum dat draait om slechts twee aanwezigheden..

Er is geen haast, maar er is ook geen pauze. Alleen een ritme dat zich ontwikkelt aan de grens tussen wat is en wat zou kunnen zijn..

Als dit een fout is, laat dan niemand het corrigeren. Als dit een risico is, laat dan niemand het stoppen..

De Uren van Fluweel

De lucht is zwaar van de geur van onze geheime verlangens, het gordijn trilt een beetje onder een zachte bries. In de zachte schemering waar de wereld vervaagt, is er geen tijd meer, er is geen ruimte meer. Jouw ogen zijn beloftes waarin ik verdwaal, voordat onze twee lichamen besluiten te bijten.

Je fluister je naam alsof het een vertrouwen is, Een gouden klaagzang die de stilte doorbreekt. Jouw vingers zoeken de mijne, verweven zich er met toewijding, Om mijn aanraking naar het centrum van jouw warmte te leiden. En het langzame ontvouwen van onze vermengde huiden Wordt de enige wet die we ooit hebben gekend..

Mijn hand glijdt, licht, langs je schouder. Het rilling dat ontwaakt is een eerste aanraking. Ik teken de contouren van je borst, die klopt, in het tempo van mijn stappen. Elk millimeter is een nieuw rijk, waar de huid koningin wordt onder de hemel van het atoom..

De Storm en de Zijde

Dan versnelt het tempo, de tederheid ontvlamt, de kus wordt een honger, de zucht wordt een extase. De kromming van je rug onder de inspanning van de aanval, is een boog van licht te midden van de chaos. Wij zijn twee zeelieden op een zee van zijde, meegesleurd door de golven, dronken van onze eigen wet..

Je billen volgen de bocht, maar mijn mond volgt de beweging, in dit afgesloten heiligdom waar alles in beweging is. De fluweelzachte nacht scheurt even, onder het schreeuw van genot, prachtig en intens, waar onze lichamen samensmelten, hun grenzen verliezen, in de pure gloed van het heilige materiaal..

Het ontwaken van de golven

De rust keert langzaam terug, als een eb, En laat op onze twee lichamen een goddelijk spoor achter. Zweet en licht en schaduw vermengd op de lakens, Ik val in slaap, knus in de holte van je twee armen. Mijn hart nog steeds trilt van deze zoete waanzin, Als een kostbaar geheim dat de nacht overspoelt..