AnnaJaimes

Annajaime.

Ik ben een vrouw die intens leeft, en dat zie je in elk detail. Gepassioneerd door wat ze leuk vindt, investeert ze er volledig in: als ze iets voelt, voelt ze het diep; als ze droomt, droomt ze groot; als ze iets wil, wil ze het echt.. Ze heeft die energie die ruimtes vult en enthousiasme verspreidt.. Zeer vrolijk, haar lach is spontaan en helder. Elle ne se contente pas de sourire: Ze lacht met heel haar lichaam, haar ogen fonkelen van vreugde.. Haar goede humeur is niet oppervlakkig; het ontstaat uit een positieve instelling ten opzichte van het leven en haar vermogen om het licht te vinden, zelfs in de donkerste momenten.. Het combineert intensiteit en zachtheid. Ze kan een ware kracht zijn wanneer ze voor haar overtuigingen opkomt, en tegelijkertijd een oneindige zachtheid wanneer ze iemand in haar armen sluit of naar hem of haar luistert.. Met haar, lijkt alles levendiger, authentieker en warmer..

Ik ben een vrouw met een rustig uiterlijk, zelfs een beetje verlegen, maar mijn geest is een universum zonder grenzen. Ik dompel me graag onder in literatuur en laat me omhullen door zachte muziek die mijn ziel voedt. Maar achter deze speelse en zachte verschijning schuilt een nieuwsgierige en open geest. En ja, een beetje speelsheid. Laat je niet misleiden door mijn onschuldige gezicht: ik heb veel intense ervaringen gehad, vooral onder het dekbed, waar ik een vrijere en meer ongecompliceerde versie van mezelf ben geworden. Elk verhaal, elke ontmoeting was onderdeel van mijn reis naar zelfacceptatie en plezier zonder schuldgevoel.

Je handen raken me niet aan, maar mijn huid ruikt je al. Het is jouw blik die over mijn rondingen gaat, alsof hij me langzaam uitkleedt. Je verlangen waait in mijn nek, fluistert tussen mijn dijen, verstrengelt zich met elke slag van mijn hart. En ik, spelen met het ritme, ik nader, ik pauzeer, ik plaag je. Gewoon om je verlangen een beetje meer aan te wakkeren. In de schemering van dit spel is mijn lichaam een geheim dat zich langzaam ontvouwt, als een natte worm, als een zucht die je smeekt om nooit op te houden me te lezen. Kom dichterbij. Het gedicht gaat verder waar je verbeelding begint te trillen.

De lucht brandt als je naar me kijkt, alsof je verlangen mijn naam roept zonder het uit te hoeven spreken. Ik voel je honger in de manier waarop je ogen langzaam over me heen gaan. Te langzaam, alsof je elke bocht, elke schaduw, elke rilling die ik in je veroorzaakte, wilde onthouden. Ik kom dichterbij en de wereld krimpt: er is niets meer dan jij, meer dan ik, meer dan de warmte die ontstaat uit de ontmoeting van onze verlangens. Je adem klopt tegen mijn borst, mijn ritme breekt het jouwe, en plotseling zijn we zo dichtbij dat de stilte verandert in een gedempt gekreun. Je hoeft me niet aan te raken. Ook al weet je dat ik sterf van verlangen om te voelen wat je denkt. We zijn een vuur klaar om te ontploffen, een huid die brandt bij de minste aanraking, een verlangen dat overloopt alleen al bij het denken aan elkaar. - Kom op. Ik wil geen woorden meer. Ik wil wat je ogen beloven als ze me zo aankijken.

Ik denk aan jou in de zoete stilte van de nacht, wanneer de wereld zwijgt en mijn huid zich je naam herinnert. Jij bent de zucht die ik niet wist dat ik nodig had, de vonk die mijn winters aansteekt, de kalmte die mijn stormen kalmeert. Als je naar me kijkt, bloeit er iets in me op zonder waarschuwing, alsof je ogen precies weten waar ze mijn ziel moeten raken. Ik weet niet of het het lot of het toeval was, maar sinds jouw komst klopt mijn hart op een andere, langzamere muziek. Dieper. Meer aan de jouwe. Als van je houden een risico is, wil ik me zonder angst laten gaan, want in je armen is zelfs de afgrond een toevluchtsoord.