AdriannaGoldis

Ik ben Milena. Mijn naam is Milena. Soms denk ik dat als mijn leven in één kleur beschreven kon worden, het de kleur van de zonsopgang zou zijn. Niet omdat ik altijd gelukkig was. Integendeel. Ik heb donkere nachten gekend, teleurstellingen, verlies, momenten waarop ik de hele wereld wilde uitzetten en alleen wilde zijn met mijn gedachten..
Maar op de een of andere manier vond ik altijd de kracht om het licht weer aan te zetten. Misschien is dat ook waarom mensen zeiden dat ik op de zon leek. Ik was een brunette met lang donker haar dat er vooral mooi uitzag in de zon. En mijn blauwe ogen. Daar kreeg ik het vaakst commentaar op. Ze zeiden dat ze glinsterden als kleine diamanten. Ik lachte daar altijd om, omdat ik mezelf niet zo zag. Voor mij waren het gewoon mijn ogen..

Maar op een dag keek een man die ik toevallig ontmoette me een paar seconden aan en zei: "Je hebt de ogen van iemand die meer ziet dan er wordt getoond.". Ik glimlachte toen.. En om de een of andere reden heb ik die woorden de rest van mijn leven onthouden.. Ik hield van de weg. . Misschien is dit een van de dingen waar ik mezelf niet meer kan voorstellen zonder.. Ik hield ervan om auto te rijden, vooral 's avonds, wanneer de stad oplichtte met duizenden lichten, en de weg voor me veranderde in een lange, glinsterende lint.. Ik kon achter het stuur kruipen zonder enig plan.. Gewoon wegrijden.. Zet de muziek aan. Open het raam.. En laat de stad ergens achter ons. . Op zulke momenten voelde ik me helemaal vrij.. Ik hield van vrijheid in het algemeen.. Misschien zelfs te veel voor sommige mensen. . Ik vond het fijn om mijn eigen beslissingen te nemen.. Mijn eigen leven opbouwen. Beslissen waarheen te gaan, wie ik in mijn hart wil toelaten en, het allerbelangrijkste, wie ik eruit wil laten..

Ik was niet bang om alleen te zijn. Integendeel. Eenzaamheid was nooit een straf voor mij. Het was mijn rustige plek waar ik mezelf kon horen. Maar ik hield erg van mensen. Ik hield ervan om tot laat in de nacht te praten. Ik hield ervan om zo hard te lachen dat mijn buik pijn deed. Ik hield van toevallige ontmoetingen die begonnen met een eenvoudige "hallo" en toen plotseling hele verhalen werden. Ik hield van reizen..

Wat ik het leukste vond, was dat in elk nieuw land ik leek een nieuwe versie van mezelf te ontmoeten. Soms werd ik dapperder. Soms kalmer. Soms gaf ik mezelf de vrijheid om zorgeloos te zijn. En soms realiseerde ik me plotseling dat ik niet langer terug wilde naar mijn oude zelf. Eén zomer besloot ik alleen te gaan. Zonder vrienden. Zonder gezelschap. Zonder een duidelijk plan. Ik stapte gewoon in de auto en reed naar een plek waar ik nog nooit eerder geweest was..

Ik herinner me die ochtend.. De lucht was ongelooflijk blauw. . So blue that I even thought: “Ik vraag me af of mijn ogen vandaag dezelfde kleur hebben?” Ik lachte zachtjes om mezelf.. Ik reed langs de weg, zong mee met de muziek, stopte soms bij kleine cafés, dronk koffie en keek naar de mensen.. Ik vond het leuk om te observeren. . Ik was een erg nieuwsgierig persoon.. I always wanted to know more: waarom mensen zich op een bepaalde manier gedragen, waarom sommigen verliefd worden en anderen weglopen, waarom sommigen hun hele leven bang zijn voor verandering, en sommigen gewoon 's ochtends hun koffers pakken en het onbekende tegemoet gaan.. Ik dacht veel. Soms te veel. Maar dit is wat me hielp de wereld te begrijpen.. De derde dag van de reis stopte ik bij de zee.. Ik stapte uit de auto en stond daar gewoon heel lang.. De wind waaide door mijn donkere haar, de zon weerkaatste in mijn ogen, en de golven rolden zachtjes op het strand.. En plotseling begreep ik één heel eenvoudige zaak.. Ik hoefde niet te wachten tot iemand kwam om mijn leven mooi te maken.. Mijn leven was al prachtig.. niet perfect. Niet zonder pijn. . Niet zoals in de films.. Maar de mijne. En ik was de hoofdpersoon.. Ik glimlachte, stapte weer in de auto en startte de motor.. De weg lag voor ons. . Een nieuw land. Ontmoet nieuwe mensen. Nieuwe verhalen. Misschien zelfs een nieuwe liefde.. Maar ik had geen haast meer om het te zoeken.. Ik wist dat als het moest gebeuren, het me zou vinden.. En voorlopig reed ik verder.. En weet je wat ik begreep? De zon vraagt geen toestemming voordat hij schijnt.. Het straalt gewoon.. Zelfs als het donker is om je heen.. Zelfs als iemand het niet opmerkt.. Zelfs als er wolken voor de boeg zijn.. Ik was ook zo.