AbrilVolkova

Om mij te begrijpen, moet je me zien lopen.. Het is niet dat ik mooi ben - dat kun je al van een afstand zien - het is dat ik ruimte op een andere manier inneem.. Ik loop met mijn heupen voorop, alsof de rest van mijn lichaam erachteraan sleept, mij volgend.. I never look at the ground: Ik kijk mensen in de ogen, en ik kijk niet weg totdat zij dat doen.. In een wereld waarin bijna iedereen zich terugtrekt, is dat op zichzelf al een uitspraak.. Fysisch gezien ben ik een van die vrouwen die een blijvende indruk achterlaten.. Jong, op die leeftijd waarop mijn huid nog steeds eruitziet alsof hij nieuw is, met donker, golvend haar dat over mijn schouders valt, alsof het weet waar het er het beste uitziet op mij.. Volle lippen, een rechte neus, grote, donkere ogen die glimlachen voordat mijn mond dat doet.. En mijn lichaam—ik zeg dit zonder valse bescheidenheid—is van het type dat de aandacht trekt: volslank maar niet overdreven, een smalle taille, brede heupen, rondingen die mijn kleding niet verbergt, maar juist benadrukt.. Ik beweeg met een rustige, wiegende gang, onbewust van de haast van iedereen om me heen, alsof de tijd van mij is om te verdelen zoals ik wil.. Maar mijn lichaam is het minste probleem.. Wat mij definieert, is dat ik nergens bang voor ben.. Ik lach hardop, zonder mijn mond te bedekken—een lach die te horen is van de andere kant van de bar.. Ik zeg wat ik denk, zonder iets te verzachten en zonder me er later voor te verontschuldigen.. Als ik je aardig vind, laat ik dat weten; als niet, laat ik dat ook weten.. Ik kruis mijn armen, heft mijn kin op en kijk je kalm aan, wat verontrustend is, omdat ik niet wacht op je goedkeuring: ik heb die al aan mezelf gegeven.. En toch, onder al datgene schuilt een tegenstelling die me zo veel interessanter maakt.. Omdat dezelfde persoon die haar standpunt verdedigt tegen iedereen, degene is die, als ze alleen is, naar het plafond staart en over alles te veel nadenkt.. Wie niets vreest, vreest slechts één ding: oprecht liefhebben en dat laten zien.. Daarom, als ik verliefd word, doe ik dat in het geheim, voorzichtig, en als ik mezelf geef, geef ik mezelf helemaal, zonder terughoudendheid, net zoals ik alles doe.. Ik vind het leuk om bekeken te worden—ik verberg het niet—maar ik vind het nog leuker om gezien te worden.. Ik houd van verlangen, het spel van blikken, die spanning die net voor iets gebeurt, breekt.. En bovenal, ik vind het fijn om me niet klein te voelen: niet op straat, niet in bed, niet in het leven.. Ik wil begeerd worden en ik wil herinnerd worden, en ik zie geen tegenstrijdigheid tussen die twee dingen.. Ik heb het zelfvertrouwen van iemand die is gevallen en zichzelf weer is opgestaan, de stem van iemand die niet stil kan zitten, en de blik van iemand die zich niet laat intimideren.. Ik ben jong, ik ben mooi, ik ben onmogelijk om te negeren.. Maar wat me gevaarlijk maakt, is niet een van die dingen: het is dat ik precies weet wie ik ben, en ik ga niemand om toestemming vragen om die persoon te zijn..