SharonKlart

Στην Αθήνα, ο γιος του, ο Αλέξανδρος, πήρε το όνομα του πατέρα του, Αλέξανδρος, που ήταν γιος του Αλέξανδρου Σούτσου, με τον οποίο είχε σχέση. Θέλω να γίνω ο κλαίγοντας κηπουρός της γης που καταλαμβάνεις και κοπρώνεις, αδελφή ψυχή, τόσο νωρίς. Τρέφοντας βροχές, σαλιγκάρια και όργανα... το άχρηστο πόνο μου, στις αποθαρρυνμένες μαϊμούλες... θα δώσω την καρδιά σου για τροφή.. Τόσος πόνος συσσωρεύεται στο πλευρό μου, που με πονάει μέχρι την ανάσα.. Ένα σκληρό χτύπημα, ένα παγωμένο χτύπημα, ένα αόρατο και φονικό τσεκούρι, μια βίαιη ώθηση σε έριξε κάτω. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη έκταση από το τραύμα μου, κλαίω την δυστυχία μου και τα σύνολά της και νιώθω περισσότερο το θάνατό σου από τη ζωή μου. Περπατώ πάνω από ίχνη νεκρών, και χωρίς ζέστη από κανέναν και χωρίς παρηγοριά πηγαίνω από την καρδιά μου στις υποθέσεις μου. Νωρίς σηκώθηκε ο θάνατος το αεροπλάνο, νωρίς ξημέρωσε η αυγή, νωρίς είσαι κυλίνδρους στο έδαφος. Δεν συγχωρώ τον ερωτευμένο θάνατο, δεν συγχωρώ την αμέλεια, δεν συγχωρώ τη γη και το τίποτα.. Στους χείλη μου σηκώνω μια καταιγίδα από πέτρες, αστραπές και σφυρίχτρα, διψασμένη για καταστροφή και πεινασμένη.. Θέλω να σκάψω το χώμα με τα δόντια μου, θέλω να ξεχωρίσω το χώμα κομμάτια σε ξηρά και ζεστά κλωστή. Θέλω να σκάψω μέχρι να σε βρω και να φιλήσω το ευγενές κρανίο σου και να σε ξεμπερδέψω και να γυρίσω πίσω.. Θα επιστρέψεις στον κήπο μου και στη συκιά μου, μέσα από το άνοιγμα των καλάμων.. Άσε με να λαχταρώ σκοτεινούς πλανήτες, αλλά μην μου δείξεις την δροσερή μέση σου!

}

Επειδή ήμασταν φίλοι και μερικές φορές αγαπιόμασταν, ίσως για να προσθέσουμε ένα άλλο ενδιαφέρον στα πολλά που ήδη μας υποχρέωναν, αποφασίσαμε να παίξουμε παιχνίδια νοημοσύνης. Έχουμε βάλει ένα διοικητικό συμβούλιο μπροστά ίσο σε κομμάτια, σε αξίες, σε πιθανότητα κινήσεων. Μάθαμε τους κανόνες, τους ορκιστήκαμε σεβασμό και ξεκινήσαμε το παιχνίδι. Εδώ είμαστε πριν από έναν αιώνα, καθισμένοι, μελετώντας με οργή πώς να δώσουμε το τελευταίο χτύπημα που θα εξοντώσει ανεπανόρθωτα και για πάντα τον ρατσισμό.,

Το να είσαι ερωτευμένος είναι να αγγίζεις με ένα ελαφρύ χέρι. Τεντώνεσαι στον εαυτό σου, είσαι εντάξει. Βλέπεις τα πράγματα μέσα από τα μάτια του. Ένας καρδινάλιος είναι κόκκινος. Ο ουρανός είναι μπλε. Ξαφνικά ξέρεις ότι ξέρει κι αυτός. Δεν είναι εκεί αλλά ξέρεις ότι απολαμβάνουν μαζί το χειμώνα, ή ένα ελαφρύ ανοιξιάτικο καιρό. Το χέρι του για να πάρει το χέρι σου είναι πάρα πολύ. Πάρα πολύ για να αντέξω. Δεν μπορείς να κοιτάξεις στα μάτια του γιατί ο παλμός σου δεν πρέπει να πει αυτό που δεν πρέπει να πει. Όταν κλείνει μια πόρτα - δεν είναι εκεί - Και είσαι ελεύθερος με μια τρομακτική ελευθερία. Είσαι το όμορφο μισό μιας χρυσής πληγής. Θυμήσου και λαχτάρε το στόμα της για να την αγγίξεις, να της ψιθυρίσεις. Ω, όταν η εξομολόγηση είναι βέβαιος θάνατος! Ω όταν η έκφραση είναι να υπνωτίσεις, να δεις να πέφτει, η Χρυσή Στήλη, στην πιο κοινή στάχτη.

Εμείς, ασυνήθιστοι στο θάρρος, εξόριστοι της ηδονής, τυλιγμένοι στο κέλυφος της μοναξιάς, μέχρι που η αγάπη κατεβαίνει από τον ιερό ναό της και παρουσιάζεται μπροστά στα μάτια μας για να μας ελευθερώσει στη ζωή.. Η αγάπη έρχεται και στο τρένο της έρχεται έκσταση παλιές αναμνήσεις χαράς παλιές ιστορίες πόνου. Και αν είμαστε τολμηροί, η αγάπη θα ρίξει τις αλυσίδες του φόβου από τις ψυχές μας. Στη ζεστασιά του φωτός της αγάπης αφήνουμε τη ντροπαλότητα μας, τολμάμε να είμαστε γενναίοι Και ξαφνικά βλέπουμε ότι η αγάπη μας κοστίζει όλα όσα είμαστε και όλα όσα μπορούμε να είμαστε. Και όμως είναι η αγάπη που μας ελευθερώνει. Η αγάπη υπάρχει, της Κριστίνα Πέρι Ρόσι Η αγάπη υπάρχει σαν φωτιά για να κάψει με την ομορφιά της όλη την ασχήμια του κόσμου. Η αγάπη υπάρχει σαν δώρο από τις καλοπροαίρετες θεές που αγαπούν την ομορφιά και την πολλαπλασιάζουν, όπως τα ψωμιά και τα ψάρια.. Η αγάπη υπάρχει σαν δώρο μόνο για εκείνους που είναι πρόθυμοι να εγκαταλείψουν κάθε άλλο δώρο.. Η αγάπη υπάρχει για να κατοικεί τον κόσμο σαν να ήταν ο παράδεισος που ένας αφηρημένος εραστής έχασε από την τεμπελιά του για έλλειψη σοφίας.. Η αγάπη υπάρχει για να σπάσουν τα ρολόγια. Το μακρύ να γίνει μικρό το σύντομο να γίνει άπειρο και η ομορφιά να σβήσει την ασχήμια του κόσμου.

Όχι, δεν χωρίζει δύο ερωτευμένες ψυχές, ούτε το κακό ούτε το σκληρό, ούτε η σκληρή, ποτέ δεν μειώνει την αγάπη, ούτε την παρακλάπτει, και είναι ένα και αμετάβλητο σε όλες τις ώρες.. Είναι φανάρι που καταιγίδες βρυχούν με ακίνητα αστραπές πρόκληση; σταθερό αστέρι που οδηγεί τα πλοία; μετράτε το ύψος του, αλλά η ουσία του αγνοούν. Η αγάπη δεν ακολουθεί το φευγαλέο ρεύμα της ηλικίας, που ξεφτίζει τα χρώματα των λουλουδιών χείλη και μάγουλα. Είσαι αιώνια, Αγάπη: αν αυτό διαψεύδει τη ζωή μου, δεν έχω αισθανθεί τον ζήλο σου, ούτε μπόρεσα να κατανοήσω τα θαύματά σου. . Ο απειλημένος, του Μπόρχες Είναι ο έρωτας. Θα πρέπει να κρυφτώ ή να τρέξω. Οι τοίχοι της φυλακής του μεγαλώνουν, σαν σε ένα φρικτό όνειρο. Η όμορφη μάσκα έχει αλλάξει, αλλά όπως πάντα είναι η μόνη. ¿Τι θα μου χρησιμεύσουν τα φυλαχτά μου: η εξάσκηση των γραμμάτων, η ασαφής μόρφωση, η εκμάθηση των λέξεων που χρησιμοποίησε ο τραχύς Βορράς για να τραγουδήσει τις θάλασσες και τα σπαθιά του, τη γαλήνια φιλία, τις στοές της βιβλιοθήκης, τα κοινά πράγματα, τις συνήθειες, τη νεανική αγάπη της μητέρας μου, τη στρατιωτική σκιά των νεκρών μου, την αιώνια νύχτα, τη γεύση του ύπνου; Το να είμαι μαζί σου ή να μην είμαι μαζί σου είναι το μέτρο του χρόνου μου. Τώρα η στάμνα σπάει πάνω από το σιντριβάνι, τώρα ο άνθρωπος ανεβαίνει στη φωνή του πουλιού, εκείνοι που κοιτάζουν έξω από τα παράθυρα είναι ήδη σκοτεινοί, αλλά η σκιά δεν έχει φέρει ειρήνη. Είναι, το ξέρω, αγάπη: η αγωνία και η ανακούφιση που ακούω τη φωνή σου, η αναμονή και η ανάμνηση, η φρίκη που ζει κανείς στο μέλλον. Είναι η αγάπη με τις μυθολογίες της, με τα μικρά άχρηστα μαγικά της. Υπάρχει μια γωνία που δεν τολμώ να περάσω. Ήδη οι στρατοί με περικυκλώνουν, οι ορδές. (Η ταινία δεν είναι ρεαλιστική, δεν είναι ρεαλιστική. Το όνομα μιας γυναίκας με προδίδει. Πονάει μια γυναίκα σε όλο το σώμα. . Κάποια μέρα θα γράψω ένα ποίημα που δεν θα αναφέρει τον αέρα ή τη νύχτα, ένα ποίημα που θα παραλείψει τα ονόματα των λουλουδιών, που δεν θα έχει γιασεμί ή μανόλιες. Κάποια μέρα θα σου γράψω ένα ποίημα χωρίς πουλιά και σιντριβάνια, ένα ποίημα που θα παρακάμπτει τη θάλασσα και δεν θα κοιτάζει τα αστέρια. Κάποια μέρα θα σου γράψω ένα ποίημα που θα περνάει απλά τα δάχτυλά μου πάνω στο δέρμα σου και θα μετατρέπει το βλέμμα σου σε λέξεις. Χωρίς συγκρίσεις, χωρίς μεταφορές, κάποια μέρα θα γράψω ένα ποίημα που θα μυρίζει σαν εσένα, ένα ποίημα με το ρυθμό των παλμών σου, με την ένταση της αγκαλιάς σου. Te puede interesar: 10 κόλπα για να μην εξασθενίσει το πάθος. Γέφυρα μέσα από το παράθυρό μου, του Όντρε Λορντ Σκαλισμένη σε μια καμπύλη και το στήθος στολισμένη με φως πέφτουν μαργαριτάρια που πετάγονται από τα χέρια μου τεντωμένα στο έδαφος. Ω γέφυρα αδελφή ευλόγησέ με πριν κοιμηθώ ο άγριος αέρας απλώνεται και με προκαλεί πέρα από τη δύναμη ή την αντοχή στο νερό. Αγάπη, είμαστε και οι δύο όχθες, στα αριστερά μια χώρα όπου ο χρόνος φτάνει και στα δεξιά η γη όπου τα μαργαριτάρια βυθίζονται στο έδαφος και αναπτύσσονται μέρα με τη μέρα. Ενωμένα τα σώματά μας έχουν γίνει ένα χωρίς να συγχωνεύονται και αυτό το λεπτό κολιέ αγκυροβολεί στη νύχτα. Και ενώ εκείνος συνωμοτεί να κάνει τα δύο του μάτια μυστικά, εμείς χτενίζουμε την άλλη όχθη ψάχνοντας για ένα βήμα προς το σπίτι.

}

Ο άνθρωπος είναι το υψηλότερο από τα πλάσματα, η γυναίκα είναι το πιο υψηλό από τα ιδανικά.. Ο Θεός έκανε για τον άνθρωπο ένα θρόνο, για τη γυναίκα ένα βωμό.. Ο θρόνος εξυψώνει, ο βωμός αγιάζει.. Ο άντρας είναι το μυαλό, η γυναίκα το μυαλό.. Το μυαλό παράγει το φως, το μυαλό παράγει την αγάπη.. Η φως είναι καρποφόρα, η αγάπη αναστήθηκε.. Ο άντρας είναι δυνατός από την λογική, η γυναίκα είναι ανίκητη από τα δάκρυα.. Η λογική μας πειστική, τα δάκρυα μας συγκινούν.. Ο άντρας είναι ικανός για όλες τις ηρωιστικές πράξεις, η γυναίκα για όλες τις μαρτυρίες.. Ο ήρωας είναι ευγενής, ο μάρτυρας είναι μεγαλειώδης.. Ο άντρας στην υπεροχή, η γυναίκα στην προτίμηση. Η υπεροχή σημαίνει δύναμη, η προτίμηση σημαίνει δικαίωμα.. Ο άντρας είναι ιδιοφυία, η γυναίκα άγγελος.. Το τζίνι είναι αμέτρητο, το άγγελο ακατανόητο.. Η επιθυμία του ανθρώπου είναι η υπέρτατη δόξα, η επιθυμία της γυναίκας είναι η ακραία δύναμη.. Η δόξα κάνει όλα όσα είναι μεγάλα, η αρετή κάνει όλα όσα είναι θεϊκά.. Ο άντρας είναι Κώδικας, η γυναίκα είναι Ευαγγέλιο.. Ο άνθρωπος σκέφτεται, η γυναίκα σκέφτεται.. Το να σκέφτεσαι, είναι να έχεις στο κεφάλι σου ένα λουλούδι. Το να σκέφτεσαι, είναι να έχεις στο μέτωπο σου ένα αέρα.. Ο άντρας είναι ένας ωκεανός, η γυναίκα είναι μια λίμνη.. Ο ωκεανός με την μαργαριτάρα που το στολίζει, η λίμνη, η ποίηση που το φωτίζει. Ο άνθρωπος είναι ένας αετός που πετάει, η γυναίκα είναι ο ροσίνγκολ που τραγουδάει.. Το να πετάς, είναι να κυριαρχείς στο χώρο, το να τραγουδάς, είναι να κατακτάς την ψυχή.. Ο άντρας είναι ο ναός, η γυναίκα είναι το ιερό.. Μπροστά στο ναό μας ανακαλύπτουμε. Μπροστά στο ναό μας γονατίζουμε.. Enfin: Ο άνθρωπος βρίσκεται εκεί που τελειώνει η γη, η γυναίκα εκεί που αρχίζει ο ουρανός. ».

Σας προτείνω ανάμεσα στα γκράπες, τα πράσινα τμήματα και τα τριαντάφυλλα, η αφελής καρδιά μου που ταπεινώνεται μπροστά στην καλοσύνη σου, τα χέρια σου που αγαπούν δεν θέλουν να το καταστρέψουν, τα μάτια σου χαίρονται για το απλό δώρο μου.. Dans le jardin ombragé mon corps fatigué les auras du matin couvertes de rosée; comme dans la paix d'un rêve je me glisse à tes côtés le moment fugitif που εγώ επιθυμώ να ξεκουραστώ. Όταν η θύελλα ηρεμεί μέσα μου, θα ξαπλώσω, παίζοντας με τα παχύτατα σου κουμπιά, πάνω στο νυφικό σου μέτωπο, κοιμάμαι, να κοιμάμαι στο ρυθμό των τελευταίων σου φιλιών..

Αίμα είναι αυτή η σιωπή δίπλα σου, χωρίς να το ξέρεις, και θυμάσαι τη φωνή σου όταν φεύγεις και νιώθεις τη ζεστασιά του χαιρετισμού σου. Αγάπη είναι να περιμένεις σαν να ήσουν μέρος του ηλιακού καναπέ, ούτε πριν ούτε μετά, για να είμαστε μόνοι μας ανάμεσα σε παιχνίδια και ιστορίες στην σφιχτή γη..

Μπενί είναι η χρονιά, το σημείο, η μέρα, η εποχή, το μέρος, το μήνα, η ώρα και η χώρα μέσα στην οποία κάνει όμορφο βλέμμα αλυσοδεμένο στην ψυχή μου.. Μπενί είναι η πιο γλυκιά επιμονή να με αφήσεις σ' αυτό το έρωτα που ζει στην ψυχή μου, και το τόξο και τα βέλη, από τα οποία τώρα οι πληγές μοιάζουν ακόμα ανοιχτές.. Μπενίς σαιντς οι λέξεις με τις οποίες τραγουδάω το όν