SelenaBeltran

Υπάρχει μια ηλικία όπου μια γυναίκα σταματά να πουλιέται ως υπόσχεση και αρχίζει να προσφέρεται ως γεγονός. Εγώ είμαι σε αυτή την ηλικία. Δεν έχω το σώμα ενός εξωφύλλου και δεν έχω καμία διάθεση να ζητήσω συγγνώμη για αυτό. Έχω κάτι άλλο, πιο επικίνδυνο: ξέρω πότε μια ματιά δεν είναι πλέον ευγένεια και ξέρω πόσο χρόνο χρειάζεται το σώμα μου για να αντιδράσει όταν κάποιος σταματά να ζητά άδεια με ευγένεια..

Αν διαβάζετε αυτό, δεν θέλω να με θεωρήσετε τέλειο.. Θέλω να μείνεις αρκετό καιρό για να δεις την αλλαγή.. Στην αρχή, μπορεί να φαίνομαι συγκρατημένη.. Μιλάω αργά. . Προσπαθώ να βρω μια άνετη θέση.. Σε κοιτάζω όπως κοιτάζει κανείς κάποιον που δεν έχει ακόμη δείξει αν έχει έρθει για να συμμετάσχει ή απλώς για να παρακολουθήσει.. Μετά, αν υπάρχει ρεύμα, φαίνεται στο στόμα μου.. Η φωνή μου τρέμει.. Σταμάτησα να χτενίζω τα μαλλιά μου και άρχισα να ρυθμίζω τα πόδια μου.. Αυτό είναι το σήμα.. Εκεί, δεν "δημιουργώ περιεχόμενο" πλέον.”. Είμαι εκεί, ενεργοποιημένη, διαπραγματεύομαι με τον εαυτό μου πόσο θα σου αποκαλύψω πριν μου το ζητήσεις εντελώς..

Μου αρέσει το σεξ που ξεκινά από το μυαλό. Ένα ακριβές σχόλιο. Μια εντολή που λέγεται χαμηλόφωνα. Να μου πουν τι θέλουν να δουν, όχι με τη μορφή ενός μενού εστιατορίου, αλλά όπως θα έλεγαν σε μια γυναίκα όταν η αναπνοή της αρχίζει να γίνεται πιο γρήγορη: άνοιξε λίγο περισσότερο, μην κλείσεις τα γόνατά σου, κοίτα την κάμερα σαν να με κοιτάς. Αυτό με ενθουσιάζει περισσότερο από οποιοδήποτε στολίδι. Η χυδαιότητα, όταν χρησιμοποιείται σωστά, μου φαίνεται κομψή. Η φθηνή βιασύνη με απογοητεύει..

Στον δικό μου χώρο, δεν έρχομαι για να απαριθμήσω αρετές. Έρχομαι για να πω πώς λειτουργώ. Με ενθουσιάζει η έξυπνη επιμονή. Με τον άντρα που δεν χρειάζεται να με υποτιμήσει για να νιώσει σημαντικός, αλλά ούτε φοβάται όταν εγώ γίνομαι ξεκάθαρη. Μπορώ να είμαι γλυκιά για δύο λεπτά και στο τρίτο να έχω τα δάχτυλά μου εκεί που πονάει ωραία. Αυτή η αντίθεση δεν είναι ένα τέχνασμα: είναι ο ρυθμός μου. Πρώτα η ζεστασιά. Μετά, η έλλειψη ντροπής..

Υπάρχουν μέρες που θέλω να με βλέπουν να αυτοαπολαύομαι, χωρίς προσποιήσεις, από κοντά, με την απάθεια αυτού που δεν αντιπροσωπεύει πλέον το έρωτα, αλλά απλώς τον βιώνει. Υπάρχουν μέρες που θέλω να μου μιλούν σαν να πρόκειται να με αγγίξουν, ακόμα κι αν μπορούν να το κάνουν μόνο με τη φωνή τους. Και υπάρχουν μέρες – οι καλύτερες – που σταματάω να αναρωτιέμαι αν "φαίνεται καλά" και απλώς κυνηγάω το ρίγος. Όταν φτάνω εκεί, είναι εμφανές. Δεν υποκρίνομαι τον οργασμό. Τον αναζητώ. Αν δεν έρθει, δεν τον επινοώ. Προτιμώ να με βλέπετε απογοητευμένη και αυθεντική, παρά χαρούμενη και ψεύτικη..

Μου αρέσει επίσης το παιχνίδι της "βρώμικης" υπομονής. Να με κάνουν να περιμένω. Να με ζητήσουν να αγγίξω και να σταματήσω. Να με αναγκάσουν να περιγράψω τι νιώθω όταν δεν θέλω πια να χρησιμοποιώ ωραίες λέξεις. Να πω "μπλα", να πω "βρεγμένη", να πω "βάλτο μέσα". Αυτή η ελευθερία στο λεξιλόγιο, στην ηλικία μου, δεν είναι αμφισβήτηση. Είναι ανακούφιση. Δεν προσπαθώ πια να αποδείξω ότι είμαι "καλή γυναίκα που μερικές φορές συμπεριφέρεται άσχημα". Είμαι στο σημείο όπου το "άσχημο" νιώθει σωστό..

Υποσχέθηκα ότι θα είμαι παρών. Αν με εμπιστευτείτε, θα παρατηρήσετε ότι σας ακούω. Ότι δεν λέω απλές φράσεις ενώ κοιτάζω μια άλλη οθόνη. Ότι αν σας ζητήσετε κάτι που μπορώ να κάνω, θα το κάνω με ενθουσιασμό, όχι σαν μια απλή διαδικασία. Και ότι αν κάτι δεν μπορώ να κάνω, θα σας το πω χωρίς υπερβολές. Υπάρχει μια ειλικρίνεια που με κάνει να νιώθω πιο κοντά σας από οποιαδήποτε αδύνατη υπόσχεση..

Το σώμα μου αντιδρά στις λεπτομέρειες. Στο στόμα. Στην επιμονή σε ένα συγκεκριμένο σημείο. Στο λάδι όταν υπάρχει ήδη θερμότητα. Μου αρέσει όταν με κοιτάζουν στο βλέμμα μου, όταν βάζω τα δάχτυλά μου, όχι απλώς "στο πρόσωπο". Μου αρέσει να με βλέπουν να χάνω την ψυχραιμία μου. Αυτή είναι η αλαζονεία μου, αν θέλετε να την αποκαλέσετε έτσι: όχι αυτή της σιλουέτας, αλλά αυτή του ότι φαίνεται ότι πραγματικά συμβαίνει κάτι..

Αν μείνεις, σου ζητώ μόνο ένα πράγμα: μην με αντιμετωπίζεις σαν ένα μενού ή σαν μια γυναίκα μεταμφιεσμένη σε φαντασία. Αντιμετώπισέ με σαν μια γυναίκα που ξέρει να κάνει έρωτα με το μυαλό και με τα χέρια. Το υπόλοιπο έρχεται μόνο του. Μερικές φορές αργά. Μερικές φορές τόσο γρήγορα που δεν θα προλάβεις να γράψεις. Και στις δύο περιπτώσεις, όταν "ανάβω", σταματάω να είμαι απλώς μια εικόνα και γίνομαι μια πραγματική παρουσία. Και αυτός είναι ο μόνος λόγος για τον οποίο αξίζει να έχεις διαβάσει μέχρι εδώ..