SamanthaHarper

Γεια σας, το όνομά μου είναι Σαμάνθα και είμαι όλα όσα θα μπορούσατε να επιθυμείτε.

Tu es belle: Και σε αγαπούν. Είσαι νέος: σε χαμογελάω. Αν μια αγάπη μπορούσε να ανοίξει σε αυτή την καρδιά όπου τίποτα δεν λάμπει. Αυτό το χαμόγελο της θλίψης μου θα γυρνούσε, μακρινή σκέψη, στο χρυσό της πλεξούδας σου, στο χλωμό κατάρτι του χεριού σου. Αλλά εγώ μόνο χαμόγελο κάνω που κοιμάται στα μάτια μου - κρύα λίμνη που όταν σε βλέπω να γελάς, την ξεχνάω σε μια χαρούμενη λάμψη. Είχα ένα όνειρο. Την αυγή δεν μπορούσα να σηκώσω το ελαφρύ ύπνο μου από το δροσερό φόρεμά της. Όλες οι σκιές μάταια Έριξε το σκοτάδι του. Η καρδιά μου είναι πιο σκοτεινή. Συνέβαινε στην καρδιά μου. Απεβίωσε. Υπάρχω για αυτό που μου συνέβη. - Τι συμβαίνει; - Δεν ξέρω... Αχ, ένα βαρετό όνειρο, το χρόνο ήταν σύντομο και το μυαλό μου λιγότερο κουρασμένο... Τι όνειρο ήταν;.

Έχω ένα όνειρο. Η αυγή δεν μπόρεσε να σηκώσει το κρύο από το φόρεμά της, τον ελαφρύ ύπνο μου. Μάταια όλη η σκιά Ήταν μαύρη. Η καρδιά μου είναι πιο σκοτεινή. Ήταν στην καρδιά μου. Πέθανε.. Υπάρχω από αυτό που μου ήρθε. - Τι; Με κάνει πιο λυπημένη.. Αχ, αυτό το όνειρο που έσβησε Έκανε την ώρα σύντομη Και την καρδιά μου λιγότερο κουρασμένη. Τι συμβαίνει; Δεν ξέρω. Αν με αγαπάς λίγο; Από όνειρο, όχι από αγάπη. - Τίποτα. Η αγάπη που τελειώνει είναι βαριά. Κάντε με κάποιον που σας αγαπά, όχι αυτό που είμαι. Όταν το όνειρο είναι όμορφο, η ίδια η μέρα χαμογελάει. Είτε είμαι λυπημένος ή άσχημος - είναι η σκιά. Για να είναι η μέρα σου φρέσκια, σου κάνω αυτή τη σκοτεινή διαμονή

Χαμογέλασε στα γυμνά πόδια σου για μια ξεκάθαρη στιγμή στα βράχια της προβλήτας. Αυτό θα είναι το επίθετο που ο Θεός θα βρει για το όξινο σώμα σου στο παλάτι της ώρας μας ερωτευμένης με την αποτυχία. Θυμάμαι.. Πήγε στην όχθη του μαύρου ποταμού. Οι κύκνοι είχαν φύγει στα μάτια των άλλων. Ήταν η στάση μας σαν αποστόλων, λυπημένοι, που έχασαν την πίστη στα απογευματινά όνειρα. Ήσασταν όλοι στις σκιές. Ένα κουρασμένο όργανο Έκλαιγα πίσω από αυτό το διακοπτόμενο τοπίο. Κοιτάξαμε ο ένας τον άλλο στη σκιά όπου ο Θεός ήταν σιωπηλός. Και από το θόρυβο έμειναν μόνο λίγα βήματα που δραπέτευαν. προς το θάνατο, και στις σκιές, ηχώντας όλο και πιο χαμηλά

Βάλε τα χέρια σου στην κουρασμένη καρδιά μου. Χτυπάει και η τέχνη του παραπονιού εξασθενεί στη σύντομη αναμονή μου. Χαμογέλα με τα γυμνά πόδια σου που κάθονται για μια στιγμή διαυγής Στις πέτρες της αποβάθρας. Αυτό θα είναι το επίθετο που ο Θεός θα βρει για το όξινο σώμα σου Στο παλάτι της ώρας μας που ερωτεύεται την ήττα. Θυμάμαι.. Ήταν στην άκρη του μαύρου ποταμού. Οι κύκνοι είχαν τρέξει προς τα βλέμματα των άλλων. Η στάση μας ήταν αυτή των αποστόλων που έχασαν την πίστη τους στα νυχτερινά όνειρα. Ήσουν όλη στη σκιά. Ένα κουρασμένο όργανο έκλαιγε πίσω από το διακοπτόμενο τοπίο. Κοιτάζαμε ο ένας τον άλλο στη σκιά όπου ο Θεός έμεινε σιωπηλός. Και δεν υπήρχε θόρυβος παρά μόνο ένα βήμα που έφευγε προς το θάνατο, και στη σκιά που ηχούσε όλο και πιο χαμηλά

Θέλω να είμαι στη ζωή σου για περισσότερο από μια στιγμή, κάτι περισσότερο από μια σκιά και κάτι περισσότερο από μια επιθυμία. Θέλω να είμαι, σε σένα, ένα ανεξίτηλο σημάδι, μια σταθερή ανάμνηση και μια μόνη αλήθεια.. Πάλλε στις προσευχές σου με το φόβο της εγκατάλειψης. Να είστε, σε όλα και για όλα, Συμπληρωματικό σας. Μια άπειρη δίψα για χάδια και φιλιά, αλλά δεν είναι συνήθεια να είσαι κοντά μου.. Θέλω να είμαι στη ζωή σου μια πόνος απουσίας μια μακρινή οδύνη και μια αιώνια αγωνία.. Περισσότερο από μια απλή εικόνα, και κάτι περισσότερο από ένα όνειρο, που οι κατακτητικές οδοι, Ça vient, ça passe et ça repart.. Το έριξα στα μάτια σου, και είσαι το γέλιο στα χείλη σου.. Να είστε το τέλος και το ξεκίνημα, το σκοτάδι και το φως, και στη γη και στον ουρανό, και στη ζωή και στο θάνατο.. Να είσαι, όπως στη ζωή μου, έγινες ο εαυτός σου

Ω, που σ'αγαπώ! Με το φως του ήλιου, καλώ το όνομά σου με πάθος και θλίψη, και όταν ο ουρανός είναι καλυμμένος από σκιές, η ψυχή μου σε καλεί πάντα.. Είσαι ο χρόνος που οδηγεί τις ώρες μου, είσαι η ιδέα που έρχεται στο μυαλό μου, γιατί όλα όσα υπάρχουν συγκεντρώνονται σε σένα, το πάθος μου, την ελπίδα μου, την ποίηση μου.. Δεν υπάρχει τραγούδι που να αντιστοιχεί στην προφορά σου ή όταν μου λες το έρωτά σου και την παραφροσύνη σου αποκαλύπτοντας την πίστη σου στην ικανοποίηση;

Σ' αγαπώ απαλά, ανάμεσα στις σκιές των ψευδών ψευδαισθήσεων. Σε αγαπώ αρκετά για να σε διαβάζω κάθε βράδυ, σαν το αγαπημένο μου βιβλίο, θέλω να σε διαβάζω, γραμμή με γραμμή, γράμμα με γράμμα, κενό με κενό. Σ' αγαπώ για να μπορώ να κρατήσω το χέρι σου κάτω από τον ουρανό και να σου δείξω πόσο σ' αγαπώ κρυμμένος ανάμεσα στα αστέρια. Σ' αγαπώ στα φθινοπωρινά φύλλα, μιλώνταςαπό το τίποτα, αλλά ταυτόχρονα από τα πάντα και, σε έναΕκρήξεις τρέλας, πίνοντας τα δάκρυά σου καθώς λιποθυμώ στα χείλη σου. Θέλω να ψάξεις ανάμεσα στις φράσεις που δεν λες, ανάμεσα στις σκέψεις που κρύβεις, ανάμεσα στα περίπλοκα μονοπάτια.. Θέλω να σε βρω και να μην σε αφήσω ποτέ ξανά. Σε αγαπώ αρκετά για να σε πάω στα αγαπημένα μου μέρη και να σου πω ότι εκεί νιώθω ότι σε ψάχνω στο ομίχλη των ματιών που δεν είναι δικά σου, αλλά σε ψάχνω όταν σε βλέπω.. Σε αγαπώ για να γίνουμε τρελοί από γέλια, να μεθούμαστε από τίποτα και να περπατάμε ήσυχα στους δρόμους, oui, en nous tenant la main, ή plutôt en nous tenant la main. Σε αγαπώ αρκετά για να σε θεραπεύσω, και να με θεραπεύσω, και να θεραπεύσεις μαζί, για να αντικαταστήσω τις πληγές με χαμόγελα και δάκρυα για τα βλέμματα, όπου μπορούμε να πούμε περισσότερα από τα λόγια.. Σε αγαπώ για τις νύχτες που σε λείπουν, σε αγαπώ αρκετά για να ακούω τα γέλια σου όλη νύχτα και να κοιμάμαι στο στήθος σου, χωρίς σκιές ή φαντάσματα, σε αγαπώ αρκετά για να μην σε αφήσω ποτέ να με πιάσεις.. Σε αγαπώ όπως αγαπάς κάποιες ερωτικές σχέσεις, με την παλιά, με την ψυχή μου και χωρίς να κοιτάω πίσω.

Δεν συναντηθήκαμε, δεν αναζητηθήκαμε στους οπωρώνες με ένα μήλο ανάμεσα στους ψίθυρους του μεταξιού στα ναΐδια των εκκλησιών Ήμασταν πάντα ο ένας μέσα στον άλλο στο διπλό θεϊκό σώμα στους πίνακεςΜεσαιωνικά κτίρια του Βερολίνουμουσεία και στις φωτογραφίες των γονιών μας αθώοι σαν χαρτί Εμείς -κύριοι της διάβασης- σταθήκαμε ο ένας μπροστά στον άλλο και στους καθρέφτες του δέρματος καθρεφτίζουμε ολόκληροι Ο κόσμος έχει απομακρυνθεί σιωπηλά και με τα δάχτυλα στα χείλη μας τα δάση έχουν ριζώσει στο έδαφος πόλεις καθοδηγούμενες από τη μυρωδιά βρήκαν μέρη όπου οι άνθρωποι τα έχτισαν απεριόριστα Ποτάμια μπήκαν στις θάλασσες Όπως τα τρένα στους σιδηροδρομικούς σταθμούς, τα φευγαλέα βουνά παγωμένα στις σπηλιές Αν είμαι βουνό, είσαι μια σπηλιά μέσα μου, ένα μέρος στα βουνά όπου δεν υπάρχει βουνό, ένα μέρος μέσα μου όπου δεν είμαι

Δεν έχει αιωρηθεί ένα φύλλο από τον ένα ώμο στον άλλο πριν από τρία χρόνια ή ακόμα και την περασμένη Τρίτη; Υπήρχε κάτι που χάθηκε και βρέθηκε. Ποιος ξέρει αν μια μπάλα στα άλση της παιδικής ηλικίας. Υπήρχαν λαβές πόρτας και κουδούνια στο οποίο ένα άγγιγμα ξεπέρασε ένα άλλο άγγιγμα. Βαλίτσες δίπλα-δίπλα, σε ένα σύνθημα. Ίσως μια συγκεκριμένη νύχτα, το ίδιο όνειρο εξαφανίστηκε αμέσως μετά το ξύπνημα. Οποιαδήποτε αρχή δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια συνέχεια, και το βιβλίο των γεγονότων Είναι πάντα ανοιχτό στα μισά

Ήταν κεραυνός.. Είναι και οι δύο πεπεισμένοι ότι ένα ξαφνικό συναίσθημα τους έφερε πιο κοντά. Αυτή η ασφάλεια είναι όμορφη, αλλά η ανασφάλεια είναι πιο όμορφη. Φαντάζονται πως επειδή δεν γνώριζαν ο ένας τον άλλον πριν, τίποτα δεν είχε συμβεί μεταξύ τους. Αλλά τι γίνεται με τους δρόμους, τις σκάλες, τους διαδρόμους όπου θα μπορούσαν να είχαν διασχίσει πριν από πολύ καιρό; Θα ήθελα να σε ρωτήσω αν θυμάσαι -ίσως μια συνάντηση πρόσωπο με πρόσωπο πάντα σε μια περιστρεφόμενη πόρτα, ή ένα "λυπάμαι" ή τον ήχο του "έκανες λάθος" στο τηλέφωνο- αλλά ξέρω την απάντησή σου. Δεν θυμούνται. Θα εκπλαγούν να μάθουν ότι η τύχη παίζει μαζί τους εδώ και πολύ καιρό, μια τυχαία σύμπτωση που δεν ήταν έτοιμη να γίνει η μοίρα σου, που τους έφερε πιο κοντά και πιο μακριά, που σε εμπόδισε και σε οδήγησε σε μια άλλη ζωή.. Υπήρχαν σημάδια, σημάδια, αλλά τι να κάνουμε αν δεν ήταν κατανοητά.

μόνο όταν με αγαπάς Αφήνω αυτή τη γυαλιστερή μάσκα και το χαμόγελό μου είναι δικό μου και το φεγγάρι το φεγγάρι και αυτά τα ίδια δέντρα τώρα αυτός ο ουρανός αυτό το φως των παρουσιών που ανοίγουν μέχρι τον ίλιγγο και μόλις γεννήθηκαν και είναι αιώνια και τα μάτια σου επίσης γεννήθηκαν μαζί τους το βλέμμα σου τα χείλη σου που με το να με ονομάζουν με ανακαλύπτουν. μόνο όταν σε αγαπώ Ξέρω ότι δεν σταματά μέσα μου Τι είναι η μετάβαση της ζωής; Και ο θάνατος είναι μια διέλευση και να χρονομετρήσεις ένα φλεγόμενο άνθρακα χωρίς χθες παρελθόν, χωρίς μέλλον

Οι καμπάνες χτυπούν, οι σειρήνες ουρλιάζουν Αφήνω τα ηνία να πηγαίνουν καλπάζοντας με γέλιο Έχω βάλει τους τοίχους εκτός παιχνιδιού τα αναχώματα πέφτουν σε κομμάτια πράσινο άλμα ελπίζω ότι ο μπλε ουρανός ηχητικούς ορίζοντες που ανοίγουν τους ανέμους για να με αφήσουν να περάσω: " Χώρος για τη γυναίκα που δεν φοβόταν τις παλίρροιες της αγάπης ούτε τους τυφώνες της περιφρόνησης. Το παλιό κρασί κέρδισε το κόκκινο το λευκόΤα σταφύλια βγαίνουν με το απαλό δέρμα τους.Η στρογγυλεμένη μορφή των δακτύλων σου με έκανε να βρέξω ξεπλένεις τη θλίψη ξαναχτίζεις τις βιβλιοθήκες των φάρων με παλιά βιβλία με όμορφες εικόνες Δώσε μου την αστεία γάτα Αλίκη το κουνέλι το τρελό καπέλο οι νάνοι άσπροι σαν το χιόνι η λάσπη ανάμεσα στα δάχτυλα η αναπνοή της παιδικής ηλικίας είσαι στη σπίθα στο παράθυρο από όπου γεννήθηκε το δέντρο του στροφέα, μικρές κούπες, σε αγαπώ, σε αγγίζω Σε ανακαλύπτω άλογο γάτα λυκόφως πιλάσα γυμνός άντρας, διαφανές τύμπανο, τρομπέτα κάνω μουσική Χορεύω, πατάω στα τακούνια μου, γδύνομαι, σε τυλίγω, με τυλίγεις, φιλιά, φιλιά, σιωπηλό όνειρο

Το γλυκό μου κομμάτι alfajor με αμύγδαλα, το φτερωτό φίδι μου, δρυοκολάπτης, κολιμπρί, ραμφίζοντας το λουλούδι μου, πίνοντας το μέλι μου, πίνοντας τη ζάχαρη μου, αγγίζοντας τη γη, το ανθούριο, τη σπηλιά, το αρχοντικό των ηλιοβασιλέματος, τα ιστιοφόρα, τη βροντή των θαλασσών, τη λεγεώνα των πουλιών, τα μούσμουλα, τους γλάρους, τους γλάρους που βρίσκονται χαμηλά, τους φοίνικες που ανεβαίνουν, τις παραλίες στα πόδια μου, τον μεγάλο τρεμάμενο φοίνικα καρύδας, τον οβελίσκο του πεπρωμένου μου, τοτέμ των ταμπού μου, δάφνη, ιτιά που κλαίει, βρύα ενάντια στο δέρμα μου, ανοιξιάτικη βροχή καταρρέει στην αλυσίδα μου ζήλια για τους περιπάτους μου το φως των ματιών σου σπάει στα στήθη μου άτακτο ελάφι της ζούγκλας μου του αγιόκλημα και βρύα φρουρός του γέλιου μου, φύλακας των χτύπων της καρδιάς καστανιέτες καμπάνα χαρά του ροζ ουρανού μου της σάρκας της γυναίκας, άνθρωπέ μου, είσαι το μόνο φυλαχτό από τα πέταλά της ερήμου μου, Γύρισα πίσω γέμισέ με, χτύπα με στο λιμάνι σου από βραχνά κύματα Γέμισέ με με τη λευκή σου τρυφερότητα, σιωπή Οι κραυγές μου με αφήνουν Η διασκορπισμένη γυναίκα έπρεπε να μείνει άδεια, αλλά μετά από τρεις εβδομάδες σκληρής δουλειάς, όλα τα υπάρχοντα της οικογένειας αποσυσκευάστηκαν και τοποθετήθηκαν στη θέση τους, έτσι ώστε το παλιό αποικιακού στιλ σπίτι να μπορεί τώρα να θεωρηθεί το νέο τους σπίτι, έτοιμο να κατοικηθεί και να επιτρέψει την κατοίκηση. η οικογένεια να έχει άλλες ανησυχίες, όπως η επιστροφή στην πλήρη εργασία στην περίπτωση του Άρθουρ, η συντήρηση του σπιτιού στην περίπτωση της Άννυ ή η επιστροφή στο σχολείο στην περίπτωση των δύο παιδιών της οικογένειας. Ωστόσο, χωρίς κανένα μέλος της οικογένειας να το υποπτεύεται, κάτι μέσα στο σπίτι άρχισε να ενεργεί πάνω τους αργά, αλλά σταδιακά

22210193Εύασμα σαν παιδί Μας κοιτάζει χαμογελώντας Και μας μιλάει χωρίς να λέει τίποτα Και τον ακούω να τρέμει