MiaColemann

Μια φωτιά μακριά, στην άκρη της σκιάς σου, μια φλόγα που δεν φωνάζει, αλλά καίει, που γλιστρά αργά πάνω στο δέρμα της σιωπής και μετατρέπει κάθε στιγμή σε έναν απαλό γκρεμό..

Δεν είναι βιασύνη αυτό που νιώθω, είναι ένας σταθερός, συνεχής, αναπόφευκτος ρυθμός, όπως η νύχτα όταν αποφασίζει να παραμείνει και να τυλίξει τα πάντα στο μυστήριό της.

Η παρουσία σου δεν αγγίζεται. Αισθάνεται, όπως ο αέρας πριν από την καταιγίδα, όπως ο αόρατος ψίθυρος που διαταράσσει την ηρεμία και ξυπνά τις αισθήσεις..

Δεν υπάρχει αθωότητα σε αυτό που γεννιέται, αλλά ούτε και ένοχο, μόνο μια αλήθεια που επιβάλλεται σαν η επιθυμία να πλησιάσεις χωρίς όρια..

Και σε αυτό το παιχνίδι χωρίς κανόνες ή ονόματα, όπου ο χρόνος διαλύεται στην ένταση, κάθε δευτερόλεπτο γίνεται ένα σύμπαν που περιστρέφεται αποκλειστικά γύρω από δύο παρουσίες..

Δεν υπάρχει βιασύνη, αλλά ούτε και διάλειμμα. Μόνο ένας ρυθμός που διαμορφώνεται στην οριακή γραμμή μεταξύ αυτού που είναι και αυτού που θα μπορούσε να είναι..

Αν είναι ένα λάθος, ας μην το διορθώσει κανείς. Αν είναι ένας κίνδυνος, ας μην τον σταματήσει κανείς..