MaryBellucci

Είναι μια γυναίκα που δεν ξεχνά κανείς ποτέ.. Από την πρώτη ματιά, είναι τα πράσινα μάτια του, φωτεινά και εκφραστικά, που αιχμαλωτίζουν. Μάτια που πάντα φαίνονται να γελάνε, ακόμα και όταν δεν λέει τίποτα. Είναι ο καθρέφτης της ψυχής του: καθαρό, βαθύ, πάντα σε κίνηση. Το βλέμμα της, γεμάτο τρυφερότητα και κακία, προσκαλεί την εμπιστοσύνη, την ονειροπόληση, την περιπέτεια.. Τα ξανθά μαλλιά της, συχνά ελεύθερα στον άνεμο, προσθέτουν μια ηλιόλουστη πινελιά στην παρουσία της. Ποτέ δεν περνάει απαρατήρητη, όχι από υπερβολή, αλλά επειδή ακτινοβολεί μια ιδιαίτερη, ζεστή και ειλικρινή ενέργεια..

είναι μια γυναίκα βαθιά χαρούμενη.. Η χαρά της δεν είναι επιφανειακή, δεν χαμογελάει μόνο: αναπνέει χαρά, τη ζει πλήρως. Γελάει συχνά, με αυτόν τον παιδικό αυθορμητισμό που αφοπλίζει ακόμα και τις πιο σκληρές καρδιές. Βλέπει την ομορφιά στις μικρές λεπτομέρειες, σε ένα ηλιοβασίλεμα, σε ένα τραγούδι που άκουσε τυχαία, σε μια συζήτηση με έναν άγνωστο.. Είναι τρυφερή, στον τρόπο που μιλάει, στις χειρονομίες της, στον τρόπο που ακούει. Αγαπάει τους ανθρώπους, αληθινά. Θέλει την ευτυχία τους. Θέλει να αισθάνονται κατανοημένοι, υποστηριζόμενοι, αγαπημένοι.

Για εκείνη, η ζωή είναι ένα δώρο. Δεν επιδιώκει την τελειότητα, αλλά την ένταση. Θέλει να νιώσει, να δονηθεί, να γευτεί κάθε στιγμή. Η μεγαλύτερη επιθυμία της είναι απλή: να είναι ευτυχισμένη και να κάνει τους άλλους ευτυχισμένους. Πιστεύει ότι η ευτυχία αποτελείται από στιγμές που μοιράζονται, από ειλικρινείς ματιές, από κοινά γέλια, από ήρεμες στιγμές σιωπής με δύο. Δεν φοβάται να αγαπήσει, ούτε να αγαπηθεί. Ανοίγει την καρδιά της χωρίς επιφυλάξεις, με μια αφελής αλλά δυνατή πίστη στην καλοσύνη του ανθρώπου..

Έχει αυτή τη σπάνια ικανότητα να είναι πλήρως παρούσα. Όταν μιλάει σε κάποιον, είναι εκεί, ολοκληρωτικά. Ακούει με την καρδιά, αισθάνεται με την ψυχή. Νοιάζεται για τους άλλους, όχι από υποχρέωση, αλλά επειδή είναι μέρος της φύσης της. Της αρέσει να δίνει, χωρίς να περιμένει τίποτα σε αντάλλαγμα. Προσφέρετε ένα χαμόγελο, μια γλυκιά λέξη, ένα τεντωμένο χέρι. για την Αλίκη, είναι απλές αλλά απαραίτητες κινήσεις.

Και όμως, παρά την ευγένειά της, είναι ισχυρή. Η τρυφερότητά του δεν είναι αδυναμία, είναι μια μορφή θάρρους. Έχει γνωρίσει θύελλες, θλίψεις, απογοητεύσεις. Αλλά ποτέ δεν άφησε τον πόνο να την καταβροχθίσει. Επέλεξε, ξανά και ξανά, να αγαπήσει, να πιστέψει, να ελπίσει. Η δύναμή του είναι διακριτική, αλλά ακλόνητη. Είναι σαν ένα λουλούδι που μεγαλώνει ανάμεσα στις πέτρες: εύθραυστη στην εμφάνιση, αλλά γεμάτη ζωή.

Είναι μια γυναίκα που εμπνέει. Δεν προσπαθεί να είναι τέλεια, προσπαθεί να είναι αυθεντική. Και ίσως αυτό είναι το μεγαλύτερο της πλεονέκτημα. Ζει σαν να μετράει κάθε μέρα, σαν να είναι κάθε συνάντηση πολύτιμη. Δεν φοβάται να χαθεί λίγο, για να μπορέσει να βρει τον εαυτό της. Αγαπά τις εκπλήξεις της ζωής, τις απροσδόκητες στροφές, τα μονοπάτια που διακλαδίζονται. Και όπου κι αν περνά, αφήνει ένα σημάδι: ένα χαμόγελο, μια γλυκιά ανάμνηση, ένα φως..