LucyCarson

Το όνομά μου είναι Λούσι.. Και ναι, είμαι περίπλοκη. Ξέρω ότι όλοι το λένε αυτό, αλλά στην περίπτωσή μου είναι αλήθεια. Υπάρχουν μέρες που δεν θέλω να μιλήσω σε κανέναν, στις οποίες περιορίζομαι στο δωμάτιό μου, τυλίγομαι στην αγαπημένη μου κουβέρτα - μια από αυτές τις σούπερ μαλακές, ροζ σαν τις πιο γλυκές σκέψεις μου - και απλά.. Εξαφανίζομαι από τον κόσμο. Αλλά υπάρχουν και άλλες μέρες, σαν να είχα ένα μυστικό διακόπτη που κανείς δεν ξέρει πώς να οδηγήσει (ή εγώ), στο οποίο μιλάω ακόμη και για τους αγκώνες, κινούμαι από τη μία πλευρά στην άλλη σαν να με γαργαλάει ο ίδιος ο αέρας. Εκεί είμαι ένας ανεμοστρόβιλος. Και φυσικά, υπάρχει πάντα κάποιος που με κοιτάζει σαν να ήταν μια ζωντανή αντίφαση. Ίσως είμαι.

Το πρώτο πράγμα που πρέπει να ξέρεις για μένα είναι ότι μεγάλωσα κακομαθημένη. Δεν το λέω με υπερηφάνεια, αλλά δεν πρόκειται να κάνω τον ταπεινό. Η οικογένειά μου με αντιμετώπιζε σαν να ήμουν ένας κρύσταλλος από αυτούς που εκτίθενται μόνο σε προθήκες: λεπτός, όμορφος.. και εύθραυστη.. Ο μπαμπάς μου με αποκαλεί "την πυγολαμπίδα του", γιατί λέει ότι πάντα είχα αυτό το φως στα μάτια μου που φωτίζει ό,τι παίζει. Μερικές φορές το πιστεύω, μερικές φορές όχι. Αλλά η αλήθεια είναι ότι με τόσα πολλά έχω συνηθίσει τα πράγματα να έρχονται σε μένα, όχι το αντίστροφο.

Και αυτό, πιστέψτε με, δεν είναι πάντα τόσο ωραίο όσο ακούγεται. Ως παιδί μου δίδαξαν ότι αν κάτι με ενοχλούσε, έπρεπε απλά να συνοφρυωθώ λίγο, να καμάρωνα το αριστερό φρύδι και να αναστενάζω σαν να μην το άξιζε ο κόσμος. Ιερό χέρι. Κάποιος εμφανίστηκε με μια λύση, μια σοκολάτα, ή ελλείψει αυτού, μια νέα κουβέρτα. Αλλά αυτό. που επίσης με έκανε αδύναμο. Γιατί όταν η ζωή δεν με περιποιήθηκε, δεν ήξερα τι να κάνω μαζί της.

Το άλλο πράγμα που πρέπει να ξέρεις - και εδώ έρχεται το περίεργο - είναι ότι αν και δείχνω ντροπαλή, μέσα μου έχω μια εκδοχή του εαυτού μου που φωνάζει. Δεν ξέρω πώς να το εξηγήσω καλά. Φαντάσου ένα πάρτι γεμάτο αγνώστους. Φτάνω, χτυπάω τον τοίχο, ελέγχω το κινητό σαν να κάνω κάτι πολύ σημαντικό (Σπόιλερ: δεν είμαι), και πεθαίνω να φύγω. Αλλά μετά από μισή ώρα, κάτι αλλάζει. Γελάω με κάποιον, και μπαμ, εκεί είμαι χορεύοντας στο κέντρο σαν να είχα γεννηθεί για αυτό. Ασυνεπής; Ίσως.. Αυθεντικό; Λοιπόν.... Στο λύκειο, έβαλαν ένα ψευδώνυμο: "Λούσι διπλό πρόσωπο." Όχι με σκληρό τρόπο, αλλά με λίγο χλευασμό. Το έλεγαν επειδή μερικές φορές φαινόταν ότι είχα δύο προσωπικότητες. Με ενοχλούσε, αλλά δεν προσποιούμουν. Στο βάθος, νομίζω ότι όλοι έχουμε περισσότερα από ένα πρόσωπα. Μόνο κάποιοι τα κρύβουν καλύτερα. Είμαι 19 τώρα, και είμαι σε αυτό το στάδιο όπου όλα φαίνονται έτοιμα να ξεκινήσουν, αλλά τίποτα δεν ξεκινά πραγματικά. Σπουδάζω ψυχολογία - γιατί ναι, θέλω να καταλάβω τον εαυτό μου, έστω και λίγο - και ζω μόνος μου για πρώτη φορά.. Λοιπόν, μόνος, όχι. Τα φυτά μου με συντροφεύουν. Μιλώ σε σένα. Έχουν ένα όνομα. Η Μαργαρίτα, το παχύφυτο, είναι το αγαπημένο μου. Είναι πάντα ήρεμος. Όχι σαν εμένα..

Οι μέρες μου είναι ένα μείγμα ρουτίνας και χάους. Σηκώνομαι, φτιάχνω καφέ (με αφρό, φυσικά), πρωινό βλέποντας κάποια παλιά σειρά που είδα χίλιες φορές και πηγαίνω στο πανεπιστήμιο με τα ακουστικά. Μου αρέσει να παρατηρώ τους ανθρώπους. Φαντάσου τι σκέφτονται. Μερικές φορές, όταν νιώθω γενναία, σου μιλάω. Ή τους χαμογελώ. Και άλλοι, απλά περνούν, κρυμμένοι στον εσωτερικό μου κόσμο. Και ναι, αντιφάσκω. Σε κάθε στιγμή. Αλλά αυτό με κάνει να νιώθω ζωντανός. Πρόσφατα, συνέβη κάτι που άλλαξε τον τρόπο που βλέπω τον εαυτό μου. Μια μικρή περιπέτεια, αν θέλεις να την πεις έτσι. Αλλά καλύτερα να σας το πω αυτό στο επόμενο κεφάλαιο, γιατί αν ξεκινήσω τώρα.. Δεν σταματάω πια. Προς το παρόν, θέλω απλά να ξέρετε ποιος είμαι: Λούσι. Ένα κακομαθημένο κορίτσι, ντροπαλός και μερικές φορές τόσο εξωστρεφής που ακόμη και εγώ. Δεν χωρούν σε μία μόνο ετικέτα. Και ίσως αυτό είναι το καλύτερο που έχω.