LeidaLala

Για μένα, τα ταξίδια δεν είναι μια λίστα ελέγχου με "επισκέψεις σε 50 χώρες". Είναι ένας τρόπος να θέσω στον εαυτό μου ερωτήσεις στις οποίες ποτέ δεν θα απαντούσα ειλικρινά στο σπίτι.. Γιατί θυμώνω όταν κάποιος αργεί δέκα λεπτά στο Βερολίνο, αλλά χαμογελώ όταν ένα λεωφορείο στο Νεπάλ καθυστερεί δύο ώρες; Γιατί σε έναν πολιτισμό οι αγκαλιές είναι φυσιολογικές, ενώ σε έναν άλλο είναι σχεδόν κάτι προσωπικό; Γιατί μπορώ να περάσω τρεις μέρες χωρίς να μιλήσω σε κανέναν και να νιώθω καλά, αλλά την τέταρτη αρχίζω να κλαίω από μοναξιά σε μια πολυσύχναστη καφετέρια; Αυτές οι ερωτήσεις δεν έρχονται στην ψυχοθεραπεία (αν και εκεί εμφανίζονται επίσης)—μου έρχονται στο μυαλό όταν είμαι εν κινήσει, όταν είμαι κουρασμένος, πεινασμένος, χαμένος, ερωτευμένος, φοβισμένος, ή απλά όταν κάθεμαι σε μια ταράτσα στις 4 το πρωί και παρακολουθώ την πόλη να ξυπνά..
Επιδιώκω έντονα συναισθήματα.. Όχι αυτές που σιγοβράζουν σιωπηλά για χρόνια, αλλά αυτές που εκρήγνυνται και αφήνουν εγκαύματα.. Χαρά που σε κάνει να πονάνε τα μάγουλά σου.. Λύπη που σου κόβει την ανάσα.. Ένα δέος που σε κάνει να θέλεις να ουρλιάξεις.. Ο φόβος, όταν τον ξεπερνάς, σου δείχνει ότι είσαι ακόμα εδώ και μπορείς να συνεχίσεις.. Δεν τρέχω μακριά τους. . Τρέχω προς αυτούς. . Μερικές φορές επιλέγω διαδρομές που με τρομάζουν, σκόπιμα: μια νυχτερινή πεζοπορία πάνω από ένα πέρασμα, το να κάνω αυτοχώρι σε μια άγνωστη χώρα χωρίς να γνωρίζω τη γλώσσα, το να πηδήξω από μια κούνια πάνω από ένα φαράγγι.. Όχι για την αδρεναλίνη.. Για τη στιγμή που έρχεται, όταν κάθεστε πάνω σε ένα βράχο και νιώθετε: "Επιβίωσα από αυτό".. Το χειρίστηκα. . Είμαι ζωντανός"
Και σε αυτές τις στιγμές, ο κόσμος μοιάζει να απογυμνώνεται, να γίνεται κάτι αυθεντικό και ωμό. Χωρίς μάσκες, χωρίς συνηθισμένους ρόλους – μόνο εσύ και ό,τι ζει μέσα σου. Και ξαφνικά συνειδητοποιείς: αυτός είναι ακριβώς ο λόγος για τον οποίο πακετάρεις ξανά τη βαλίτσα σου και συνεχίζεις να προχωράς..