KathePalmer

Μια φωτιά μακριά, στην άκρη της σκιάς σου, μια φλόγα που δεν φωνάζει, αλλά καίει, που γλιστρά αργά πάνω στο δέρμα της σιωπής και μετατρέπει κάθε στιγμή σε έναν απαλό γκρεμό..

Δεν είναι βιασύνη αυτό που νιώθω, είναι ένας σταθερός, συνεχής, αναπόφευκτος ρυθμός, όπως η νύχτα όταν αποφασίζει να παραμείνει και να τυλίξει τα πάντα στο μυστήριό της..

Η παρουσία σου δεν αγγίζεται. Αισθάνεται, όπως ο αέρας πριν από την καταιγίδα, όπως ο αόρατος ψίθυρος που διαταράσσει την ηρεμία και ξυπνά τις αισθήσεις..

Δεν υπάρχει αθωότητα σε αυτό που γεννιέται, αλλά ούτε και ένοχο, μόνο μια αλήθεια που επιβάλλεται σαν η επιθυμία να πλησιάσεις χωρίς όρια.

Και σε αυτό το παιχνίδι χωρίς κανόνες ή ονόματα, όπου ο χρόνος διαλύεται στην ένταση, κάθε δευτερόλεπτο γίνεται ένα σύμπαν που περιστρέφεται αποκλειστικά γύρω από δύο παρουσίες..

Δεν υπάρχει βιασύνη, αλλά ούτε και διάλειμμα. Μόνο ένας ρυθμός που διαμορφώνεται στην οριακή γραμμή μεταξύ αυτού που είναι και αυτού που θα μπορούσε να είναι..

Αν είναι ένα λάθος, ας μην το διορθώσει κανείς. Αν είναι ένας κίνδυνος, ας μην τον σταματήσει κανείς..

I. Το Προοίμιο της Σούρουπης

Η νύχτα τελικά έφτασε, ντυμένη με μαύρο βελούδο.,

Και στο σκοτεινό σκιερό μέρος όπου πεθαίνει η τελευταία νύχτα.,

Μυρίζω το σώμα σου σαν ένα άγιο μυστικό.,

Μια γη έκστασης όπου ο χρόνος παραβιάζεται..

Τα μάτια σου είναι δύο κόκκινοι κάρβουνοι μέσα στην σκοτεινή σιωπή.,

Η ανάσα σου είναι ένα ρίγος πάνω στο χαρτί του τοίχου..

Το χέρι μου, διστακτικά, ξεκινά ένα αργό ταξίδι.,

Μια απαλή και διστακτική γραμμή χαραγμένη στην κοιλότητα του προσώπου σου.,

Και γλιστράς προς την καμπύλη όπου κοιμάται το λευκό σου λαιμό.,

Όπου ο παλμός επιταχύνει έναν λαμπερό ρυθμό..

II. Η Φωτιά της Σάρκας

Ένα εσώρουχο υποχωρεί, ένα μετάξι παραδίνεται.

Το όριο σάρκας που η χάρη σου μου χαρίζει..

Τα χείλη μου χαράσσουν μονοπάτια στο δέρμα σου.,

Μυστικά αρχιπελάγη, φωτισμένα από τα χέρια μου..

Οι αναστεναγμοί σου είναι σαν κύματα, ένα τραγούδι ψιθυρισμένο.,

Κάθε χάδι υφαίνει μια παγίδα ανάμεσα στα δάχτυλά σου..

Η ανάσα μου στο λαιμό σου είναι μια ζεστή φωτιά.,

Πίνω από το στήθος σου ένα καθαρό και γλυκό νερό..

Τα λουριά σου χαλαρώνουν απαλά κάτω από το ελαφρύ μου βάρος.,

Σε αυτόν τον απέραντο ωκεανό, όπου πρόκειται να κολυμπήσουμε..

III. Η Κορυφή της Επιθυμίας

Στο κρεβάτι, μεταμορφωμένο σε μια φλόγα της αυγής.,

Κάθε χιλιοστό του σώματός σου απαιτεί ακόμα.

Σταγόνες ιδρώτα, καθαρές σαν ένα κολιέ από λουλούδια.,

Τα σώματά μας είναι δύο ποτάμια που λιώνουν στη ζέστη..

Σύντομες στιγμές έντονων συναισθημάτων, ρίγη μέχρι της ζάλης.,

Η ευχαρίστηση ολοκληρώνεται σαν ένα λουλούδι στον βλαστό του..

Τα δάχτυλά σου βυθίζονται ζεστά στην καμπύλη της γυμνής μου πλάτης.

, Κατακλύσθηκα από μια ζάλη που δεν είχα ξαναζήσει.

. Η καταιγίδα πλησιάζει, και ο κόσμος εξαφανίζεται.,

Από εμάς, δεν έχει απομείνει παρά αυτή η έντονη χάρη..

IV. Η Ηρεμία και η Νύχτα

Και μετά, η ηρεμία επιστρέφει στις σκιές του δάσους.,

Γκριζάριστοι, λαχανιάζοντες, τρέμοντας από χίλια συναισθήματα..

Το κύμα έσπασε σε σπινθήρες.,

Και επιτέλους πλέουμε κάτω από αιώνιες νύχτες..

Το πρόσωπό σου, ηλιθιωμένο, ακουμπάει στην καρδιά μου.,

Στην απαλή, ζεστή αγκαλιά του ύπνου..