KarinaPerkins

Υπήρξε μια στιγμή όπου σταμάτησα να κυνηγάω αυτά που μου έλειπαν, για να αρχίσω να ακούω αυτό που ήδη ζούσε μέσα μου.. Πίστευα για πολύ καιρό ότι η αγάπη υπήρχε κάπου αλλού, σε μια ματιά που θα με περίμενε, σε μια παρουσία ικανή να δώσει ένα όνομα στις σιωπές μου.. Μετά κατάλαβα ότι πριν συναντήσω κάποιον, έπρεπε πρώτα να μάθω να μένω μόνος μου.. Είναι σε αυτή τη σταδιακή εγγύτητα με αυτό που είμαι που εμφανίστηκε μια νέα τρυφερότητα, διακριτική αλλά βαθιά, σαν ένα φως που δεν προσπαθεί να τυφλώσει, αλλά παρόλα αυτά φωτίζει τα πάντα..

Έμαθα να κοιτάζω τον εαυτό μου με περισσότερη καλοσύνη.. Μην μπερδεύετε πλέον τις αμφιβολίες μου με αδυναμίες, ούτε τις δισταγμούς μου με απόλυτα όρια.. Ορισμένες μέρες, ακόμα και σήμερα, κουβαλούσα ερωτήματα χωρίς απαντήσεις, σκέψεις που επέστρεφαν καθυστερημένα, αναμνήσεις που απαιτούσαν χρόνο.. Ωστόσο, ακόμη και εκεί, παρέμεινα.. Κατάλαβα ότι η αγάπη για τον εαυτό δεν σημαίνει να κατανοείς τα πάντα αμέσως, αλλά να είσαι παρών όταν το εσωτερικό σου γίνεται πιο πυκνό, να συνεχίζεις να προχωράς χωρίς να προδίδεις τον εαυτό σου..

Καθώς άρχισα να γνωρίζω καλύτερα τον εαυτό μου, άρχισα να βλέπω τον κόσμο με διαφορετικό τρόπο. Ανακάλυψα ξανά την ομορφιά των απλών πραγμάτων: τον αέρα του πρωινού, το φως που γλιστράει σε ένα παράθυρο, την αίσθηση ενός δρόμου που ανοίγεται μπροστά σου. Υπάρχει στον κόσμο ένας σιωπηλός τρόπος αγάπης. Ένας τρόπος να θυμάσαι ότι όλα αλλάζουν, ότι όλα αναπνέουν, ότι τίποτα δεν είναι ακίνητο. Αυτή η απλή αλήθεια μου δίδαξε ότι η ζωή δεν είναι να κατέχεις τον χρόνο, αλλά να ξέρεις πώς να τον ζεις..

Τότε κατάλαβα ότι η φύση μιλάει σε αυτούς που ξέρουν να επιβραδύνουν. Δεν υπόσχεται τίποτα, δεν κρατάει τίποτα, υπάρχει με μια ήρεμη αφοσίωση. Ο ουρανός αλλάζει χωρίς να ζητήσει άδεια, ο άνεμος περνάει χωρίς να ζητήσει συγγνώμη, το φως επιστρέφει ακόμα και μετά τις πιο μεγάλες ώρες. Κοιτάζοντας αυτά, ένιωσα ότι η αγάπη μπορεί επίσης να μοιάζει με αυτή την απλή παρουσία: να είσαι εκεί, πλήρως, χωρίς περιττές φωνές..

Από αυτό το μέρος, έμαθα να αγαπώ τους άλλους. Όχι για να καλύψω ένα κενό, αλλά για να μοιραστώ μια αλήθεια που ήδη υπάρχει. Έπαψα να ψάχνω κάποιον που θα με συμπλήρωνε. Προτίμησα να συναντήσω ανθρώπους που μπορούν να ανοίξουν έναν χώρο, να δημιουργήσουν μια οικειότητα όπου ο καθένας παραμένει ολόκληρος. Το να αγαπάς έχει γίνει μια πιο ελεύθερη, πιο καθαρή και πιο βαθιά διαδικασία..

Μου αρέσουν οι συζητήσεις που εξελίσσονται αργά, αυτές που αφήνουν χώρο για τη σιωπή, χωρίς να δημιουργείται απόσταση. Μου αρέσουν οι ματιές που λένε περισσότερα από τις φράσεις, οι στιγμές όπου νιώθουμε ότι κάτι κυκλοφορεί χωρίς προσπάθεια. Υπάρχουν συναντήσεις που δεν χρειάζονται θόρυβο για να υπάρξουν. Εγκαθίστανται με απλότητα, και παρόλα αυτά, μετακινούν κάτι μέσα μας..

Αγάπησα με ένταση. Άφησα ορισμένες παρουσίες να εισέλθουν σε μέρη που συνήθως προστατεύουμε. Έζησα την οικειότητα που ηρεμεί και αυτή που ανατρέπει. Και έμαθα επίσης ότι ορισμένες ιστορίες δεν είναι φτιαγμένες για να διαρκέσουν. Έρχονται για να ανοίξουν μια πόρτα, να ξυπνήσουν ένα συναίσθημα, να αποκαλύψουν ένα κομμάτι του εαυτού μας που δεν είχαμε ακόμη γνωρίσει. Ακόμα και όταν απομακρύνονται, αφήνουν μια αλήθεια..

Ανακάλυψα ότι το να αφήσεις κάτι να πάει δεν διαγράφει τίποτα. Το μεταμορφώνει. Αυτό που έχει βιώσει κανείς συνεχίζει να υπάρχει με έναν διαφορετικό τρόπο. Γίνεται ανάμνηση, λεπτή αίσθηση, εσωτερική αναπνοή. Δεν χάνουμε αυτά που μας έχουν πραγματικά σημαδέψει. Απλώς μαθαίνουμε να τους δίνουμε μια άλλη θέση, πιο ήρεμη, πιο δίκαιη, όπου η ανάμνηση δεν επιβαρύνει πλέον, αλλά συνοδεύει..

Ο Explorer έγινε τότε ένας τρόπος να αγαπάω. Να εξερευνώ αυτά που νιώθω, αυτά που επιθυμώ, αυτά που με προβληματίζουν ακόμα. Να διασχίζω άγνωστα εδάφη, να αποδέχομαι ότι δεν θα ξέρω πάντα, να προχωράω χωρίς έναν ακριβή χάρτη. Κάθε βήμα προς το άγνωστο με έφερε πιο κοντά σε κάτι ουσιαστικό. Κατάλαβα ότι η ανακάλυψη του εαυτού δεν είναι η επίτευξη μιας οριστικής εκδοχής του εαυτού, αλλά να παραμένω ανοιχτός σε ό,τι συνεχίζει να γεννιέται..

Σήμερα, αγαπώ με περισσότερη συνειδητότητα. Αγαπώ τον εαυτό μου γιατί έχω μάθει να μένω. Αγαπώ τους άλλους γιατί μπορώ να μοιράζομαι χωρίς να χάνω τον εαυτό μου. Αγαπώ τον κόσμο γιατί συνεχίζει να με εκπλήσσει. Και αγαπώ αυτό το μονοπάτι γιατί μου υπενθυμίζει κάθε μέρα ότι η αγάπη δεν είναι να φτάσεις κάπου, αλλά να προχωράς με την καρδιά σου ξύπνια, προσέχοντας όσα ακόμα ανοίγονται..

Έτσι, κατάλαβα ότι η φύση μιλάει σε αυτούς που ξέρουν να επιβραδύνουν. Δεν υπόσχεται τίποτα, δεν κρατάει τίποτα, υπάρχει με μια ήρεμη αφοσίωση. Ο ουρανός αλλάζει χωρίς να ζητήσει άδεια, ο άνεμος... Προτίμησα να συναντήσω παρουσίες ικανές να ανοίξουν έναν χώρο, να δημιουργήσουν μια οικειότητα όπου ο καθένας παραμένει ολόκληρος. Η αγάπη έχει γίνει μια πιο ελεύθερη, πιο καθαρή, πιο βαθιά κίνηση..