ElenaSmith

💖 Καλώς ήρθες στο δωμάτιό μου. 💖

Θα σας πω λίγο για μένα, αν και είμαι ένα νεαρό κορίτσι, υπάρχουν σχέδια για τη ζωή μου που έχω πολύ σαφή και για τα οποία είμαι εδώ, ελπίζω να με βοηθήσετε να τα εκπληρώσω.. Θέλω να έχω το δικό μου διαμέρισμα και να μπορώ να το διακοσμώ με το γούστο μου. Γεύση. Θέλω επίσης να έχω ένα αγρόκτημα έξω από την πόλη, έχει δύο σκοπούς, ο πρώτος είναι να κάνει ένα καταφύγιο ζώων και ο δεύτερος είναι να έχει ένα μέρος για να πάει στις διακοπές. Θέλω επίσης ένα βαν για να επισκεφθώ μικρά χωριά και να ταξιδέψω, αν και θέλω επίσης να ταξιδέψω σε πολύ απομακρυσμένα μέρη, με αεροπλάνο ή με πλοίο, να γνωρίσω νέους πολιτισμούς, απίστευτους ανθρώπους, να μάθω γλώσσες και να φάω νόστιμα πιάτα

💖💖💖💖💖💖💖💖💖💖💖💖💖💖💖💖💖💖💖💖💖💖💖💖💖💖💖💖💖💖💖💖💖💖💖💖💖💖💖💖💖💖💖💖💖💖💖💖💖💖💖💖💖💖💖💖💖💖💖💖💖💖💖💖💖

Θα σας πω λίγο για μένα, αν και είμαι ένα νεαρό κορίτσι, υπάρχουν σχέδια για τη ζωή μου που έχω πολύ σαφή και για τα οποία είμαι εδώ, ελπίζω να με βοηθήσετε να τα εκπληρώσω.. Θέλω να έχω το δικό μου διαμέρισμα και να μπορώ να το διακοσμώ με το γούστο μου. Γεύση. Θέλω επίσης να έχω ένα αγρόκτημα έξω από την πόλη, έχει δύο σκοπούς, ο πρώτος είναι να κάνει ένα καταφύγιο ζώων και ο δεύτερος είναι να έχει ένα μέρος για να πάει στις διακοπές. Θέλω επίσης ένα βαν για να επισκεφθώ μικρά χωριά και να ταξιδέψω, αν και θέλω επίσης να ταξιδέψω σε πολύ απομακρυσμένα μέρη, με αεροπλάνο ή με πλοίο, να γνωρίσω νέους πολιτισμούς, απίστευτους ανθρώπους, να μάθω γλώσσες και να φάω νόστιμα πιάτα.

Δερμάτινοι ψίθυροι Στο σκοτάδι, τα σώματα ανάβουν, δερμάτινοι ψίθυροι που σέρνονται αργά, τα χέρια εξερευνούν, άτακτα, καίγονται, όπου η επιθυμία και η ευχαρίστηση δεν φθείρονται ποτέ. Χορεύουν τα δάχτυλα στην επιφάνεια, καμπύλες και γωνίες, ένας μυστικός χάρτης, με κάθε τριβή, η απληστία στρατολογείται, μια εσωτερική φωτιά που καταναλώνει τη στιγμή. Χείλη που συγκρούονται, σαν κύματα στη θάλασσα, έντονες γεύσεις, καραμέλες πάθους, ο χρόνος σταματά, δεν υπάρχει βιασύνη στην αγάπη, κάθε στιγμή είναι αιώνια, ένα τραγούδι οργασμό. Σε μια σκοτεινή γωνιά, οι ψυχές μπλέκονται, η νύχτα παρακολουθεί αυτό το θεϊκό παιχνίδι, τα σώματα χορεύουν, χωρίς κανόνες ή σφαίρες, μια λεπτή ταλάντευση, ένα γνήσιο ένστικτο. Και όταν ο αναστεναγμός γίνεται κραυγή, το φεγγάρι παρατηρεί, συνένοχο και σιωπηλό, το αποκορύφωμα εκρήγνυται, ο κόσμος είναι άπειρος, στην ηρεμία που ακολουθεί, το έπος αισθάνεται. Οι ηχοί της πράξης έχουν ξεθωριάσει, αλλά στο δέρμα κρατάμε το αποτύπωμα, μιας υπέροχης συνάντησης, ερωτικής συνθήκης, όπου ο έρωτας και η επιθυμία, αγκαλιά, λάμψη.💖💖💖

Θα μιλήσω λίγο για μένα, ώστε να με γνωρίσετε καλύτερα. Είμαι φοιτητής βιολογίας, πρόκειται να αποφοιτήσω, αγαπώ την καριέρα μου γιατί αγαπώ τα ζώα και τη φύση, μου αρέσει να καταλαβαίνω τον κόσμο λίγο περισσότερο μέσα από αυτά. Μου αρέσει πολύ η μουσική, ζω κάθε μέρα με μουσική, στη δουλειά, σε ένα πανεπιστήμιο, ενώ πηγαίνω σε ένα άλλο δεν μπορείτε να χάσετε τα ακουστικά μου, λατρεύω μουσικά φεστιβάλ, συναυλίες, φόρεμα με αποκλειστικά ρούχα για αυτές τις μέρες, όμορφο μακιγιάζ, είμαι πολύ ενθουσιασμένος! !!

Στο εγγύτερο μέλλον μου θέλω να είμαι σε θέση να κάνω τον δάσκαλό μου, είναι ένας από τους κύριους λόγους για τους οποίους είμαι QSUI, είναι επειδή θέλω να πληρώσω τον δάσκαλό μου το συντομότερο δυνατό, μου αρέσει να είμαι σε συνεχή μάθηση, να μπορώ να αποκτήσω περισσότερες γνώσεις με κάνει να θέλω να μεγαλώσω Ως άτομο κάθε μέρα. Έτσι, αν έχετε μια ηλικία που μπορείτε να μου διδάξετε, μην διστάσετε να το κούφια, μου αρέσει να μπορώ να μαθαίνω κάτι νέο κάθε μέρα, να μπορώ να είμαι σε οποιοδήποτε θέμα και να γνωρίζω τις απόψεις των άλλων είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον για μένα

Ένα από τα αγαπημένα μου βιβλία Θεία Κωμωδία του Δάντη Αλιγκιέρι, είναι ένα επικό ποίημα, λογοτεχνικό είδος που αποτελείται από την αφήγηση σε στίχο από τα κατορθώματα των ηρώων. Τέτοια κατορθώματα αποτελούν ένα πρότυπο αρετής, είτε αληθινό είτε πλασματικό.. Αυτό το κείμενο αντιπροσωπεύει μια περίληψη του μεσαιωνικού πολιτισμού και της γνώσης, τόσο στον θρησκευτικό όσο και στον φιλοσοφικό, επιστημονικό και ηθικό τομέα.. Αρχικά, το ποίημα ονομάστηκε κωμωδία, ένα όνομα που προσδιόριζε τα έργα με αίσιο τέλος, σε αντίθεση με την κλασική έννοια της τραγωδίας.. Όταν ο Τζοβάνι Βοκάκιο έλαβε την εντολή να γράψει για το έργο, το ονόμασε Θεία Κωμωδία για να δείξει την κεντρικότητα των χριστιανικών αξιών. Ο Δάντης, το άλλο εγώ του ποιητή, χάνεται στη μέση μιας σκοτεινής ζούγκλας. Την αυγή, φτάνει σε ένα φωτεινό βουνό, όπου πολιορκείται από τρία συμβολικά ζώα: μια λεοπάρδαλη, ένα λιοντάρι και έναν λύκο.. Η ψυχή του Βιργίλιου, του Λατίνου ποιητή, πηγαίνει να τον βοηθήσει και να του πει ότι η αγαπημένη του Βεατρίκη του έχει αναθέσει να τον οδηγήσει στις πόρτες του Παραδείσου.. Για αυτό, πρέπει πρώτα να περάσουν από την κόλαση και το καθαρτήριο. Στο πρώτο μέρος του ταξιδιού, ο Βιργίλιος συνοδεύει τον προσκυνητή μέσα από εννέα κύκλους της κόλασης, στους οποίους ο Δάντης διακρίνει τα βασανιστήρια που υφίστανται οι ασεβείς αμαρτωλοί.. Στο δεύτερο μέρος, ο ποιητής προσκυνητής γνωρίζει το καθαρτήριο, όπου οι αμαρτωλές ψυχές, αλλά οι συνεισφορές, καθαρίζουν τις αμαρτίες τους για να ανέβουν στον ουρανό. Στο τρίτο μέρος, ο Δάντης γίνεται δεκτός από τη Βεατρίκη στις πύλες του Παραδείσου, αφού ο Βιργίλιος έχει την απαγορευμένη είσοδο επειδή ήταν παγανιστής.. Ο Δάντης γνωρίζει τον ουρανό και γίνεται μάρτυρας της νίκης των αγίων και της δόξας του Υψίστου. Φωτισμένος και μεταστραμμένος από την αποκάλυψη, ο προσκυνητής ποιητής επιστρέφει στη Γη και αποφασίζει να μαρτυρήσει το ταξίδι του σε ένα ποίημα για προειδοποίηση και συμβουλή της ανθρωπότητας..

Το δωμάτιο φωτιζόταν από απαλό φως κεριών, δημιουργώντας σκιές που χόρευαν στους τοίχους. Εκείνη, ντυμένη με ένα σαγηνευτικό μαύρο κορσέ που τόνιζε τις καμπύλες της, κινούνταν με μια σχεδόν υπνωτική χάρη. Το δέρμα της, σε έναν αλάβαστρο τόνο, έλαμπε ελαφρώς κάτω από το αμυδρό φως, προσκαλώντας να αγγιχτεί και να εξερευνηθεί. Την κοίταζε από τις σκιές, νιώθοντας την καρδιά του να χτυπάει γρηγορότερα με κάθε βήμα που έκανε.. Η ένταση στον αέρα ήταν αισθητή, σαν κάθε κοινή αναπνοή να ήταν φορτισμένη με επιθυμία.. Όταν τελικά πλησίασε, το τρίψιμο των χεριών του πάνω στο εκτεθειμένο δέρμα της έστειλε ρίγη στη σπονδυλική της στήλη.. Τα χείλη τους συναντήθηκαν σε ένα βαθύ και νόστιμο φιλί, μια συνάντηση παθών που υποσχόταν περισσότερα.. Τον αγκάλιασε, αφήνοντας τα δάχτυλά του να παίζουν στη μέση της, καθώς η αναπνοή του συνυφαίνονταν με τη δική της, δημιουργώντας μια μελωδία από ψίθυρους και αναστεναγμούς.. Κάθε άγγιγμα ήταν μια υπόσχεση, μια πρόσκληση να εξερευνήσει τις πιο κρυφές γωνιές των επιθυμιών του. Εκείνη τη στιγμή, ο έξω κόσμος εξαφανίστηκε, γίνοντας μόνο μια μακρινή ηχώ. Έδωσαν τον εαυτό τους ο ένας στον άλλο, αφήνοντας τη φωτιά του πάθους τους να καίει, καταναλώνοντάς τους σε μια δίνη απόλαυσης και σύνδεσης που θόλωσε τα όρια μεταξύ επιθυμίας και πραγματικότητας..

Και αυτό για αυτές τις νύχτες στις οποίες εξαπατώ για εδώ, έχει τίτλο Nocturno III: Μια νύχτα, όλα γεμάτα αρώματα, μουρμουρίσματα και allas μουσική, στην οποία οι φανταστικές πυγολαμπίδες κάηκαν στη νυφική και υγρή σκιά, αργά, αργά, εναντίον μου, βουβή και χλωμή σαν ένα αίσθημα άπειρης πικρίας μέχρι Το πιο μυστικό υπόβαθρο των ινών σας θα ανακατευτεί, Από το μονοπάτι που διασχίζει τον ανθισμένο κάμπο περπατάει, και το φεγγάρι γεμάτο μέσα από τον υποβλητικό, άπειρο και βαθύ ουρανό απλώνει το λευκό φως του. Και η σκιά σου, λεπτή και νωχελική, και η σκιά μου. Γιατί οι ακτίνες του φεγγαριού που προβάλλονταν στις θλιμμένες άμμους του μονοπατιού ενώθηκαν και έγιναν ένα και ήταν μια μοναδική μακριά σκιά! Απόψε μόνος, η ψυχή γεμάτη από την άπειρη πικρία και αγωνία του θανάτου σου, χωρισμένος από τον εαυτό σου από τη σκιά, για το χρόνο και την απόσταση, από το μαύρο άπειρο όπου η φωνή μας δεν φτάνει, μόνος και βουβός, στο μονοπάτι που περπάτησε. Και ακούστηκε το γάβγισμα των σκύλων στο φεγγάρι, το χλωμό φεγγάρι, και το τσίλιδο των βατράχων. Ένιωσα κρύο. Ήταν το κρύο που είχαν στην κρεβατοκάμαρά σου τα μάγουλά σου και οι κροτάφοι σου και τα χέρια σου λατρεμένα ανάμεσα στα λευκά λευκά. Από τα νεκρικά σεντόνια. Ήταν το κρύο του τάφου, ήταν το κρύο του θανάτου, ήταν το κρύο του τίποτα. Και η σκιά μου. Για τις ακτίνες του προβαλλόμενου φεγγαριού ήμουν μόνος στη μοναχική στέπα. Και η λεπτή και ευκίνητη σκιά σου. Λεπτή και νωχελική σαν εκείνη τη ζεστή νύχτα της νεκρής άνοιξης, σαν εκείνη τη νύχτα γεμάτη αρώματα, μουρμουρητά και μουσική φτερών, πλησίασε και βάδισε μαζί της.. Ω, οι συνδεδεμένες σκιές! Ω οι σκιές που μαζεύονται και ψάχνουν μαύρα και δάκρυα στις νύχτες!