CassiBell

Μια φωτιά μακριά, στην άκρη της σκιάς σου, μια φλόγα που δεν φωνάζει, αλλά καίει, που γλιστρά αργά πάνω στο δέρμα της σιωπής και μετατρέπει κάθε στιγμή σε έναν απαλό γκρεμό..

Δεν είναι βιασύνη αυτό που νιώθω, είναι ένας σταθερός, συνεχής, αναπόφευκτος ρυθμός, όπως η νύχτα όταν αποφασίζει να παραμείνει και να τυλίξει τα πάντα στο μυστήριό της.

Η παρουσία σου δεν αγγίζεται. Αισθάνεται, όπως ο αέρας πριν από την καταιγίδα, όπως ο αόρατος ψίθυρος που διαταράσσει την ηρεμία και ξυπνά τις αισθήσεις..

Δεν υπάρχει αθωότητα σε αυτό που γεννιέται, αλλά ούτε και ένοχο, μόνο μια αλήθεια που επιβάλλεται σαν η επιθυμία να πλησιάσεις χωρίς όρια..

Και σε αυτό το παιχνίδι χωρίς κανόνες ή ονόματα, όπου ο χρόνος διαλύεται στην ένταση, κάθε δευτερόλεπτο γίνεται ένα σύμπαν που περιστρέφεται αποκλειστικά γύρω από δύο παρουσίες..

Δεν υπάρχει βιασύνη, αλλά ούτε και διάλειμμα. Μόνο ένας ρυθμός που διαμορφώνεται στην οριακή γραμμή μεταξύ αυτού που είναι και αυτού που θα μπορούσε να είναι..

Αν είναι ένα λάθος, ας μην το διορθώσει κανείς. Αν είναι ένας κίνδυνος, ας μην τον σταματήσει κανείς..

Οι Ώρες του Βελούδου

Ο αέρας είναι βαρύς από το άρωμα των κρυφών μας επιθυμιών, η κουρτίνα τρέμει ελαφρά από μια διακριτική ανάσα. Στο απαλό σκοτάδι όπου ο κόσμος εξαφανίζεται, δεν υπάρχει πλέον χρόνος, δεν υπάρχει πλέον χώρος. Τα μάτια σου είναι υποσχέσεις στις οποίες έρχομαι να χαθώ, πριν τα δύο μας σώματα αποφασίσουν να δαγκώσουν.

Μου ψιθυρίζεις το όνομά μου σαν ένα μυστικό, Μια χρυσή καταφυγή που σπάει τη σιωπή. Τα δάχτυλά σου ψάχνουν τα δικά μου, Εμπλέκονται με πάθος, Για να καθοδηγήσουν την αγκαλιά μου στο κέντρο της ζεστασιάς σου. Και η αργή αποκάλυψη των δερμάτων μας, ενωμένων, Γίνεται ο μόνος νόμος που έχουμε γνωρίσει..

Το χέρι μου γλιστρά, ελαφρύ, κατά μήκος του ώμου σου. Το ρίγος που ξυπνά είναι ένας πρώτος έλεγχος. Σχεδιάζω τις γραμμές του σώματός σου που αναπνέει, στον αργό ρυθμό κάθε βήματός μου. Κάθε χιλιοστό είναι ένα νέο βασίλειο, όπου το δέρμα γίνεται βασίλισσα κάτω από τον ουρανό του ατόμου..

Η Θύελλα και το Μετάξι

Στη συνέχεια, ο ρυθμός επιταχύνεται, η τρυφερότητα φλογοποιείται, το φιλί γίνεται λαχτάρα, η αναπνοή γίνεται έκσταση. Η καμπύλη της πλάτης σου κάτω από την πίεση της επίθεσης, είναι ένα τόξο φωτός μέσα στο χάος. Είμαστε δύο ναυτικοί σε μια θάλασσα μεταξιού, παρασυρμένοι από τα κύματα, μεθυσμένοι από τον δικό μας νόμο..

Τα χείλη σου αγγίζουν το δέρμα μου, αλλά το στόμα μου ακολουθεί την κίνηση, Σε αυτό το κλειστό ιερό όπου όλα είναι κίνηση. Το βελούδινο σκοτάδι σκίζεται για μια στιγμή, Υπό τον κραυγή της ευχαρίστησης, υπέροχη και καυτή, Όπου τα σώματά μας συγχωνεύονται, χάνοντας τα όριά τους, Στην αγνή φλόγα της ιερότητας..

Η Εγερση των Κυμάτων

Η ηρεμία επιστρέφει σιγά σιγά, σαν μια παλιρροϊα που υποχωρεί, αφήνοντας στα δύο μας σώματα ένα θεϊκό σημάδι. Ιδρώτας και σκιές αναμειγνύονται στα σεντόνια, και εγώ αποκοιμιέμαι, ακουμπισμένος στην αγκαλιά σου. Η καρδιά μου ακόμα αντηχεί από αυτή την γλυκιά τρέλα, σαν ένα πολύτιμο μυστικό που φωτίζεται από το φως της νύχτας..