BadAngel

Μια γυναίκα είναι σαν καλό κρασί, από ευγενή και καθαρά σταφύλια, που πολλοί άντρες θα ήθελαν να πιουν, αλλά δεν μπορούν όλοι να κρατήσουν το ποτό τους.

 

“Ο Θεός μου έδωσε και πέος και εγκέφαλο, αλλά δυστυχώς δεν υπήρχε αρκετό αίμα για να τρέξουν και τα δύο ταυτόχρονα. «Ο Ρόμπιν Γουίλιαμς»

“Ένας κύριος κρατάει το χέρι μου. Ένας άντρας με τραβάει από τα μαλλιά μου. Μια αδελφή ψυχή θα κάνει και τα δύο..”

Ils dit: 'Όταν είναι εντάξει, γυρίζουμε πίσω! "'

 

                                                    

 

 

Το πεπρωμένο της Φραντσέσκα και του Πρίγκιπα Γοητευτικό

Η Francesca περπάτησε αργά στα λιθόστρωτα δρομάκια της πόλης της, με τον απαλό άνεμο να χαϊδεύει τα μαλλιά της. Ήταν ένα φθινοπωρινό πρωινό και τα φύλλα των δέντρων ήταν χρωματισμένα με χρυσές και κόκκινες αποχρώσεις. Είχε μόλις φύγει από το αγαπημένο της καφενείο, η καρδιά της ήταν ακόμα γεμάτη με τη ζεστασιά του τελευταίου χαμόγελου που αντάλλαξε με έναν φίλο. Ποτέ δεν φανταζόταν ότι αυτή η μέρα θα άλλαζε τη ζωή της.

Καθώς διέσχιζε μια μικρή πλατεία, το βλέμμα της συνάντησε εκείνο ενός νεαρού άνδρα που την παρακολουθούσε έντονα από ένα παγκάκι, με ένα βιβλίο στο χέρι του. Είχε βαθιά, σχεδόν εξωπραγματικά μπλε μάτια που έμοιαζαν να την κοιτάζουν στα βάθη της ψυχής της. Η Francesca, έκπληκτη, κοίταξε γρήγορα μακριά, αλλά μια περίεργη αίσθηση την έκανε να κοιτάξει ξανά.

Χαμογέλασε απαλά, και χωρίς να σκεφτεί, πήγε κοντά του.

— "Καλημέρα", λέει, έκπληκτος από την τόλμη του.

Έκλεισε το βιβλίο του με λεπτότητα και απάντησε:

— "- Καλημέρα. Με συγχωρείτε, δεν μπόρεσα να μην σας κοιτάξω. Υπάρχει κάτι στο βλέμμα σου. Είναι σαν να σε έχω ξαναδεί κάπου."

Η Φραντσέσκα κοκκινίζει ελαφρά, μια αίσθηση θερμότητας που εισβάλλει στο σώμα της.

— "Είμαι σίγουρη ότι είναι απλά ένα συναίσθημα», απάντησε χαμογελώντας. «Το όνομά μου είναι Francesca."

— "Πρίγκιπας Charmeur», λέει καθώς σηκώνεται από τον πάγκο. «Χαίρομαι που σας γνωρίζω.."

Αντάλλαξαν μερικές ντροπαλές κουβέντες, σαν δύο ξένοι που σιγά-σιγά αποκαλύπτουν ο ένας τον άλλον, και στη συνέχεια αποφάσισαν να περπατήσουν μαζί στα σοκάκια της γειτονιάς. Μιλούσαν για τα πάντα και για τίποτα, αλλά με κάθε πρόταση που ανταλλάσσεται, μια συνενοχή μεγάλωνε μεταξύ τους, αόρατη αλλά απτή. Το γέλιο τους αναμίχθηκε με τον φρέσκο φθινοπωρινό αέρα, δημιουργώντας μια μελωδία που έμοιαζε να ανήκει μόνο σε αυτούς.

Μέσα σε λίγες ώρες, η Φραντσέσκα αισθάνθηκε τόσο κοντά στον Πρίγκιπα που ξέχασε τον κόσμο γύρω της. Βρέθηκαν σε μια μικρή πλατεία, φωτισμένη από το απαλό φως ενός φαναριού. Εκεί, ο Πρίγκηπας γύρισε προς το μέρος της, το έντονο βλέμμα του βυθίστηκε στο δικό της..

— "Φραντσέσκα, πιστεύεις στην τύχη; Ρώτησε με μια σχεδόν ψιθυριστή φωνή.

Τον κοίταξε, μπερδεμένη, πριν απαντήσει απαλά:

— "Πιστεύω ότι μερικές φορές η σύμπτωση είναι απλά ο τρόπος που η μοίρα μας μιλάει."

Μια σιωπή έπεσε ανάμεσά τους, μια σιωπή γεμάτη υποσχέσεις. Ο πρίγκιπας έκανε μερικά βήματα προς το μέρος της και σταμάτησε. Οι αναπνοές τους ανακατεύτηκαν στον δροσερό αέρα της νύχτας. Σιγά σιγά σήκωσε το χέρι του και άγγιξε το μάγουλό της, μια λεπτή, σχεδόν ντροπαλή κίνηση.. Η επαφή του δέρματος του με το δικό της έκανε τη Φραντσέσκα να τρέμει, και η καρδιά της έτρεμε.. Πλησίασε, μέχρι που τα χείλη τους άγγιξαν το ένα το άλλο. Μια στιγμή παγώσει στο χρόνο. Το φιλί δεν ήρθε ξαφνικά, αλλά με τη γλυκύτητα μιας αναμενόμενης συνάντησης.

Ο πρίγκιπας άφησε πρώτα τα χείλη της να ακουμπήσουν τα δικά του, ένα απλό άγγιγμα, σχεδόν σαν ερώτηση. Η Φραντσέσκα, με τα μάτια κλειστά, απάντησε σε αυτή τη σιωπηλή χειρονομία, προσφέροντάς του μια γλυκύτητα που τον έκανε να τρέμει..

Στη συνέχεια, απαλά, τα χείλη τους αλληλένδετα, πιο σταθερά αυτή τη φορά. Το φιλί βάθυνε, αλλά ακόμα με εκείνη τη βραδύτητα που φαινόταν να επιβραδύνει το σύμπαν γύρω τους. Κάθε κίνηση ήταν ένα χάδι, μια ανταλλαγή στην οποία οι ψυχές τους αναγνώριζαν η μία την άλλη. Η γεύση των χειλιών της, απαλή και γλυκιά, δημιούργησε μια απαλή αλλά ισχυρή φλόγα μέσα τους.

Ο κόσμος γύρω τους δεν υπήρχε πια, μόνο αυτή η τέλεια στιγμή μετρούσε, αιωρούμενη στη μαγεία της παριζιάνικης νύχτας. Οι καρδιές τους χτυπούσαν ομόφωνα, σαν ένα ον, ενωμένοι με αυτό το απλό αλλά υπέροχο φιλί.

Να ακολουθήσει.