AlexaAdams

Βρέθηκα σε μια φάση όπου δεν ήθελα πια να κρύβομαι. Δεν ήταν μια τέλεια στιγμή ούτε μια ξαφνική αποκάλυψη, αλλά μάλλον μια σιωπηλή απόφαση: να σταματήσω να αγνοώ τον εαυτό μου. Άρχισα να κοιτάζω τον εαυτό μου με ειλικρίνεια, να αποδέχομαι αυτά που ένιωθα χωρίς να προσπαθώ να τα διορθώσω αμέσως, και ήταν εκεί, σε αυτόν τον χώρο χωρίς κρίση, που μια πιο αληθινή, πιο σταθερή, πιο προσωπική μορφή αγάπης άρχισε να αναπτύσσεται..

Έμαθα ότι να αγαπάς τον εαυτό σου δεν σημαίνει να καταλαβαίνεις τα πάντα, αλλά να ξέρεις να στηρίζεις τον εαυτό σου ακόμα και στην αβεβαιότητα. Υπήρξαν μέρες που η διαύγεια δεν ερχόταν, και παρόλα αυτά, παρέμεινα, ακούγοντας τον εαυτό μου, σέβοντας τον δικό μου ρυθμό. Κατάλαβα ότι η αγάπη για τον εαυτό δεν απαιτεί τελειότητα, μόνο την παρουσία, και ότι μερικές φορές, η μεγαλύτερη πράξη αγάπης είναι να μην παραδίνεσαι..

Με την πάροδο του χρόνου, αυτός ο τρόπος που με αντιλαμβάνονταν, μεταμόρφωσε τον τρόπο που κοιτάζω τους άλλους. Έπαψα να ψάχνω απαντήσεις στα πρόσωπα των ανθρώπων, για να αρχίσω να τις βρίσκω στις συναντήσεις. Η αγάπη έγινε μια κοινή εμπειρία, και όχι μια επείγουσα ανάγκη. Μάθησα να εκτιμώ αυτά που χτίζονται χωρίς πίεση, αυτά που προχωρούν χωρίς προσπάθεια, αυτά που νιώθονται χωρίς να χρειάζεται να εξηγηθούν..

Μου αρέσει η οικειότητα που προσφέρεται φυσικά, η σύνδεση που δεν χρειάζεται να επιβληθεί για να υπάρξει. Μου αρέσει όταν κάποιος πλησιάζει χωρίς την πρόθεση να εισβάλλει, όταν η παρουσία γίνεται πιο ισχυρή από τα λόγια. Ανακάλυψα ότι η πιο βαθιά αγάπη δεν είναι πάντα η πιο δυνατή, αλλά αυτή που παραμένει ακόμα και στην ηρεμία..

Έμαθα επίσης ότι η αγάπη συνεπάγεται την αποδοχή των τελειωμάτων. Ότι όλα όσα νιώθουμε δεν είναι προορισμένα να διαρκέσουν, και ότι αυτό δεν μειώνει την ομορφιά αυτών που έχουμε βιώσει. Κάποιες ιστορίες περνούν σαν μια έντονη ανάσα, αφήνοντας σημάδια που δεν πληγώνουν, αλλά που διδάσκουν. Το να αφήνουμε τα πράγματα να πάνε έχει γίνει μια μορφή σεβασμού, τόσο προς τον άλλον όσο και προς τον εαυτό μου..

Η ανακάλυψη του εαυτού μου ήταν αναπόφευκτη σε αυτή τη διαδικασία. Άρχισα να αμφισβητώ αυτά που θεωρούσα δεδομένα, να ανακαλύπτω πτυχές του εαυτού μου που δεν μου επέτρεπα να δω. Μου έδωσα την ελευθερία να νιώσω χωρίς αυστηρούς περιορισμούς, κατανοώντας ότι η αλλαγή δεν σημαίνει προδοσία, αλλά εξέλιξη. Κάθε βήμα προς το άγνωστο με έφερνε λίγο πιο κοντά στο ποιος είμαι πραγματικά..