AdriannaGoldis

Είμαι η Μιλένα. Το όνομά μου είναι Μιλένα. Μερικές φορές νομίζω ότι αν η ζωή μου μπορούσε να περιγραφεί με ένα χρώμα, θα ήταν το χρώμα της αυγής. Όχι επειδή ήμουν πάντα χαρούμενη. Αντίθετα. Έχω γνωρίσει σκοτεινές νύχτες, απογοητεύσεις, απώλειες, στιγμές που ήθελα απλώς να σβήσω όλο τον κόσμο και να μείνω μόνη με τις σκέψεις μου..
Αλλά κάποιος τρόπος, πάντα έβρισκα τη δύναμη να ξανανοίξω το φως. Ίσως γι' αυτό οι άνθρωποι έλεγαν ότι μουέμαι σαν τον ήλιο. Ήμουν καστανή, με μακριά, σκούρα μαλλιά που έδειχναν ιδιαίτερα όμορφα στο φως του ήλιου. Και τα μπλε μου μάτια. Αυτά μου τα έλεγαν πιο συχνά. Λέγανε ότι έλαμπαν σαν μικρά διαμάντια. Πάντα γελούσα με αυτό, γιατί δεν έβλεπα τον εαυτό μου έτσι. Για μένα, ήταν απλώς τα μάτια μου..

Μια μέρα, ένας άνδρας που συνάντησα τυχαία με κοίταξε για λίγα δευτερόλεπτα και μου είπε: "Έχετε τα μάτια ενός ανθρώπου που βλέπει περισσότερα από όσα του φαίνονται.". Απλώς χαμογέλησα τότε. . Και για κάποιο λόγο, αυτές οι λέξεις έμειναν στη μνήμη μου για όλη μου τη ζωή.. Μου άρεσε πολύ ο δρόμος.. Ίσως αυτό είναι ένα από τα πράγματα που δεν μπορούσα να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς αυτά.. Μου άρεσε πολύ να οδηγώ αυτοκίνητο, ειδικά το βράδυ, όταν η πόλη φωτιζόταν από χιλιάδες φώτα, και ο δρόμος μπροστά μου μετατρεπόταν σε μια μακριά, λαμπερή κορδέλα.. Μπορούσα να μπω στο αυτοκίνητο χωρίς κανένα σχέδιο.. Απλά ξεκινήστε την οδήγηση.. Αναπαράγετε τη μουσική. Ανοίξτε το παράθυρο.. Και ας μείνει η πόλη κάπου πίσω.. Σε τέτοιες στιγμές ένιωθα απόλυτα ελεύθερος.. Γενικά, μου άρεσε η ελευθερία.. Ίσως ακόμη και υπερβολικό για μερικούς ανθρώπους.. Μου άρεσε να παίρνω τις δικές μου αποφάσεις.. Δημιουργώντας τη δική μου ζωή. Αποφασίζοντας πού να πάω, ποιον να αφήσω να μπει στην καρδιά μου και, το πιο σημαντικό, ποιον να αφήσω να βγει..

Δεν φοβόμουν να είμαι μόνος. Αντίθετα. Η μοναξιά δεν ήταν ποτέ τιμωρία για μένα. Ήταν ο ήσυχος χώρος μου όπου μπορούσα να ακούσω τον εαυτό μου. Αλλά αγαπούσα πολύ τους ανθρώπους. Μου άρεσε να μιλάω μέχρι αργά τη νύχτα. Μου άρεσε να γελάω τόσο πολύ που με πονούσε η κοιλιά. Μου άρεσαν οι τυχαίες γνωριμίες που ξεκινούσαν με ένα απλό "γεια" και στη συνέχεια μετατρέπονταν ξαφνικά σε ολόκληρες ιστορίες. Μου άρεσε να ταξιδεύω..

Αυτό που μου άρεσε περισσότερο ήταν ότι σε κάθε νέα χώρα που επισκέπτομουν, φαινόταν να συναντώ μια νέα εκδοχή του εαυτού μου. Κάπου γίναμε πιο τολμηροί. Κάπου πιο ήρεμοι. Κάπου επιτρέψαμε στον εαυτό μας να είναι αδιάφοροι. Και κάπου ξαφνικά συνειδητοποιήσαμε ότι δεν θέλαμε πλέον να επιστρέψουμε στην παλιά μας εκδοχή. Ένα καλοκαίρι αποφάσισα να πάω μόνος. Χωρίς φίλους. Χωρίς παρέα. Χωρίς συγκεκριμένο δρομολόγιο. Απλώς μπήκα στο αυτοκίνητο και πήγα σε ένα μέρος που δεν είχα ξαναπάει..

Θυμάμαι εκείνο το πρωί.. Ο ουρανός ήταν απίστευτα γαλάζιος. . So blue that I even thought: “Αναρωτιέμαι αν τα μάτια μου έχουν το ίδιο χρώμα σήμερα; Γέλασα μόνη μου.. Οδήγησα κατά μήκος του δρόμου, τραγουδούσα μαζί με τη μουσική, και μερικές φορές σταματούσα σε μικρές καφετέριες, έπινα καφέ και παρατηρούσα τους ανθρώπους.. Μου άρεσε να παρατηρώ. . Ήμουν ένα πολύ περίεργο άτομο.. I always wanted to know more: γιατί οι άνθρωποι συμπεριφέρονται με τον τρόπο που συμπεριφέρονται, γιατί κάποιοι ερωτεύονται και άλλοι τρέχουν μακριά, γιατί κάποιοι φοβούνται την αλλαγή όλη τη ζωή τους, και κάποιοι απλώς μαζεύουν τις βαλίτσες τους ένα πρωί και πηγαίνουν στο άγνωστο.. Σκέφτηκα πολύ. . Μερικές φορές, υπερβολικά. . Αλλά αυτό ήταν που με βοήθησε να κατανοήσω τον κόσμο.. Την τρίτη μέρα του ταξιδιού, έκανα μια στάση στην παραλία.. Βγήκα από το αυτοκίνητο και στέκομαι εκεί για πολύ καιρό.. Ο άνεμος φυσούσε μέσα στα μαύρα μαλλιά μου, ο ήλιος αντανακλάτο στα μάτια μου και τα κύματα χτυπούσαν απαλά στην ακτή.. Και ξαφνικά, κατάλαβα ένα πολύ απλό πράγμα.. Δεν έπρεπε να περιμένω κάποιον να έρθει και να κάνει τη ζωή μου όμορφη.. Η ζωή μου ήταν ήδη υπέροχη.. όχι τέλειο. Δεν είναι καθόλου εύκολο. . Όχι σαν στις ταινίες.. Αλλά η δική μου. Και εγώ ήμουν ο πρωταγωνιστής του.. Χαμογέλασα, επέστρεψα στο αυτοκίνητο και άναψα τον κινητήρα.. Ο δρόμος απλωνόταν μπροστά.. Μια νέα χώρα. νέοι άνθρωποι. Νέες ιστορίες. Ίσως ακόμη και ένας νέος έρωτας.. Αλλά δεν έβλεπα πλέον λόγο να το ψάξω βιαστικά.. Ήξερα ότι αν επρόκειτο να συμβεί, θα με έβρισκε.. Και προς το παρόν, κινούμουν προς τα εμπρός.. Και ξέρετε τι κατάλαβα; Ο ήλιος δεν ζητάει άδεια πριν λάμψει.. Απλώς λάμπει.. Ακόμα και αν είναι σκοτάδι γύρω.. Ακόμα και αν κάποιος δεν το παρατηρήσει.. Ακόμα και αν υπάρχουν σύννεφα μπροστά.. Ήμουν κι εγώ έτσι.