ViolettClay

Violett Clay

Derler ki geceler, güneşin asla anlayamayacağı sırları saklar. Belki de bu yüzden, her zaman ay tek şahit olduğunda kendimi daha rahat hissederim. Şehir uyurken ve ışıklar teker teker sönerken, ben küçük gölgeler krallığımda uyanırım; burada siyah güller asla solmaz ve hayaller, karanlıktan daha derin bir renge sahiptir..

Beni eski bir pencerenin yanında, yağmurun camın üzerinde gümüş rengi yollar çizdiğini izlerken bulabilirsiniz. Bazen ellerimde bir kitap tutuyorum, bazen de sadece hayallerimin uzaklara gitmesine izin veriyorum. Her bir yağmur damlasının farklı bir hikaye olduğunu ve anlatılmayı beklediğini, her bir yıldızın ise henüz kime ait olduğunu bulamamış bir söz olduğunu düşünüyorum..

Her zaman zıtlıkların bir yaratığı oldum. Büyülü bir bahçede ateşböceklerini kovalayan bir çocuğun masumiyetiyle gülebilirim ve aynı zamanda, sisle kaplı bir orman kadar derin düşüncelere dalabilirim. Bazıları karanlığın soğuk olduğunu düşünür, ancak ben karanlığın da sıcak, iç açıcı ve şaşırtıcı derecede güzel olabileceğini keşfettim..

Dünyam küçük ritüellerle dolu. Yanan mumların kokusu. Sanki başka bir yüzyıldan geliyormuş gibi görünen, yumuşak bir melodinin sesi. Eski bir kitabın sayfalarının narin dokunuşu. Ayın cild üzerindeki gümüşi yansımaları. Bunlar basit detaylar, ama benim için her sıradan geceyi olağanüstü kılan hazinelerdir..

Bazen kendimi eski bir efsanenin başrol oyuncusu olarak hayal ediyorum. Siyah saçlı, unutulmuş bir kalenin koridorlarında yürüyen genç bir kadın. Sadece duvarlara dans eden gölgeler yansıtan avizelerin ışığıyla aydınlanmış. Ne zenginlikler ne de taçlar arıyor. Bulunması çok daha zor olan bir şeyi arıyor: gerçek bir bağ, her maskenin ötesinden geçebilen ve arkasındaki gerçek kişiliği ortaya çıkarabilecek bir bakış..

Çünkü görünüşüm gizemli gibi görünse de, kalbim birçok kişinin düşündüğünden daha sade.. Uzun sohbetleri seviyorum, çünkü zamanın nasıl geçtiğini unutturuyorlar.. Bana, dinlemeyi bilen ve aynı zamanda anlatacak ilgi çekici hikayeleri olan insanlar hoş geliyor.. Hem zeki sözleri, hem de rahat sessizlikleri aynı derecede seviyorum.. Bence, birini yavaş yavaş tanımak, her katmanını bir kitap gibi keşfetmek gibi, bitirmek istemediğiniz bir şey gibi, özel bir güzellik taşıyor..

İçimde, güvenilir birini bulduğumda akıntıya kapılmaktan keyif alan bir şeyler var. Ay ışığında parlayan bir nehirde dans eden karanlık bir yaprak gibi, bir an için kontrolü bırakmanın ve sadece yolculanın tadını çıkarmanın güzelliğini buluyorum. Bu, zayıf olduğum için değil, çünkü gerçek gücün aynı zamanda deneyime teslim olmayı, güvenmeyi ve duyguların kendileri konuşmasına izin vermeyi bilmekten de ibaret olduğuna inanıyorum..

Belki de bu yüzden, büyülü kaleler, melankolik kraliçeler, gizli bahçeleri gözeten gagalar ve yıldızlarla dolu gökyüzü altında buluşan aşıkların hikayeleri beni çok etkiliyor. Bunlar, gizem, heyecan ve güzellikle dolu hikayeler; ve bu unsurlar her zaman benim özümün bir parçası olmuştur..

Eğer bu gölgeler ve siyah güller arasındaki sığınağa benimle gelmeye karar verirseniz, her bakışın arkasında bir hikaye, her gülümsemenin ardında gizli bir düşünce ve her sessizliğin içinde paylaşılmayı bekleyen bir duygu olduğunu keşfedeceksiniz. Mükemmellik vaat etmiyorum, çünkü en güzel şeylerin genellikle onları eşsiz kılan küçük kusurları vardır. Ancak, samimiyet vaat ediyorum..

O halde benim yanıma otur. Yağmurun, hayallerimin yaşadığı hayali kalenin pencerelerine usulca vuruşunu dinle. Gecenin yavaşça ilerlemesiyle birlikte mumların sakin dansını izle. Ve eğer yeterince dikkatli olursan, belki de yeni başlayan bir hikayenin fısıltısını duyabilirsin..

Sonuçta, en iyi hikayeler asla bilinen bir sonla başlamaz. Bir aralık bırakılmış kapı, meraklı bir bakış ve bir sonraki gölgenin arkasında unutulmaz bir şeyin saklı olabileceği vaadiyle başlarlar..