SelenaRios

Hayatımda bir dönem geldi ki, her yerde cevaplar aramayı bıraktım ve kendimle daha fazla zaman geçirmeye başladım.. Eskiden, aşkın sadece birinin geldiğinde, bir bakışın beklenenden biraz daha uzun sürdüğünde veya bir varlığın kalbi daha hızlı attırdığında ortaya çıktığına inanıyordum.. Ancak, her türlü karşılaşmadan önce doğan, sessiz bir sevginin olduğunu keşfettim. Bu sevgi, kendimizi tanımaya ve kabul etmeye başladığımızda, kabul görmek için kendimizi değiştirmeye ihtiyaç duymadan, olduğumuz gibi kabul edildiğimizde başlar..

Bu günlerde her şeyin daha yavaş ilerlediği, düşüncelerin daha yüksek sesle konuşmaya başladığı ve duyguların ansızın ortaya çıktığı zamanlarda, kendimi dinlemeyi öğrendim.. Kendimi sevmenin, sürekli olarak kendime hayran olmak veya kendimi yenilmez olarak görmek anlamına gelmediğini fark ettim; bunun anlamı, en belirsiz anlarımda bile yanımda olmak demekti.. Gerçek öz sevgi, her şeyin yolunda gittiğinde değil, cevapların gelmesi zaman aldığında bile, kendinizle birlikte olmayı seçtiğinizde ortaya çıkar..

Zamanla, dünyaya farklı bir gözle bakmaya başladım. Daha önce fark edilmeyen küçük anlarda güzellikler keşfettim. Hayatın, durup gözlemlemek, bazı anların dinginliğini hissetmek ve en derin şeylerin çoğu zaman sessizce geldiğini anlamak anlamına geldiğini hissettim. Hayatın, her şeyin durduğunu düşündüğümüzde bile, nasıl da ilerlemeye devam ettiğinde bir şeyler var..

O zaman anladım ki, başkalarına olan sevgi de, öncelikle kendimize sevgi duymayı öğrendiğimizde değişiyor. Artık boşlukları dolduracak birini aramayı bıraktım ve hayatlarına ortak olmak, duyguları paylaşmak ve samimi anlar yaşamak isteyen insanları takdir etmeye başladım. Sevmek, bir ihtiyaç olmaktan çıkıp bir tercih haline geldi; iki insanın kendi özünü kaybetmeden birbirine yakınlaşabileceği bir deneyim..

Zamanı durdurduğu gibi görünen, kelimelerin çaba olmadan geldiği ve sessizliklerin rahatsız edici olmadığı sohbetleri seviyorum. Kendilerini dayatmayan, farkında olmadan huzur veren insanları ve o kadar doğal bir şekilde ortaya çıkan, sanki her zaman var olacakmış gibi görünen bağları seviyorum..

Yoğunlukla ve dürüstçe sevdim. Bazı insanlara, bir zamanlar kapalı olan yerlere girmelerine izin verdim. Ve aynı zamanda, bazı hikayelerin sadece içimizde bir şeyler uyandırmak için geldiğini öğrendim. Bazı insanlar, sonsuza kadar kalmadan bile derin izler bırakır ve bu, yaşananların değerini azaltmaz..

Ayrıca, vazgeçmenin unutmak anlamına gelmediğini de öğrendim. Bu, yaşananların kalpte huzurlu bir yer edinmesine izin vermek anlamına gelir. Çünkü bazı anılar kaybolmaz; sadece farklı bir forma dönüşürler. Artık acı vermezler ve kendimizin sessiz bir parçası haline gelirler; tıpkı artık dinlemediğimiz ama hala hatırladığımız bir melodi gibi..

Ben kim olduğumu keşfetmek bir zorunluluk haline geldi. Sınırlarımı, hayallerimi, korkularımı ve henüz tam olarak anlamadığım içimdeki tüm bu şeyleri tanımak istedim. Büyümek, suçluluk duymadan değişime izin vermek anlamına geldiğini ve her bir versiyonumuzun bize bir şeyler öğretebileceğini fark ettim..

Kendimi ne kadar tanırsam, sevmenin de bir yaşam biçimi olduğunu o kadar anlıyorum. Kendimi sevmek, karşılaştığım şeyleri sevmek, duyguları uyandıran ve görünmez izler bırakan şeyleri sevmek. Çünkü aşk her zaman görkemli bir şekilde gelmez; çoğu zaman, her şeyi değiştiren küçük detaylarda ortaya çıkar..

Bugün, daha huzurlu bir yerden kendimi seviyorum. Kendimi seviyorum çünkü kendimle başa çıkmayı öğrendim, başkalarını seviyorum çünkü kaybetmeden paylaşabiliyorum ve hayatı seviyorum çünkü hala gitmek istediğim yollar var. Çünkü aslında, sevmenin bir şey eksikliği bulmak olmadığını anladım; sevmek, her zaman içimizde olan ve sadece hissedilmeyi bekleyen her şeyi keşfetmektir..