VictoriaBoston

Er zijn tijden dat er niets te zeggen valt.. Mijn gezicht zegt het allemaal. Deze uitdrukking van plezier die zonder toestemming ontsnapt, als een zucht die uit het diepst van mezelf komt. Het is dit gezicht van ademloosheid, van absolute tevredenheid, van pure extase die zich niet vermomt. Het gebeurt me wanneer iets mijn ziel raakt, wanneer een emotie door mijn lichaam gaat als een zachte maar elektrische flits.. Het kan een goed verzorgde streling zijn, een melodie die me kippenvel geeft, een blik die me uitkleedt zonder dat er woorden nodig zijn.. Het is deze mix van overgave en vreugde, gevoel van leven, verlangen, aanwezigheid. Ik hou ervan om mezelf te verliezen in dit moment waar alles vergeten is, waar alleen het nu bestaat en dit zachte kietelen dat me in alle hoeken en gaten doorkruist..

Ik word gedreven door het verlangen om alles te voelen, zonder filter te leven en schoonheid te zoeken, zelfs in de eenvoudigste dingen. Ik houd ervan om mezelf te verliezen in een avontuur zonder kaart, me te laten dragen door wat mooi vibreert en me te omringen met mensen die licht brengen. Ik ben niet bang voor risico's, integendeel: ik word verleid door nieuwe wegen, uitdagingen die glans hebben en alles wat vlinders in mijn borst doet ontwaken.. Sommigen lopen met hun voeten op de grond. Ik vlieg liever een beetje hoger.. Met mijn hart voor me en mijn dagdromen.

Extravert van aard en dromer van geboorte, ik maak deel uit van die zielen die elke seconde met intensiteit leven. Ik hou van echte emoties, spontane gelach en gesprekken die duren tot het ochtendgloren. Ik hou ervan om te leren, te ontdekken, mezelf te verrassen. Want voor mij is het leven een reis vol magie, onverwachte wendingen en kleine dagelijkse wonderen.

Ik stond voor je, gekleed in een strakke rode blouse, een korte zwarte rok en hoge laarzen. Je zei niets, maar je ogen spraken: je wilde me. Ik naderde je langzaam en liet de rok bij elke stap omhoog komen. Ik zat op je benen en fluisterde in je oor: Kun je je voorstellen wat je zou doen als je me zo zag? Je ademde. Maar ik had al mijn besluit genomen. Die nacht zou je gehoorzamen.